Ik ben agressief  afgesloten

Ik ben volgens mijn ex agressief, ik heb redenloze woedeuitbarstingen. Daarom moest ik weg.

Nu moet ik weer terugkomen want m'n partner heeft het verwerkt en ik word gemist maar met mijn agressie was niet te leven.

Ik word verbaal agressief als ik geprovoceerd word.

Dit heb ik alleen bij mijn ex, verder nooit, ook nooit eerder.

Ben ik een pleger van geweld?

Beste s,

Dapper dat je deze vraag stelt. Mijn antwoord is: wat denk je zelf? Als het waar is dat je redenloze woedeuitbarstingen hebt, dan lijkt mij dat goed om eens nader uit te zoeken hoe dat komt. Wordt je zodanig getergd, dat je 'flipt'? Dit kan heel onvoorspelbaar zijn voor een ander, en dus heel erg bedreigend overkomen. Ook schelden/kleineren/dreigen kan heel schadelijk zijn. Er zijn manieren om hieraan te werken, bijvoorbeeld de Stop-methode. Via het steunpunt kan je hierover informatie krijgen.

Dat je niet agressief bent naar derden, is overigens juist een van de redenen waarom het 'huiselijk geweld' heet.

Succes in je zoektocht, ik hoop dat je vind wat je zoekt.

Hele wijze woorden miriam.xxx

Dank je voor je reactie.

Dit was een vraag van iemand die jarenlang 'gevangen' zat bij een alcoholist met een (niet gediagnostiseerde maar vermoedde) narcistische persoonlijkheidsstoornis. Mijn redenloze agressieve uitbarstingen waren mijn reactie op zijn leugens, het bedriegen, dat hij me inelkaar sloeg als hij teveel gedronken had en ik vroeg wat op nét het verkeerde tijdstip. Ook het in gevaar brengen van mijn leven leidde bij mij tot een enorme woedeuitbarsting toen hij mij ophaalde uit een godverlaten oord op een barre vakantieplek in een heel ver land. Hij was mij zat dus ik werd uit de camper gezet.

Ik was WOEDEND (en moeder van 2 kinderen).

Dan zette ik een mond op omdat ik dat niet pikte. Dat begon sissend. Na talloze provocaties die wel 2 weken aan konden houden (circle of violence), de huisarts bezocht te voor anti-ontploffingspillen omdat ik volgens mijn ex dus die 'redenloze' woedeuitbarstingen had en 'agressief' was, die ik niet kreeg omdat we dan allebei een 'probleem' zouden hebben, ik aan de kalmeringsmiddelen en hij aan de alcohol.

Dito de vernederingen, zowel thuis als ook in het bijzijn van derden.

Waar het mij hierom gaat is: wat is flippen, een woedeuitbarsting etc. Ben ik dus agressief dat ik dit niet zondermeer laat gebeuren?

Betekent dit dus dat je zondermeer alles over je heen moet laten komen?

Nu vraag ik mij af waar ik therapie kan ondergaan om niet woedend te worden als me dit ooit weer mocht overkomen.

Want kennelijk ben ik de dader en mijn ex narcist/alcoholist het slachtoffer. En dat is ook precies zoals hij zich gedraagt.

Gedroeg, want het contact is allang verbroken.

Maar stel dat ik tzt weer eens op zo'n foute man val?

Dan maar gewoon me de huid vol laten schelden, laten stompen etc. en dan niks zeggen.

De politie indertijd zei: u zult het er wel naar gemaakt hebben.

In hoeverre ben ik verantwoordelijk voor de acties en woorden van een ander vanwege dat 'huiselijke' karakter?

Graag een eerlijk antwoord, ik ben géén slachtoffer overigens maar heb 7 jaar bij een 'moeilijke man' gezeten en ik zie in dat mijn gedrag (slaafs, tegendraads, zoals ik ben, whatever) nooit een moer heeft uitgemaakt.

Dat impliceert dat het ook zinloos is razend te worden.

Ik heb onderhand geleerd wat een ander zegt bij de ander te laten. Met het gevolg dat ik dodelijk saai ben omdat ik me niet meer laat intimideren, imponeren, irriteren etc.

Als iemand kritiek heeft dan vraag is: hoe had je het anders gewild? bla bla bla allemaal ontzettend verantwoord dus.

Beste -.

Een heleboel vragen heb je, die ik niet allemaal kan beantwoorden. Allereerst zijn er veel verschillende vormen van geweld, die allemaal onder de term huiselijk geweld vallen. bv: eerwraak, dierenmishandeling, fysiek geweld maar ook psychische terreur.

Vaak is er sprake van een 'geweldspiraal': beide partners gijzelen elkaar door middel van woorden, gedrag en uiteindelijke resultaat fysiek geweld.

Dit is ook de reden dat veel hulpverleners niet alleen de fysieke geweldpleger op gedrag 'coachen' maar ook diens omgeving.

Er is dus eenvoudigweg geen antwoord te geven op jouw vragen, omdat deze altijd situatie-afhankelijk zijn.

Wel kan ik je aanraden - als je werkelijk op zoek bent naar antwoorden - om via het steunpunt contact te zoeken met maatschappelijk werk. Je schrijft immers dat je vreest dat je opnieuw in een dergelijke relatie terecht komt of dat je jezelf helemaal weg moet cijferen om eea te voorkomen.... Dat hoeft helemaal niet, maar dat ligt ook aan hoe jijzelf met dingen omgaat. De enige die je kan veranderen ben JEZELF....

Dus ik ben verantwoordelijk voor de acties van een ander.

Omdat ik daar 'aanleiding' toe geef, althans dat maak ik op uit de reactie die ik krijg van mijn 'slachtoffer'.

Waar het mij om gaat is: mag je je (verbaal) verdedigen tegen kwetsuren van welke aard dan ook die je een normaal leven onmogelijk maken. Kun je je afvragen wat normaal is.

Om die geweldsspiraal te doorbreken, schijnbaar ben ik als 'pleger' de enige die dat kan doen, is het beter geen eigen mening te uiten omdat ik anders aanleiding geef tot geweld. Mijn mening IS het geweld namelijk: ik ben het niet eens met iemand en kwets hem/haar daarmee.

Mijn ervaring is dat onwenselijk gedrag negeren, dus niks meer zeggen, nog veel meer problemen geeft. (provocaties). Die ook negerend, gaan die over in fysiek geweld en andere vormen van destructie.

Ik concludeer dat je een pleger van huiselijk geweld bent als je verbaal reageert op treiterijen, fysieke mishandelingen en vernederingen.

En dat je daarom niet mag reageren omdat jij anders medeverantwoordelijk bent voor de geweldsspiraal omdat je agressief (terug) bent.

Mooi, dan weet ik dat.

Het lijkt me dan het beste dat ik alleen blijf, om zodoende niet nog een 'slachtoffer' te maken door mijn kennelijk niet bestaande recht op zelfbescherming, eigenheid, meningsuiting, omdat degene die mij daarin dwarsboomt en probeert m'n eigen instandhouding te ondermijnen/aan te vallen, mijn slachtoffer wordt.

Volgens mij is de positie van 'pleger', veel beter dan die van slachtoffer.

Als pleger vrijwaar ik mij van onbeschrijfelijk leed wat slachtoffers ondergaan van hun mishandelaren, terwijl de slachtoffers het zelf over zich afgeroepen hebben omdat zij gereageerd hebben op het geweld en daarmee zelf verantwoordelijk zijn voor de ellende die hen is overkomen omdat zij deelnamen aan het geweld.

Het is niet voor niets dat plegers ontkennen enig aandeel in het geweld te hebben, zij zijn namelijk het slachtoffer want het was de ander die het deed.

Op één uitzondering na: ik.

Omdat ik mij heel wel bewust ben dat ik zeer agressief reageer op iemand die mij het leven onmogelijk maakt als het gaat om de elementaire rechten van de mens, oftewel overleven.

Als ik stop met verbaal agressief reageren en op te komen voor mijn rechten als MENS, zijn vrouwen inderdaad een ondergeschikte diersoort en veroordeeld tot mannen die denken te kunnen beschikken over andervrouws leven en ermee te doen wat zij willen op een tijdstip dat hen dat uitkomt om voor hen moverende redenen.

Ik blijf pleger want ik weiger het verantwoordelijk gemaakt te worden voor andermans gevoelens, gedachten, woorden, acties. M.a.w. ik blijf voor mezelf opkomen, ongeacht de situatie want er is NIEMAND anders die dat wil of kan doen. Dus ik blijf ook medeverantwoordelijk voor het huiselijk geweld.

De grote truuk in deze maatschappij is: vrijwillige onderwerping onder het mom van fatsoen, moraal, ethiek.

Net zoals in de middeleeuwen de 'veroordeelde' zelf het schavot op moest stappen en vrijwillig z'n kop op het hakblok moest leggen.

Als je zelf mocht kiezen: wie was je dan liever?

De beul of de veroordeelde?

Ik heb ervoor gekozen NOCH de beul NOCh het slachtoffer te zijn. Ik begrijp je wijze van redeneren -, maar het gevaar bestaat erin dat je alles kapot redeneert, ik herken het van mezelf. Natuurlijk heeft ieder mens het recht op zelfverdediging als je aangevallen wordt. Dat maakt jou nog geen (mede-)pleger! De pest is alleen dat als je die zelfverdediging niet effectief aanpakt, de aanvaller waarschijnlijk wederom met agressie zal reageren en dan blijf je aan de gang...

Je kan er ook voor kiezen NIET mee in te gaan in dit spel. Als je agressief bent, dan wel agressief bejegend wordt, kan je je ook terugtrekken uit de situatie. Dat is ook een keuze. En pas weer praten als de agressie verdwenen is en je op een normale manier met elkaar kunt omgaan. Overigens is de dader en de dader alleen verantwoordelijk voor zijn of haar agressieve gedrag. "jij lokte het uit"is net zo,n vals excuus als de alcoholist die beweert dat hij drinkt, omdat zijn omgeving hem/haar toe aanzet. Mede in stand houden van een gewelddadige relatie is iets anders dan je schuldig maken aan agressie en daardoor zelf pleger worden.

Sterkte.

Sharon

Sharon, jij snapt de clou :-)))

Weet je waar het negeren van de meest graverende dingen toe leidde? Dat ik op kon hoepelen.

Joepie!

Als ik zelf wegging werd ik gestalkt, via alle mogelijkheden die je kunt bedenken. Ging hij liegen tegen m'n familie die ik dan weer af moest poeieren zich te bemoeien met hun eigen zaken.

Als ik niet reageerde werd de internet router van de muur gehaald, zette hij er even op als hij zelf mails deed.

Dus ik nam draadloos internet.

Dat leidde weer tot strafexpedities in de vorm van: geen aandeel meer in het huishoudgeld geven.

Dan kocht ik geen eten en stond er 's avonds niets op tafel. Ik kocht dan een rol biskwietjes en tros banenen en spoelde die weg met water. Na een week was ik dat zat en kocht eten voor mezelf en ging dat klaarmaken.

Reactie te voorspellen.

Toen werd er een campagne naar mijn familie en gezamenlijke kennissen opgestart: z'n bezorgdheid uitspreken over mijn geestelijke gezondheid: ik was gek. Kennissen liepen ineens met een boog om me heen.

Reageerde ik niet op: als mensen die me jarenlang kennen na een leugen ineens anders over me denken, zijn die m'n aandacht niet waard.

Mijn familie vroeg me of het wel goed met me ging. Ik zei: ja. Als ze dan gingen vissen kwam ik met algemeenheden, ik ging niet in op verdekt opgestelde vragen. Het leek me het beste om tegen niemand iets te zeggen. Ook de reacties van m'n omgeving negeren.

Dan was de draagbare telefoon weer tijden spoorloos, maakt niet uit van een prepaid nam ik een gewoon telefoon abonnement en ik mailde rond dat het vaste telefoonnummer was komen te vervallen.

Stoppen uit de meterkast trekken zodat ik m'n werk kwijtraakte op de computer. Dus ik kocht een laptop, zette alles op een externe HD, kocht nieuwe progs, en als ik werkte zette ik die laptop van de stroom af en als de batterij leeg was zette ik hem uit en liet hem opladen.

Weghalen van m'n autosleutels, van het tafeltje maar ook de reservesleutel uit mijn tas. Dus ik ging dagen niet weg (afspraken verzetten) en zei niks.

Als na 4 of 5 dagen het eten op was en ik moest boodschappen doen zei ik: heb je m'n sleutel gezien? Tuurlijk, die had ik kennelijk ineens ergens anders neergelegd. Reservesleutel nog steeds spoorloos en de hoofdsleutel zat altijd in m'n broekzak overdag en 's nachts verstopte ik die op wisselende plekken.

Het negeren van verbale provocaties lokte fysiek geweld uit.

Me afzonderen ging niet want alle sleutels in het huis waren op een dag spoorloos verdwenen m.u.v zijn werkkamers.

M'n privepapieren lagen in m'n kofferbak en deels bij een vriendin.

Voortdurend foto's maken van m'n spullen, ik hing een keer overal grote A3 prints op: mooie foto!

Fotokopieën maken van m'n aantekeningen etc van m'n werk en aantekeningen over klanten, dus daar zaten ook A4'ren tussen van mij: voor je dossier.

Ga zo maar door.

Ik stelde me voor dat ik een nat zeepje was, elke keer als hij me wilde pakken floepte ik weg en hij wist nooit waar ik terecht kwam.

Deze man is weer werk van me aan het maken omdat de eenzaamheid hem naar de strot vliegt in z'n grote (inmiddels zwaar vervuilde) landhuis met de sfeer van een grafkelder. Hij ziet alle hoeken van de hel zonder z'n rattenvoer, is het ultieme slachtoffer.

Eén of 2 affaires zijn mislukt, hij voelt zich zelf mislukt, dus hij komt weer terug bij mij. Uiteraard met acuut geheugenverlies. Ook dat ik zijn beul ben.

Deze man is directeur/eigenaar van een groot bedrijf, geniet een zeker aanzien, bij diegenen die in z'n leugens trappen dus, of die zelf denken dat hij weer een voordeel voor hen oplevert.

Theoretiseren is de enige manier om om te gaan met dit soort mensen en jezelf anders wordt je een 'slachtoffer'.

Jezus, maar dan BEN je verdomme toch ook gewoon slachtoffer! Als je zelfs de gelegenheid ontnomen word je te ontrekken aan het conflict, omdat ie dat ook weer afstraft, dan kan je toch niks meer doen want het is altijd hommeles, no matter what! En NATUURLIJK word je daar pissed off van en agressief! Ik kreeg die gelegenheid niet. Ik was weliswaar vaak net zo vindingrijk als jij om alle mogelijk praktische zaken te omzeilen, maar ik was eenvoudigweg niet tegen hem opgewassen. Dus in opstand komen? Echt niet! Doodzonde nummer 1 dan kon ik het echt heel erg bezuren en liep ik het risico op fysiek geweld. Ik was bang van hem en deed "ogenschijnlijk"wat hij zei. En vertelde de helft gewoon niet. Ik had 1 voordeel, ik was wat gehaaider dan hij en kon vooral de praktische zaken van alledag gemakkelijk omzeilen. Gezeik over geld? Prima, maakte ik hem toch gewoon wijs dat dat jurkje al en jaar in mjn kast hing, het interesseerde hem toch geen reet wat ik aan had, zolang het maar niet te vrouwelijk was...

Anyway, dit station is gepasseerd. Mijn pleger zag uiteindelijk zijn aandeel wel in en zocht hulp. Eindelijk. Hij ging eerst alleen, later wij samen. Zijn rol als mishandelende partner werd zonder omhaal en krachtig veroordeeld; dat had hij ook nodig, geen excuses en valse oorzaken benoemen. Maar mijn aandeel werd me ook duidelijk, onder het mom van de evenzo vaak heel prima echtgenoot hield ik hem de hand boven het hoofd en liet hem ermee wegkomen. Not anymore..we zijn nog samen en dat is nog steeds keihard werken geblazen. Maar we werken in ieder geval allebei aan hetzelfde doel. Jij wordt belaagd door en valse hond die ten koste van alles zijn bot wil. En dat is vechten tegen de bierkaai -. Je wint het nooit van hem, je hoeft het ook niet te winnen, want hij is een hopeloos geval. Zoek naar wegen van hem af te komen. Stalking is een misdrijf . Jaja ik weet dat politie vaak inadequaat reageert. Wees slimmer dan hij. Analysreren kan je tot je 100e (doe ik waarschijnlijk ook) maar ik hoef niet van hem af...jij wel...

Sterkte!!!!

Sharon, ik ben geruime tijd van hem af.

Vandaar het Joepie!

Drie keer raden wat er recentelijk gebeurde...

Jawel, hij heeft me weer nodig.

Hij is een sukkel, een bovenmatig intelligente, zo intelligent dat hij doorzichtig is (oudere ratten zijn zoooo voorspelbaar). Een pathologische leugenaar, fantast. Kennelijk heeft hij zich een bult blauwtjes gelopen op datingsites, liegt er nog een prille relatie bij om mij aan te sporen deze vleesgeworden misdruk van de menselijke geest niet te laten lopen, de bestseller van de eeuw, een meesterwerk waar Kafka bij in het niet valt.

Nu ben ik weer goed genoeg, om je dood te lachen.

Origineel is hij dus ook niet meer terug te vallen op z'n nog rondwandelende GFT.

Hij ervaart een 'leegte'. Gut, hoe kan dat nou, hij wilde toch van me af? Z'n spiegeltje weerkaatste hem al twee jaar (zolang wist ik dat ik met een narcist van doen had) als een betonnen muur dus ik kon opduvelen.

Hij mailde me in hetzelfde huis: je vergiftigt m'n leven, verdwijn.

Ik dacht: natuurlijk, hoe kom je anders van ratten af?

Binnen 2 dagen was ik weg.

Hij is al begonnen z'n staart op te vreten (teren op z'n trofeën uit het verleden).

Leedvermack is dubbel vermaeck.

Ik heb nog een rekening te vereffenen.

Hoe zal ik de genadeslag zo diervriendelijk mogelijk toebrengen?