Nooit meer  afgesloten

Nooit meer!!! Nooit meer agressief, nooit meer slaan, schoppen en schelden. Ik ben een pleger van huiselijk geweld en ik schaam me dood dat ik mijn vriendin, mijn partner pijn heb gedaan. Pijn niet alleen fysiek, maar ook geestelijk. Misschien wel vooral geestelijk. Waarom? Waarom heb ik het gedaan? Waarom kon ik mezelf niet in de hand houden. Waarom niet. Ik heb de vrouw waar ik zo vreselijk veel van hou erg veel pijn gedaan. Zoveel zelfs dat wij niet bij elkaar zijn. Ik heb haar nooit bewust pijn willen doen. Het is nooit mijn (bewuste) keuze geweest om haar pijn te doen. Toch is het gebeurd, dat kan ik niet ontkennen. Oh, kon ik het maar ongedaan maken, kon ik haar pijn maar wegnemen. Ik kan het niet. Het spijt me zo. Waarom heb ik dit gedaan? Uit frustratie voor mijn angst en onzekerheid. Uit frustratie dat ik mijn diepere gevoelens niet voor het voetlicht durf te brengen. Uit angst voor afwijzing. Afwijzing die ik als kind en later ook als volwassene aan den lijve heb ondervonden. Ik ben zelf mishandeld. Mijn vader heeft mij van mijn 2e tot mijn 17e fysiek en mentaal mishandeld. Hij heeft nooit gezegd dat hij van mij houd, dat hij trots op mij is. Ook mijn moeder heeft mij laten vallen. Op mijn 30e vroeg ik haar waarom zij mij en mijn broertje niet opgepakt heeft en is weggegaan. Zij vond dat ze geen verantwoording aan mij schuldig was. AUW!!! Die afwijzing heeft een diep spoor achtergelaten. Een spoor waardoor ik (continue) op zoek ben naar bevestiging. Vindt men mij wel leuk, aardig en aantrekkelijk. Woorden zijn daarbij niet genoeg. Tastbare bevestiging zoek ik. Ook van mijn vriendin. Juist van mijn vriendin. Ik heb moeite om mensen toe te laten, te vertrouwen. Zeg maar gerust dat ik mensen die dichtbij moeten staan (vriendin) van tijd tot tijd wantrouw. Heb dit met haar gedeeld, maar tegelijkertijd verwacht dat zij iets zou kunnen doen om mijn onzekerheid weg te nemen. Als dat niet gebeurde volgde teleurstelling, gevoel van afwijzing, discussie, onbegrip, ruzie, frustratie en ....... Frustratie ontstaat mede doordat ik niet over mijn gevoel communiceer. Ik praat wel veel (kan goed praten), maar communiceren over mijn diepste zieleroerselen ho maar. Waarom niet? Uit angst voor afwijzing. Een visueuze cirkel waar ik van dacht dat ik die wel kon doorbreken. Alleen. No way. Ik kan het niet alleen. Ik heb hulp nodig. Ik ben ziek. Ik wil dit niet meer. Ga naar Kairos voor hulp. Praat nu wel veel met vrienden. Iedereen weet het. Ze keuren het niet goed, zeker niet. Gelukkig wijzen ze me niet af. Waarom niet? Ben ik dan toch een aardige vent? Ik vind van niet. Ik heb mijn vriendin veel pijn gedaan. Ik voel me niet aardig, lief en leuk...Wie wel. Ik ben ziek.

Hee Danny,

En toch wil ik jou bij deze een hart onder de riem steken!

Wat je gedaan hebt, is inderdaad ziek. Dat is misschien wel een goede bewoording. Het valt ook niet goed te praten. Maar het valt wel te begrijpen. Zoals Monique op de afdeling "slachtoffers"heel mooi verwoordde: De slachtoffers van nu zijn de plegers van morgen. Je bent in je jeugd mishandeld. Kinderen kopieren gedrag van ouders en lopen aanzienlijk verhoogd risico later zelf als dader of slachtoffer te eindigen. Dat jij hier onverbloemd je verantwoording neemt en hulp zoekt, vind ik te prijzen en moedig ik van harte aan. Verwacht niet dat je vriendin bij je terugkomt, geweld van de man waar je van houdt, hakt er enorm in. Doe dit dus niet voor haar, maar voor jezelf.

Je was slachtoffer en bent pleger geworden! Ergens zijn we dus allemaal slachtoffer van huiselijk geweld; het is een smerige, erfelijke ziekte, net zo desastreus als kanker!

De circel kan maar op twee manieren doorbroken worden:

OF het slachtoffer ontrekt zich aan het geweld, doet eventueel aangifte en verbreekt de relatie, OF de pleger, jij dus, neemt verantwoording. Ik vind dat zeer hoopvol.

Of jij een aardige vent zou zijn? Vast wel...veel daders van huiselijk geweld zijn voor de buitenwereld de aardige, hardwerkende, hulpvaardige echtgenoot en vader. Natuurlijk hebben zij en dus ook jij goede kanten; dat maakt dat slachtoffers hun kop in het zand steken en het geweld blijven accepteren, omdat ie ook vaak zo lief is!

Ga naar Kairos Danny, doorzetten, niet bij voornemens laten! De meeste daders beschikken niet over zelfreflectie, jij wel, wees daar trots op, ik vind het echt heel knap als mensen dit van zichzelf toe durven geven. Ik wens je oprecht veel sterkte, en hoop dat je hier nog eens een bericht achter laat, al was het maar als voorbeeld voor andere plegers, dat je KAN veranderen als je wilt, met hulp en met doorzettingsvermogen!

X

Sharon

das mooi gezegt sharon.

Bedankt voor de eerste reacties. Ben gisteren voor de eerste keer naar Kairos geweest. Moeilijk, emotioneel. heb veel gehuild. Heb ook enorm veel spijt van hetgeen ik gedaan heb, van degene die ik zie als ik in de spiegel kijk. Ik ga zeker door, ondanks de pijn. IK WIL DIT NOOIT MEER, NOOIT MEER !!!!! IK GA BETER WORDEN !!!!! Zal bij Kairos in een werkgroep huiselijk geweld deelnemen. Een groep van 8 mensen die gezamelijk praten over hun problemen/gedrag. Ben benieuwd. Daarnaast wil ik een psychologisch traject gaan volgen. Of dat naast elkaar kan weet ik nog niet. Eerst die werkgroep maar eens ervaren.

Ik had al maanden geleden besloten om mijn ziekte aan te pakken. Ben via deze site in contact gekomen met maatschappelijk werk en zo naar Kairos. Echter door alle (interne) spanningen en relatietherapie (erg zwaar) geestelijk niet in staat nog een traject op te pikken. Ik kon het gewoonweg niet bolwerken. Ik kon het gewoonweg niet. I'm sorry. Ik wilde zo graag maar kon het geestelijk niet opbrengen. Ik wist (weet) dat het een zwaar traject zal zijn. Gezien de spanningen waar ik al mee rondliep vertrouwde ik niet genoeg op mijzelf (en miscchien ook wel niet op mijn vriendin) dat ik dit bol kon werken. IK WILDE WEL, MAAR KON HET NIET. HET SPIJT ME ZO!!

Intussen ook al mijn vrienden ingelicht van mijn ziekte acties. Mijn angst voor afwijzing opgezocht. Wat zouden zij van mij vinden? Zouden zij mij de deur wijzen? Ik moet heel eerlijk zeggen dat iedereen (circa 20 mensen) mijn gedrag ten zeerste afkeuren, niemand mij de deur heeft gewezen. Niemand heeft mij afgewezen. Wat was ik daar bang voor. Iedereen heeft op zijn of haar manier hulp aangeboden. Het merendeel ziet mij inderdaad deels als slachtoffer deels als dader. Door veel te praten, mezelf meer te laten zien, er al een last van mijn schouder is gevallen. Hoef me niet meer anders voor te doen dan de persoon die ik ben. Angstig, onzeker en soms wantrouwend. Verder schrijf ik ook heel veel. Al mijn gedachten, gevoelens, pijn en ervaringen schrijf ik op en lees ik voor (aan dezelfde) vrienden of lees ik zelf terug. Werkt echt heel goed. Biedt nieuwe inzichten en geeft mijn rienden en vriendinnen de mogelijkheid om te spiegelen, mij te adviseren of soms ook mij gewoonweg op mijn plek te zetten. Kortom op deze manier blijf ik gefocuses op mijn proces naar een betere Danny. Ik verwacht niet dat mijn vriendin weer bij mij terugkomt of beter gezegd dat ik bij haar terug mag komen. Ik wil geen verwachtingen meer koesteren en ze zeker niet aan iemand anders opleggen. Ik wil uitgaan van mijn eigen kracht, mijn eigen gevoel. Vertrouwen op mijn intuïtie. Ik wil me vrij voelen. Ik heb wel hoop. Deze hoop is niet mijn drijfveer, dat heb ik haar ook gezegd. Mijn motivatie om beter te worden komt diep vanuit mijzelf. Nergens anders vandaag. Ik WIL DIT NOOIT MEER!! Ik heb geen positief zelfbeeld, dat moet veranderen. Ik wil weer van mezelf houden. Als dat lukt dan kan ik ook volwaardig van een ander houden.

Verder heb ik het woord MOETEN uit mijn vocabulair geschrapt. MOETEN legt een soort van druk op en dat voelt niet goed. Dat voelt als niet de controle hebben over mijn eigen leven. Gestuurd worden door iets of iemand anders. Moeten heb ik vervangen door WILLEN. Dat betekent dat ik continue bij alles wat ik doe me afvraag of ik het ook daadwerkelijk wil. Eén ding is voor mij helder en duidelijk IK WIL EEN BETERE DANNY WORDEN !!!

Ben veel aan het lezen. het boek Rust in mijn hoofd van Donna Smallin (ISBN 978 90 5877 713 3) geeft veel praktische tips om mijn hoofd op te ruimen en om opgeruimd te blijven.

Hallo Danny,

Het is heel goed hierbij voorlopig alleen van jezelf uit te gaan. Je bewustwording is heel goed. Ernaar handelen is vers 2, maar dat zal na je begeleiding moeten blijken.

Knap dat je gewoon je vrienden inlicht. Ik kan het, als ex-slachtoffer, natuurlijk niet laten om te zeggen dat ik van ganse harte hoop, dat jouw vriendin ook zo goed opgevangen wordt! Maar zelfs echte vrienden laten je onder deze omstandigheden niet vallen.

Mijn man deed hetzelfde als jij; eerst erkennen (en wat had hij het daar moeilijk mee!) Toen hulp zoeken, begeleiding via Steunpunt Huiselijk Geweld, eerst hij alleen, later wij samen. En ook; het inlichten van gezamelijke vrienden en familie. Veel stomverbaasde maar ook gechokeerde en geschrokken familieleden, die hem echt wel ter verantwoording hebben geroepen! Familiefeestjes waren even stroef en lastig in het begin, maar ook zij hebben ons en hem uiteindelijk geaccepteerd, omdat hij zo volledig zijn verantwoording nam. Wij zijn dus nog wel samen. Meestal gaat het erg goed, (bijna) geen agressie meer! Soms gaat ie net weer op het randje, vooral net na de therapie. Maar dan corrigeerde hij zichzelf snel. En soms moest ie gewoon de deur uit. Time -out, wegwezen en afkoelen. En daarna praten. Wij zijn nu 1,5 jaar verder. Het verleden blijft nog wel aanwezig, vooral bij mij, de opgelopen schade in 20 jaar is groot en kan ik niet zomaar achter mij laten. Maar al met al kan ik wel zeggen dat ik enorm trots op hem ben, de meeste plegers blijven pleger en zijn niet te helpen. Dat hij en jij, zo open durven zijn, ook naar wederzijdse familie en vrienden, vergt lef! En daar heb ik veel respect voor. Ga door Danny en houd ons hier op de hoogte, je verhaal is hoopvol!

X

Sharon

Thanks Sharon voor je reactie.

Je hebt het over lef om te vertellen over mijn `acties´. Ik voel het niet als lef. Ik voel het als noodzaak. Als ik steun van mijn vrienden en vriendinnen wil ontvangen, moet ik ze met open vizier tegemoet treden. No holding back. Dat betekent inderdaad de angst voor afwijzing opzoeken. Dat angstgevoel dat ik vanuit mijn jeugd maar al te goed ken. Was echt geen pretje. Van afwijzing is tot op heden geen sprake geweest. Wel van ongeloof, verbazing en teleurstelling. Geen afwijzing. Dat maakt het in zekere zin iets dragelijker. Alhoewel. Gisteren wezen stappen, even zinnen verzetten zei een vriend van mij. Na de nodige drankjes kwam het besef van wat ik gedaan heb dubbel en dwars binnen. Ben daar zeer, maar dan ook zeer emotioneel over geweest. Bijna zo erg dat ik erin bleef. Gelukkig heft mijn vriend mij tot bedaren kunnen brengen. Oh, Oh wat erg.

Petje af voor jou Sharon dat je het een plekje hebt kunnen geven en dat langzaam maar zeker het vertrouwen tussen jullie 2 weer is hersteld. Hoe ben jij hier eigenlijk mee omgegaan? Verder hoe is jouw partner ermee omgegaan? Zijn jullie uberhaupt uit elkaar geweest? Ben ook wel een beetje benieuwd naar het traject dat hij/jij hebben doorlopen. Wellicht geeft dat mij een beetje steun. Uiteraard hoef je er niets over te vertellen, no obligations!

Ik heb mijn vrienden ingeschakeld om mij te helpen op weg naar een betere Danny. Door ze te vragen ´feedback´te geven. Door ze te vragen hoe zij tegen mij aankijken. Hun beeld leg ik naast de mijne om te zien of ik dingen mis. Verder heb ik een beeld geschets van de Danny die ik wil zijn. De verschillen die er zo zichtbaar worden ga ik stap voor stap aanpakken en opruimen. Ik weet zeker dat ik het ga redden. Ik weet zeker dat ik een betere Danny ga worden. Alleen al door mijn omgeving te vertellen wat ik gedaan heb, is er een last van mijn schouders gevallen. Hoef ik me niet beter voor te doen dan wie ik werkelijk ben. Dat geeft enigszins rust. Geeft ook heel veel ruimte voor mijn emotie, gevoel van spijt van pijn dat ik juist degene ben die mijn vriendin heel veel pijn heb gedaan. En dat terwijl ik dat nooit zo bedoeld heb. Alleen maar uit frustratie over mijn eigen tekortkomingen. Ik voel me zo zwak als ik daar aan denk, maar ik moet er aan denken anders word ik niet beter. Dat gaat, zo heb ik vannacht aan den lijve ondervonden niet zonder slag of stoot. Ongelovelijk wat een pijn en mijn vriend me maar proberen te focussen. Focussen op de pijn die ik had/heb. Hij deed het goed zeer goed. Daar ben ik ´m zeer dankbaar voor. Ik moet die pijn voelen opdat ik weet en vooral kan voelen dat dit NOOIT MEER voor mag komen. Dat ik weet welk gevoel dit bij mij, maar ook bij mijn partner veroorzaakt . Als de pijn bij mij al zo heftig is, hoe moet dat dan wel niet bij mijn vriendin zijn. Ik heb me dat nooit echt gerealiseerd. Hoe stom, dom en al wat niet meer zijt kun je wezen.

Nogmaals thanks voor je reactie. Top! Het voelt goed om met je te delen. Om als pleger met een slachtoffer te praten. Thanks.

Hallo Danny,

Ik heb mijn verhaal hier al en paar keer op het forum gezet, op de afdeling slachtoffers. Ook op deze afdeling, onder de topic van Mitch, ik ben mezelf zat, maar dan wat achteraan, heb ik erover gesproken met Robert, ook een pleger.

Maar ik wil het je best vertellen hoor, al is dat altijd moeilijk, ïn het kort". Mijn man en ik zijn al 22 jaar samen. Agressie was er vanaf dag 1, al wilde ik dat toen helemaal nog niet onder ogen zien. Dat was ook best gemakkelijk, dat ontkennen, het ging met name om geestelijk geweld. Dat gevoel van afwijzing wat jij beschrijft, ik ken het helemaal!

Al vanaf mijn vroege jeugd heb ik daar last van gehad. We kwamen uit 2 totaal verschillende achtergornden; hij: Conservatief, geloof, verstikkend, al waren zijn ouders ook vaak heel goed voor hem. Uitermate keurig gezin, orde tucht en discipline. Een flink pak slaag hoorde daar gewoon bij. Ik kwam uit een zogezegd gebroken gezin, vader alcoholist, schat van een moeder die hem altijd de hand bove het hoofd hield (van wie zou ik het hebben)

Ik was nogal onzeker, en viel uiteindelijk voor zijn serieuze, en idealistische persoonlijkheid. Een jongen met principes! Geen gladde prater. Materiele zaken zeiden hem niets! Eigenlijk vond ie de hele wereld maar verrot, toen al.

Vanaf het begin domineerde hij mij. Als eerste moesten mijn dansactiviteiten eraan geloven (ik zat in een amateurdansgroep). "MIJN vriendin staat niet als een hoer op een podium!". Erover praten? Volstrekt zinloos. Hij dreigde direct de relatie te verbreken als ik niet toegaf.

Zijn ouders stondentussen ons in, zij accepteerden mij niet.

Tegenstelling he, veilig, beschermd gezin (nou ja...) versus gebroken gezin met veel problemen. Hij zat ertussen. En probeerde van mij de ideale schoondochter te maken. Al snel maakte hij de dienst uit. Ik merkte dat als ik tegengas gaf, hij erg agressief kon worden. En vaak was ie ook erg lief en bezorgd voor me, het bekende liedje. We gingen samenwonen. IK had weinig in te brengen en schikte me maar naar hem, want dan ging het goed. Maar ook de rek ging er bij mij wel eens uit, ik verloor bijna al mijn vriendinnen, want niemand deugde in zijn ogen. Dus soms weerstand van mij, gevolgd door de eerste duw..ik vloog letterlijk de keuken door, met mijn armen in het glas. Hij schrok zich kapot! Ik niet minder natuurlijk. We konder er beiden niet mee dealen. Hij stapte over me heen en liep de keuken uit. hele dag weg, nergens meer over gepraat daarna. Fysiek geweld bleef meestal uit, want dat wist ik wel te voorkomen door hem te paaien. Maar het geestelijk geweld was des te erger! Treiteren, dreigen, vernederen. En zo heel nu en dan, een tikje, nou ja, hij heeft me 1 keer aan mijn haren naar binnen gesleurd.

En soms ging het ook weer tijden goed. Heel dubbel. Aan de ene kant hield hij me kort, aan de andere kant stimuleerde hij mij te gaan studeren, in de avonduren. Hij nam het huishouden voor zijn rekening en steunde me aan alle kanten. Toen vertelde hij mij dat we gingen trouwen, dat werd me eigenlijk gewoon medegedeeld.

Trut die ik was! De ochtend van mijn trouwen was ik één brok zenuwen, ik wilde niet! Mijn moeder (die van niets wist) zei "ach daar hebben alle aanstaande bruidjes last van".

Pfff kan nog uren doorgaan. Vlak voor ik zwanger werd van ons eerste kind, ging het helemaal fout. Ik raakte overspannen, ging in therapie en durfde eindelijk de afwegin g te maken bij hem weg te gaan. De afweging. Want echt gaan, had ik toch het lef niet voor (met de drama-scheiding van mijn ouders nog vers in het geheugen).

Hij beloofde beterschap. Er was nog 1 naar incident tijdens mijn zwangerschap, waarbij hij me met 7 maanden nogal hardhandig uit de auto heeft gewerkt, midden op de snelweg. Maar na de geboorte ging het een tijd erg goed. Dolgelukkig met onze dochter. Dat gaf weer even extra binding. Zonder zijn 2e gezicht (zo noem ik dat altijd) was het eigenlijk een prima kerel! betrouwbaar, zorgzaam, gezellig, veel humor.

Tot het weer fout ging en het er langzaam weer in sloop.

Goede tijden, slechte tijden. Ondertussen een aantal keer overspannen geweest, en een angst-en paniekstoornis ontwikkeld, waarvoor ik antidepressiva heb moeten gebruiken.

Het jaar 2006/2007 werd het steeds erger. het liep ook fysiek weer uit de hand. Echt in elkaar geslagen heeft hij mij nooit. Bier in mijn gezicht, slaan met een handdoek, spullen naar mijn hoofd gooien. Maar bovenal geestelijk geweld.

Ik was een gemakkelijk slachtoffer. Ik stak mijn kop in het zand, wilde het niet weten! Speelde, net als mijn moeder, de rol van gelukkige echtgenote en moeder.

Totdat ik letterlijk brak. Ik kon niet meerAl die vreselijke ruzies, treiterpartijen, doodsbedreigingen, scheldpartijen.

Ik walgde van hem en wilde alleen nog maar bij hem weg!

En toen kon ook hij niet langer meer mooi weer spelen. Onze dochter had gezien dat hij mij sloeg. Hij had dat toen niet door, zo was hij op mij gefocust...Toen hij het hoorde, dat zij getuige was geweest, toen brak hij ook.

Al die jaren, nooit een sorry, nooit echt erover gepraat, heel incidenteel een flauw, ach, ik werd een beetje driftig.

Eigenlijk wilde ik echt weg. Hij zocht contact met Steunpunt Huiselijk Geweld. Eerst ging hij alleen. later wij samen. Of ik mijn huwelijk nog wilde redden, wist ik niet. Ik heb lang de tijd genomen voor die beslissing.

We kregen begeleding, een soort van therapie. We lerden de oorzaken van zijn agressie kennen, maar ook mijn aandeel, hoe ik het ongewild al die jaren in stand heb gehouden. Maar vooral kregen we handvatten hoe we het konden voorkomen. We kregen huiswerkopdrachten en verplichte literatuur.

Wat mij verbaasde, was dat hij volledig verantwoording nam, uiteindelijk. Net zoals jij ging hij kapot van spijt en verdriet. Een vergelijkbare avond als jij met je vriend gisteren, bij hem gebeurde dat bij zijn zus en tevens zijn beste vriendin. Ik vond het erg emotioneel zoveel pijn bij hem te zien. En besefte dat ik ondanks alles van hem hield.

Lange tijd in tweestrijd geweest, nou had ik eindelijk A gezegd....ik wilde zo graag een ander leven, voelde mijn leven als waardeloos, weggegooid. En dat is natuurlijk niet zo, we hebben ook heel veel goede tijden gehad.

Daarna kwam hetgeen ik niet op gerekend had, verwerking.

In het begin zeeeeer heftig; flashbacks, concentratieproblemen, miselijkheid, intens veel woede en verdriet. Ik kwam op dit forum terecht. En heb hier zo,n beetje alles van me afgeschreven. In het begin vooral voor mezelf, maar later besefte ik dat ik die vrouwen echt begreep! Hoe ze het vergoelijken en blijven ondergaan, keer op keer! Ik deed het 20 jaar Ik rakte actief in een soort netwerk van lotgenotencontact. heb bijeenkomsten georganiseerd, maar ook slachtoffers in acute nood geholpen met opvang, onderdak, aangifte en soms zelfs een vluchtplan. Dit werd mijn uitlapklep. De laatste manden ben ik wat minder actief. Het is tijd om te helen. Ik ben nog steeds niet klaar, maar het schrijnt niet meer zo erg. Mijn man Ray probeert me te steunen waar hij kan. We praten veel, maar nog steeds te weinig. Ik blijf hem sparen, het zit erin he. Maar gelukkig komt hij ook zelf. Agressief is hie niet of nauwelijks meer. Daar moet ik wel bij zeggen dat mijn incasseringsvermogen erg laag is, 20 jaar is wel genoed. het is lastig "gewoon"ruzie te maken. Angst voor herhaling. Omdat ik nu op mijn strepen ga staan, sla ik daar zelf ook wel ens in door, er waren manden dat hij geen millimeter kreeg van me!

We hebben hard aan onze relatie gewerkt. Praten veel en besteden veel tijd aan elkaar en de kinderen. Ook mijn dochter zit in therapie. Ze krijgt EMDR (een soort van traumaverwerking).

En nu? En ze leefden nog lang en gelukkig? Bepaald niet. Het vrledn blijft wroeten en het is lastig, dat een plek te geven. Maar het begin is er, de liefde is er. Ik kijk niet te vervooruit en probeer te leven met de dag. Genoeg voor nu

X

Sharon

@Sharon

lees hier al tijden mee, heb nooit gereageerd, niet gedurfd. Wil je laten weten dat ik veel heb aan jouw berichten, ervaringen en wijsheid.

@ Danny

Respect, heel veel respect, omdat je de verantwoording neemt voor je daden en aan jezelf en je problemen werkt. Veel plegers kunnen een groot voorbeeld aan jou nemen, die komen nooit zover. Je bent geen makkelijke weg ingeslagen maar wel de goeie. Op weg naar een betere Danny!! Zoals je nu bezig bent ga je het zeker redden. Hoe moeilijk soms ook, je moet hier doorheen, dit is de enige manier om beter te worden. Ga zo door Danny!!

Zou willen dat mijn pleger als jou was, jouw inzicht en inzet had om aan zichzelf te werken. Hij heeft zich omgedraaid en gedaan of er niets gebeurd is, zich niets aan getrokken van mijn gevoelens en pijn en zich gelijk in een nieuwe relatie gestort. En dat doet extra pijn! Mooi weer spelen naar zijn omgeving, om niet met zichzelf, zijn verleden en angst voor afwijzing geconfronteerd te hoeven worden.

Ondanks alles was hij me aan heeft gedaan geef ik nog steeds om hem. Wil hem nog steeds het voordeel van mijn twijfel gunnen. Hij had zeker ook zijn goeie kanten. Als hij zijn verantwoording zou nemen zou ik hem misschien nog een kans geven. Ik veroordeel hem namelijk niet, hij is ziek. Alleen wil of kan hij dat niet inzien. Ziet niet hoeveel pijn hij mij gedaan heeft en weigert alle hulp. Kop in het zand en mooi weer spelen naar zijn omgeving. Naar hen toe doen of er niks gebeurd is. En naar mij toe steeds met een beschuldigend vingertje wijzen. Alles is mijn schuld! Hij kan/wil zijn eigen aandeel niet in zien. Hoop dat hij ooit nog eens zover komt als jou en er niet nog meer slachtoffers hoeven vallen.

Hoe ben jij tot inzicht gekomen Danny? Was daar een speciale aanleiding voor of kwam dat zomaar ineens uit jezelf?

Jullie verhalen geven mij meer inzicht. In slachtoffer en in pleger. Bedankt en sterkte, allebei!

En jij ook Marion.

Heel goed dat je eindelijk de eerste stap hebt gezet hier te posten. Eindenlijk hoort jouw verhaal op de afdeling slachtoffers thuis, daar krijg je ook meer reacties.

Je ex is ziek? Dat kan. Agressie gaat nogal eens gepaard met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ook mensen met een persoonlijkheidsstoornis kunnen besf hebben van hun daden. tenzij ze heeeeeeeeel ziek zijn, en dat zijn de uitzonderingen. Slachtoffer en pleger houden elkaar veelal in stand, vaak onbewust. Het is een patroon. Er zijn veel goede boeken over, bijvoorbeeld "het monstervebond"van Carolien Roodvoets. Echt een aanrader!

Sterkte Marion, stop niet met hier te posten, je hoeft je nergens voor te schamen, je staat niet alleen weet je.

X

Sharon