ben ik slachtoffer of dader ?? 

hoi mijn naam is gerald 30 jaar ,ik woonde vier jaar samen met m,n vriendin waar ik vaak ruzie mee had. ik was internationale vrachtwagen chaufeur , ook al voor onze relatie, toen we gingen samen woonen bleek dit ineens een probleem omdat ik vaak van huis was , daar hadden we vaak ruzie over in het weekend met als gevolg dat ik vaak zondags avonds weer vertrok zonder elkaar fatsoenlijk te groeten. de ruzie,s liepen steeds verder uit de hand waarop ik heb besloten te stoppen met m,n werk en heb een baan gezocht als nationaal chaufeur maar ook dit bleek niet voldoende de ruzie,s bleven aanhouden als ik een keer naar t cafe was geweest dan dronk ik te veel volgens haar , als ik een leuke avond had gehad kon ik er thuis absolute niet over praten want dan kreeg ik te horen dat ik niet thuis bij haar wou zijn, dus dan ga je dingen verzwijgen waarop ze nog kwaader werd<begrijpelijk>, maar was inmiddels helemaal gestopt met drinken ., en kwam bijna de deur niet meer uit , maar de ruzie,s werden alleen maar erger tot op een avond een week terug, t helemaal uit de hand liep ,m,n spullen werden vernielt m,n telefoon werd kapot gegooit ,en ik werd geslagen op m,n hoofd met de blote hand maar ook met een stevige rol vuilnis zakken, ik zat mezelf op te vreten op de stoel aan keuken tafel waarop de bom ontplofte!ik heb haar twee keer voor de grond gegooid en haar de keel dicht geknepen . gelukkig kon ik me verder zelf in de hand houden maar was al te ver gegaan . ben je dan slachtoffer of dader wat had ik anders moeten doen ???

Je handen thuis moeten houden en weg moeten lopen om af te koelen. Ik praat haar gedrag ook niet goed, denk daar aan. Maar dit is toch niet wat jullie willen.

Agressie leidt tot agressie. Je bent slachtoffer en dader. Jullie moeten hulp zoeken om jullie conflicten anders op te lossen en beter te leren communiceren. bel eens naar steunpunt huiselijk geweld op 0900-1262626.

Niet negeren. Wordt anders een drama. Je geeft weliswaar zelf aan dat je fout zit, maar wijst ook steeds met je vingertje naar haar en zij doet hetzelfde. Bron voor ellende.

Sorry dat ik zo hard ben, maar jullie relatie loopt uit de hand. Letterlijk. Doe er wat aan!

Toch sterkte.

Sharon

"Je moet weglopen"

Dat zeg je zo makkelijk... Loop jij maar eens weg als je spullen vernielt worden en vanuit 2hoog uit het raam vliegen.

Blijf dan maar eens rustig.

Dat is mij gebeurt. Ik heb haar NIET geslagen, maar heb haar weliswaar tegen de grond gewerkt, en vastgehouden.

Ze had zich een beetje haar rug gestoten, niets ernstigs.

Ik had wel een bloedneus van haar vuistslag.

Zij deed aangifte ( dat had ze toen verzwegen) Ik niet- uit schaamte dat we ik zo laag was geraakt.

En dat was mijn fout, want ineens stond ik als dader en zij als slachtoffer. Mijn verhaal werd niet geglooft, want mannen zijn monsters en vrouwen slachtoffers.

Daarom zeg ik: Als je huiselijk geweld overkomt, doe ALTIJD aangifte! Juist als je om je partner geeft, want aleen maar dan komen jullie in hulptrajekten terecht

Je bent slachtoffer en dader.

En ja, je had moeten weglopen. Jij bent als man sterker dan een vrouw, maar wie ben jij om daar misbruik van te maken? een dader wellicht. Slachtoffers worden vaak daders.

Het valt me erg op dat je je daden bagatelliseert wanneer iemand zegt dat je had moeten weglopen. Er is geen reden om geïrriteerd te raken omdat iemand zegt dat je had moeten weglopen. Het gaat hier niet om een partij kiezen. Zij had ook moeten weglopen. Maar omdat zij dat niet heeft gedaan, is voor jou nog geen reden om haar op de grond te werpen en haar keel dicht te knijpen.

Je kan hier als man voortaan ingrijpen door juist rustig te blijven en weg te lopen. Maar weet je, als je vriendin al je bezittingen kapot maakt uit agressie, zegt dat ook dat zij niet alleen vol woede maar ook vol met verdriet zit. Waarschijnlijk net als jij.

Het klinkt heel raar en onbegrijpelijk wat ik nu ga zeggen, maar wat als je de volgende keer rustig naar haar toeloopt en met zachte stem zegt: 'Lieverd stop alsjeblieft, we willen allebei niet terugvallen in agressie zoals de laatste keer'. Als ze door gaat in razernij, kan je haar beter stoppen door haar dicht tegen je aan te drukken, ipv naar de grond te werpen.

Als je dat niet kan opbrengen om op een tegemoetkomende manier te doen, omdat je bijvoorbeeld zelf boos bent, kan je inderdaad beter weglopen om te voorkomen dat je zelf ook dader wordt.

Jullie hebben iets gemeen met elkaar, jullie zijn beiden dader EN slachtoffer. Hoe voelde jij je toen jij in je daderrol terecht kwam? Kan het kloppen dat je haar gedrag wilde stoppen, dat je gehoord wilde worden, dat je er aan toe wilde doen? Misschien wel heel anders, maar zij voelde zich waarschijnlijk net zo als jij toen zij in haar daderrol terecht kwam. Het begrip wat jij van haar zou willen ontvangen, zou je dat haar ook kunnen geven?

Het is moeilijk om als eerste de stap weer naar haar toe te zetten, maar als je dat doet, laat je wel zien wat voor klasse man je bent en dat je kan leren van je fouten. Veel vrouwen zien dat, maar verwacht dat niet van haar. Ze kan nog bang zijn voor herhaling en daarom afstand bewaren. Het is een vrouw's grootste angst om slachtoffer te worden van huiselijk geweld. Ookal was ze ook een dader, ze heeft ongetwijfeld ondervonden het onderspit te delven, en dat is heel beangstigend.

Vergeet als man niet, dat klappen van een vrouw lang niet zo bedreigend en angstaanjagend zijn als bijna gewurgd worden door een man. Je hebt je waarschijnlijk wel vernederd gevoeld, maar ben je bang geweest dat ze een einde aan je leven zou maken?

Als vrouw had ik waarschijnlijk ook aangifte gedaan. Het verschil in sekse speelt een grote rol in huiselijk geweld. De vernedering is 1 ding, maar de angst dat het ooit je leven kan kosten is iets heel anders.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Ik erken je ook als slachtoffer. Probeer je daden niet te bagatelliseren als je er werkelijk met je vriendin uit wilt komen. Relatietherapie is zeker aan te raden.

Ja, slachtoffer wordt dader zodra er onmacht in het spel is. Dat is er al gauw, als het slachtoffer geen andere uitweg ziet dan mee te gaan in agressie.

Ook ik ben daar bekend mee maar met name omdat hij me dwong te blijven, door me tegen te houden als ik er uit wilde lopen. Daaron heb ik vaak van mij af moeten bijten. Op een bepaald moment waren de zaken zelfs omgedraaid en werd ik de uitdager en hij de verdediger. We werden er beiden doodziek van.

We zijn nog bijelkaar en ons bewust van onze gedragingen en gevolgen daarvan. We proberen nu rust te creeëren en een veilige thuishaven. Dat kan niet zonder hulp. Ik heb hulp gevonden, hij wilde alleen samen, dat kan niet helaas. Er zit een zware rugzak op mijn rug en die is nu bijna leeg... bij hem begint ook de rust weer te keren, hij verwerkt (weliswaar zonder hulp van derden maar met mijn ijverige feedback) we proberen te achterhalen wanneer het in onze communiciatie verkeerd loopt en waarom. Dat kost tijd, veel tijd maar het levert ook wat op. Gisteren kon ik voor het eerst in zijn armen in slaap vallen en voelde me eindelijk thuis.

Succes heren!

j