Handleiding: hoe raak je je meest kostbare bezit kwijt 

Hallo allemaal.

De titel zegt het al: het is me gelukt om het meest kostbare bezit in mijn leven kwijt te raken, 2 weken geleden is de knoop definitief doorgehakt maar het idee speelt al langer.

Op dit moment is het allemaal nog onwerkelijk en hebben we nog vrij veel contact (huis moet wellicht verkocht worden en de spullen verdeeld) en ik moet zeggen: sinds die dag verloopt ons contact perfect.

Hoe kan je in 6 jaar tijd de wereld zo verprutsen is een vraag die ik me in de afgelopen twee weken veel gesteld heb. Vanaf het begin in onze relatie zijn er sommige frustraties waar ik het zwaar mee had (opmerkingen vanuit haar familie en van haar die erg kwetsend voor mij waren). Als reactie hierop werd ik alleen maar stil en verdrietig, ik had het gevoel dat ik er niet met haar over kon praten. Van mezelf ben ik vrij onzeker en dit werd door opmerkingen versterkt en dat terwijl ik in mijn leven nog nooit zo verliefd was geweest en zo intens gelukkig was. Hierna werd ik alleen maar bang om dat alles kwijt te raken. Ik creerde voor mezelf een soort visieuse cirkel waar ik zelf toen dacht wel weer uit te kunnen komen.

Na verschillende woordenwisselingen kwam het er dan langzaam van dat ik fysiek begon te worden, ik pakte haar hardhandig vast en duwde haar tegen de grond. Ik schrok me kapot (net als zij natuurlijk) en beloofde beterschap. Dit ging enige tijd goed maar uiteindelijk had ik mezelf weer niet goed in de hand en vloog haar weer aan. Wederom spijt en schaamte: Dit doe je toch niet en zeker niet bij degene waar je zo verschrikkelijk veel van houdt.

Langzamerhand begint de scheidslijn te vervagen en krijg je vaker ruzies, scheldpartijen en fysieke ruzies. Ik werd steeds ongelukkiger en steeds machtelozer om het op te lossen.

Ja ik heb vaker gekeken naar hulpinstanties en gelezen maar de stap om dan echt hulp te zoeken blijkt een hele grote. Schaamte en het idee dat je dat zelf kunt oplossen blijken je toch tegen te houden helaas.

Nu heeft zij de beslissing genomen om de stekker eruit te trekken (ontzettend moeilijk voor haar en ontzettend dapper). Dit is aan de ene kant verschrikkelijk maar aan de andere kant ook een opluchting. Natuurlijk ze heeft gelijk dat dit niet zo verder kon (we werden steeds ongelukkiger en ik snauwde steeds meer en irriteerde me aan de meest kleine dingen en begon haar uit frustratie allerlei verwijten te maken en uit te schelden, ik kon op de belangrijke momenten voor haar er niet eens meer voor haar zijn) en dat moest ook echt ophouden, dat is de opluchting.

Aan de andere kant realiseer ik me nu pas weer hoe bijzonder ze is en hoeveel pijn ik haar heb gedaan zonder dat te willen (nee ik wilde dat echt niet) en zie nu pas hoe bang ik haar gemaakt heb met mijn gedrag, wat heb ik er een spijt van dat ik niet eerder hulp heb gezocht om mijn agressie kwijt te raken en beter met frustraties om te gaan, wat had ik er graag voor haar willen zijn toen ze me nodig had.

Inmiddels heb ik contact met een psycholoog omdat ik nooit meer zo kwaad wil kunnen worden, er is een hoop te verwerken en een hoop te doen. Een van de dingen is al pijnlijk duidelijk geworden: Praat met elkaar over je gevoelens, we hebben die afspraak nu duidelijk gemaakt om het gelijk uit te spreken wanneer één van ons wat dwars zit en dat bevalt zo verschrikkelijk goed (waarom hebben we dat nooit eerder gedaan). Door die gesprekken schaam ik me alleen maar meer dat het zo ver heeft moeten/kunnen komen en realiseer ik me hoe verschikkelijk mijn gedrag is geweest (ik snap eigenlijk niet meer hoe ik ooit zo boos op haar heb kunnen zijn, ik snap wel dat ze irritante punten heeft maar realiseer me nu ook dat ik daar heel goed met haar over kan praten zonder dat ik ergens bang voor hoef te zijn). Ik hoop ook dat zij het uiteindelijk met hulp een plekje kan geven. Of we hier ooit samen nog uitkomen is vrij onzeker en dat terwijl we nog wel van elkaar houden (ik ben door de gesprekken zelfs weer verliefd) maar er is zoveel gebeurd.

Ik wilde dit hier kwijt om mijn hart te luchten maar ook om iemand die hetzelfde doet aan te moedigen om vooral in een vroeg stadium hulp te zoeken voordat het echt te laat is, dat had ik ook moeten doen al was het in de eerste plaats om mijn partner alle leed te besparen die ze absoluut niet verdiende. Was dit eerder gebeurd of was ik eerder hulp gaan zoeken was er veel minder leed geweest aan beide kanten. Niemand heeft iets aan zulke ruzies en het wordt er allemaal alleen maar slechter op. Ik heb helaas deze rotklap nodig gehad om de moed te hebben om erover te praten en hulp te zoeken, laat het niet zover komen.

N/A kan mij helemaal vinden in je aanbevelling om vroegtijdig hulp te zoeken als het voorgaande je bekend voor komt.

Heb zelf een soort gelijke ervaring.

Kan het na 5 maanden nog steeds uitschreeuwen van de pijn, pijn die ik mijn vriendin, mijn kinderen, familie, vrienden, bekenden en mijzelf heb aangedaan.

Sta zelf aan het begin van een hulp verlenings traject.

Sterkte in deze moeilijke tijd, en hartstikke goed dat je er openlijk over wilt vertellen.

grote sterke ik

N/A wat goed dat je dit hebt gedaan en iedereen aanraad hulp te zoeken.

Ik werd minahctend uitgescholden en moest zelf wegrennen om geen klappen te krijgen en werd toen bespuugd.

Tot de dag van vandaag heeft hij nog geen excuses aangeboden en wil hij niet inzien dat dat een vorm is van (huiselijk) geweld en legt de schuld bij mij neer dat we uit elkaar zijn. Ik heb zelf alle contact verbroken omdat ik geweld niet in mijn leven wil hebben (dat verdien ik niet), maar hij blijft maar mailtjes en smsjes sturen dat ik zo fout was! (voor de goede orde: ik heb hem nooit uitgescholden, geslagen, met geweld bedreigt en heb mezelf helemaal voor hem weggecijferd).