pleger van huiselijk geweld 

Groot en sterk ben ik, ik wil voor mijn gezin vreselijk hard werken om te zorgen dat het ze aan niets ontbreekt.

Fysiek heb ik daar ook totaal geen problemen mee.

Maar ik heb in de 15 jaar dat ik met mijn ex heb samen gewoond haar diverse keren hardhandig de deur uitgezet, en o o wat heb ik daar een soijt van.

Nee ik loop niet weg voor mijn veranwoordelijkheden, maar ik heb werkelijk spijt van mijn daden, en niet alleen omdat ik nu de conseqenties moet aanvaarden, maar wel omdat ik haar en de kinderen vreselijk mis.

Ik denk dat ik een gemiddelde nederlander ben maar als ik ruzie krijg met mijn ex dan ga ik de grenzen van redelijkheid voorbij.

Dit is een kant die ik niet plezierig van mezelf vind, sterker ik vind die kant van mij vreselijk.

Nadat wij uit elkaar waren heeft mijn ex gevraagd aan mij nadat ik aangaf dat ik graag weer terug wil bij haar "" waarom heb je nooit eerder aan jezelf gewerkt"".

Ik heb nooit aan mezelf gewerkt omdat iik zelf niet inzag dat mijn agressie zulke grove vormen had aangenomen.

Als ik mijn vriendin de deur uit zette (fysiek) dan had ik daarna gelijk al weer spijt, 1 keer ben ik een maand uit huis geweest omdat ik toen zelf ook inzag dat ik te ver was gegaan.

Als ik het zo lees lijkt het of het wel makkelijk was om haar uit de deur te zetten en vervolgens spijt te betuigen, maar ik heb dat nooit zo gezien.

Echt waar ik vind de agressie van mezelf vreselijk daarnaast ben ik ook behoorlijk jarloersm Ik had een vreselijke mooie vriendin.

Ik wil aan mijn agressie werken ik hoop nog voor een relatie met de moeder van mijn kindern, maar anders wil voor de toekomst met of zonder relatie aan mijn gressieviteit werken.

Ik ben beslist niet trots op wat ik heb gedaan, ik heb daar ook vreselijk veel spijt van.

Ik geloof niet in zinloos geweld, want als je dat zeg is er ook zinvol geweld.

vt,gr

Groot sterk van buiten

maar van binnen heel klein

hallo, jee, moet een keiharde tijd voor je zijn. soms hebben we een schock nodig voordat we wakker worden. je ziet nu dat je gedrag gevolgen heeft en zoekt hulp. dit is een belangrijke stap. een kans om er iets mee te doen. kan me voorstellen dat wakker worden pijn doet en ontzettend eenzaam kan aanvoelen. maar,er is nog zoveel goeds dat je in je leven kunt geven en ontvangen ,dus ga door deze zure appel heen en ga iets nieuws van je leven maken. je vrouw en kind zullen door hun eigen proces moeten gaan en hoe hard het ook klinkt: je daden hebben een gevolg, probeer de wensen van de personen die gekwetst zijn te respecteren. hoop dat je de relatie met je kind later weer op de rails krijgt. zorg er dan voor dat je de beste vader zult zijn die je kunt zijn. wens je heel veel sterkte met het aan jezelf werken. liefs

Hallo Grote sterke ik,

Heb toevallig net je reactie gelezen onder het topic van Piet.

En niets te danken hoor! Ik vind het erg goed van jou dat je graag wilt veranderen! Je bent ook hard bezig zo te lezen.

Ik begrijp dat het je verdriet doet dat de moeder van je kind op dit moment niet verder wilt.

Nat heeft het goed gezegd. Wees een goede vader voor je kind. En de relatie in vriendschap omzetten kan zoveel toevoeging in het contact brengen. Echt neem de tijd voor al je verbeter punten. Het kan straks alleen maar mooier worden!

Nogmaals heel veel sterkte en zet hem op hoor!Je doet het super!

Ans

In de topic van Piet las ik een bericht van Eveline, daar vraagd zij zich af waarom manen slechts 1 maal hun verhaal plaatsen en daarna bijna nooit meer iets van zich laten horen.

Nu ik kan ntuurlijk niet voor anderen spreken maar "ik ben niet trots op hetgeen ik mijn ex heb aangedaan" en dan probeer je toch weer snel weg te kruipen als je je verhaal hebt gedaan.

Ik wil nog iets vertellen over hoe het nu verder met mij gaat.

Naast het feit dat ik via de bedrijfs arts bij een maatschappelijkwerker loop heb ik ook mijn verhaal gedaan bij steunpunt huiselijk geweld.

Ik heb daar reeds een afspraak gehad, en de jongedame die mij daar heeft geintervieuwd heeft voor mij een afspraak gemaakt bij het FPA.

Met ongeveer 2 weken zal ik daar mijn eerste afspraak hebben en daarna gaat het vervolg traject waarschijnlijk nog iets sneller.

Tijdens de afspraak welke ik met de jongedame had moest ik natuurlijk mijn hele verhaal vertellen, de jongedame toch wel iets gewend schrok zichtbaar van hetgeen ik haar vertelde.

Van haar reactie schrok ik weer, en op zo'n moment begrijp je donders goed dat je als pleger veel te ver bent gegaan.

Ik was reeds bezig met een maatschappelijkwerker, maar op een bepaald moment gaf mij dat niet genoeg voldoening, en ben ik op internet gaan zoeken, zo kwam ik bij deze site.

Ik sta pas aan het begin van een spannende tijd van onderzoeken en trainingen, maar ik ben blij (ook al is er nog geen resultaat) dat ik bij steunpunt huiselijk geweld terecht ben gekomen en daar een luisterend oor als pleger heb gevonden die daarnaast ook nog zeer doortastend te werk gaat. Gesprekken met bv het steunpunt zijn zwaar, maar toen ik naar huis fietste moest ik huilen van opluchting, puur het feit dat je als pleger niet helemaal alleen staat maar ook hulp krijgt doet je als mens heel veel goed. Eveline ik hoop dat ik je een antwoord heb kunnen geven, ik wil dit traject doorlopen voor mijn kinderen, mijn ex vriendin maar ook voor mij zelf.

En weet je ik houw ontzettend veel van mijn ex vriendin en kinderen

Groeten

W de grote sterk ik die van binnen heel klein is

hoi w

Het was geen aanval op jou. Ik snap dat er veel schaamte is bij ook de plegers. Maar als iemand hier komt zoals piet en alleen zegt ik heb spijt, en daarna meteen met de vraag komt of hij zijn baan nu kwijt kan raken, dan neem ik de spijtbetuiging totaal niet serieus! Dan is er geen spijt voor het feit dat hij iemand heeft mishandelt, maar spijt voor de gevolgen waar hij nu mee te maken kan en zal krijgen.

Lieve w ik hoop eerlijk waar dat je de juiste hulp krijgt, zodat je je woede kan beheersen. Ga er niet vanuit dat het weer goed kan komen met je ex, maar probeer wel weer beter te worden zodat je met de tijd weer gezond in een nieuwe relatie kan stappen. Heel veel sterkte en succes gewenst!

Liefs eveline

Eerste gesprek gehad bij de FPA, een soort van kennismaking met de psycholoog, deze stelde weer andere vragen dan bij het steunpunt.

Soms hele duidelijke en directe vragen en soms vragen waar ik flink diep voor moest gaan.

Uiteindelijk gaf de psy. aan dat een persoonlijkheids onderzoek toch wel het meest voor de hand ligt om gericht aan mijn aggresiviteit te werken.

Maar eerst komt er een intake gesprek over ongeveer 2 weken en dan waarschijnlijk 2 weken daarna dan het PO.

Na het gesprek was ik niet in staat om naar mijn werk te gaan, ben thuis gekomen en heb ongeveer van 15.00uur tot de andere ochtend 06.00uur geslapen.

Wat emoties met je kunnen doen, en nee ik klaag niet.

Op de vraag van de psy. waarom wil je aan jezelf werken,

Ik wil aan mezelf werken omdat ik 1 mijn relatie door mijn gedrag kwijt ben, 2 omdat ik ook in de relatie met anderen toch altijd een vreemde blijf, 3 omdat ik ook in mijn werk regelmatig conflicten heb met mensen welke onder mij werken maar meer nog met mensen welke boven mij staan.

De psy gaf toen aan dat ik al bijna 50jaar in het zelfde patroon mee draaide op deze aarde en dat nu veranderen toch wel een lange weg zal worden.

Nu is geduld ook niet mijn sterkste kant, ik ben gewend om zeker in mijn werk om aan te pakken, maar voor mijn kinderen en misschien hun moeder heb ik dat zeker over.

Ik weet dat de moeder van mijn kinderen niet meer verder met mij wil.

Ik ben heel erg op mij zelf, ook in onze relatie was ik graag alleen met mijn gezin, niet dat ik mensen schuw ben maar meer omdat mijn vriendin maar ook ik een vrije drukke baan hebben, en dan is een beetje privecie bv in de weekenden wel heel erg lekker.

Visite krijgen vond ik ook leuk, maar voor mij hoeft het niet elke dag of elke week, en dan ook weer op visite gaan naar de ander, dat vind ik te veel van het goede.

Mensen zijn ook bij mij altijd van harte welkom, als we gingen eten hebben wij altijd gevraagd als er genoeg was of de mensen mee wilden eten

Ik ga met mijn kinderen een weekje op vakantie, maar daarna hoop ik dat er een uitnodiging voor mij klaar ligt voor het intake gesprek.

50 jaar hetzelfde patroon verander je inderdaad niet van de ene op de andere dag. Dat zal zeker een lange weg worden, moeilijk soms ook met terugvallen en zeker ook vermoeiend. Geestelijk hard werken is denk zelfs vermoeiender als lichamelijk. Maar niet opgeven als het even tegenzit. Opkrabbelen en verder gaan op deze weg, want het is de enige goeie. Hou steeds voor ogen dat je aan het eind van deze rit er als een beter en gelukkiger mens uit komt.

Het dwingt respect af dat je deze weg gaat w. Vind dat je goed bezig bent. Geniet van de vakantie met je kinderen!!

Dank je wel voor je opbeurende woorden , het geeft een mens weer kracht.

Ik heb het iedee dat je mij mogelijk kent, je voorletter is niet leesbaar.

Natuurlijk hoop ik dat het niet een eindeloze rit word, niet voor mezelf als dader, maar zeker hoop ik voor mijn ESther dat zij haar verdriet goed kan verwerken.

Alles wat ik nu schrijf heb ik eigenlijk wel een keer geschreven, maar als je van iemand houdt dan kan je niet vaak genoeg roepen dat je haar mis.

In onze relatie heb ik waarschijnlijk niet vaak genoeg gezegd dat ik van haar hou, maar werkelijk uit de grond van mijn hart ""E.S. ik hou van jouw"' en van onze kinderen.

Steeds weer stel ik mezelf de vraag waarom ik de dingen heb gedaan zoals ik ze heb gedaan, en steeds krijg ik geen antwoord.

Mensen om je heen geven natuurlijk wel antwoord op deze vraag, en iedere keer zijn het verschillende antwoorden.

Daar leer ik van, gewone dingen voor anderen zijn soms moeilijk voor mij te begrijpen, met name als het over gevoelends gaat, terwijl ik denk dat ik wel mijn genegenheid voor anderen toon.

Van mensen van wie je het zou verwachten krijg je geen of weinig steun, terwijl mensen welke verder van je af staan je juist wel vragen hoe het met jou gaat, maar ook bv op deze site wildvreemden die je ondanks dat ze weten dat je dader van hgw bent je toch een hart onder de riem steken.

Al die lieve mensen wil ik wel bedanken voor de steun, maar als E.S. me maar 5 min. tegen zich aan gedrukt houd kan ik wel 5 jaar verder.

Ik mis haar genegenheid verschrikkelijk, terwijl we wel om de kinderen een normaal contact hebben.

IK kom waarschijlijk als een jankerd over, ik ben groot en sterk en ja ik ben een jankerd.

Ik heb in de afgelopen maanden meer gehuild dan in de afgelopen 30jaar (2 relaties), omdat ik E. en de kinderen mis maar meer nog om wat ik E. heb aangedaan.

Maar niet alleen E. ook haar ouders en onze kinderen.

Ook voor sommige vrienden.

Ik hoop dat als ik morgen wakker word deze boze droom over is.

Maar dat is natuurlijk niet zo, en indrdaad voor mijn kinderen en de mensen die nog steeds om je geven ga ik verder, er zal een moment komen dat ik weer boven de rand uit kan kijken.

sterkte man

ik heb jou verhaal gelezen en mijn vriend maakt het zelfde mee als jij

en wat je zegt in je verhaal zegt hij ook

momenteel is hij vrijwillig opgenomen in een instelling om aan zijn problemen tewerken

het gaat heeelll moeizaam maar is aan het vechten om zijn relatie met mij en de kids terug tekrijgen

er is voor hem nog een lange weg tegaan

maar waar een wil is is een weg!!!