Soms... 

Soms... soms zou ik willen dat hij door had geslagen, dat ik de pijn niet had hoeven voelen die ik nu voel. Zelfs na bijna 2 jaar is het er nog steeds.

Soms... soms zou ik hem nog steeds willen laten voelen wat hij bij mij heeft aangericht. Hoe het voelt dat je leven na zoiets stopt, gewoon stilstaat. Hoe hard je ook duwt, vecht, trekt, lief doet... er geen beweging meer in krijgt.

Soms... soms weet ik het niet meer. Hoe geef je dit ooit een plaats. Hoe kunnen mensen zo makkelijk zeggen dat iedereen een rugzak heeft en dat je ide 'gewoon' af en toe moet legen... niemand verteld overigens hoe.

Soms... soms vraag ik me af of ik ooit nog gelukkig wordt, of ik ooit nog iemand durf te vertrouwen, of ik ooit weer die vrolijke sterke meid wordt die ik hiervoor was.

Ik ben het even kwijt.

Ja dat zou ik ook wel willen weten...

ookal had ik met die persoon geen relatie,nouja op liefdes gebied dan...hij was mijn buurman soms was hij iets meer als dat ....een hele goede vriend die ik compleet vertrouwde...

Hoi AM,

Het is inderdaad niet niks en het verwerken ervan kost gewoon veel tijd soms heel veel tijd.... een Rugzakje... leeg je niet!!!

Integendeel, het verzacht allemaal het is minder heftig in de loop der jaren en vertrouwen in mensen moet je weer leren, alles moet je weer leren, zelfs te durven leven moet je leren!

Ik ben nu 3 jaar van me Ex af (bijna dan) en nog moet ik leren en als ik er aan terug denk, huil ik soms nog maar minder erg en heel en heel soms heb ik nog nachtmerries, niet meer zo als toen. De angsten, zijn minder maar ook niet weg.

Hem in elkaar slaan, hem laten voelen wat jij voelt?

Dit zal je nooit en nooit lukken, ze hebben geen gevoel en zijn heel anders dan wij, dit heeft echt en echt geen zin, was het maar zo.... dan deden ze het nooit meer.

Tijd heelt alle wonden en dat is echt zo! Ik dacht dat ik er nooit meer overheen zou komen, het heeft alles bij elkaar ruim 1,5 jaar geduurd voor ik me een beetje mens ging voelen, heel lang ziek geweest erna. Want al de stress en angst en spanningen moeten eruit en daar word je ziek van.

Het komt echt wel goed, geloof me maar.... in jezelf blijven geloven meid! en vertrouwen blijven houden.

Sterkte, het valt echt niet mee, weet er alles van.

Gr. Dina

Hoi Dina,

bedankt voor je reactie.

Weet dat het veel tijd kost om alles te verwerken, maar ben het soms zo verschrikkelijk beu. Het duurt me te lang allemaal, wil verder met m'n leven. En tuurlijk doe ik dat nu ook, maar het lijkt wel of het allemaal aan me voorbij gaat. Of ik op een afstandje toe mag kijken hoe alles doorgaat en het niet eens besef. De wereld gaat nu even te snel voor mij, terwijl het vroeger niet snel genoeg kon gaan. misschien moet ik ook niet terug willen naar hoe het voor hem was, misschien ben ik teveel veranderd door alles en wil iets wat niet meer bereikbaar is.

Vraag me af hoe je mensen weer leert te vertrouwen, want zodra iemand enige toenadering zoekt blokkeer ik volledig. Automatisch hou ik mensen op een hele (en echt een hele) grote afstand, om mezelf te beschermen. Als ik dit nog eens mee moet maken, dat kan ik echt niet. En weet maar al te goed dat je het niet aan de buitenkant ziet, en als je het doorhebt is het vaak al te laat.

Weet dat ik hem nooit kan laten voelen wat hij mij heeft aangedaan, weet zeker dat hij geen gevoel heeft en kent. Als er enige manier was om dit via een juiste weg te doen, dan had ik het met alle kracht gedaan, om maar zeker te weten dat hij dit nooit meer iemand aan kan doen.

Als jij zegt dat tijd de wonden heelt, dan blijf ik daar op hopen. Ook al ken ik je niet je bent volgens mij een goed mens. Bedankt dat je even de tijd hebt genomen te reageren.

Hoi AM,

Klopt, vaak ben je dan te laat... maar er is een ding

probeer te leren van je fouten en zie het niet als iets... hoe zeg je zoiets... ik doe het weer verkeerd of zo!!! nee leer ervan

echt meissie... tijd heelt alle wonden.

En het valt verdomme zeker niet mee! probeer jezelf niet zo te blokkeren, door wat je hebt meegemaakt , blokkeert je lijf vanzelf...wat het ook is..als je iets voelt wat niet goed is, gaat het gewoon vanzelf... probeer te ontspannen en zoek hulp hierin, dit kan je gewoon niet alleen meis.

Sterkte ermee

Je schrijft dat je terugverlangt naar die onbevangen open AM van voor deze man. En je ervaart dat je nu zoveel afstand bewaart t.o.v. andere mensen als een negatieve ontwikkeling. Zou het ook kunnen dat je juist iets geleerd hebt waardoor je er beter dan voor die tijd uit zal komen? Stel je voor dat je deze behoedzaamheid had gehad met deze man. Zou hij dan ook de kans gehad hebben om je te vernietigen? Ik ervaar mijn behoedzaamheid en de afstand die ik bewaar als een positieve ontwikkeling en zie het als een volwassen eigenschap om selectief te kunnen zijn in je toelatingsbeleid.

Toelatingsbeleid, de ballotage, inburgeringscursus laten volgen bij voorlopige toelating... :-))))))

Hier zit wat in, heel veel zelfs.

Toch zul je eerst je snuffert moeten stoten voordat je weet waar je tegenop geknald bent.

Als je niet weet dat er gestoorden bestaan, kun je ze ook niet uit de weg gaan. Dus ja, je hebt een hoop geleerd. Daarom is het belangrijk de tijd te nemen voor jezelf en als het je niet snel genoeg gaat eens rondkijken wat zou kunnen helpen. Maar misschien heb je die tijd juist nodig?

PS: loop niet met je rug naar de toekomst, het verleden kun je toch niet veranderen....

Hoi Dina,

misschien lukt het niet alleen, maar hoe dan wel. Professionele hulp werkt niet bij mij. Kan me niet openstellen voor zo iemand, zeker niet als ze gaan zeggen dat ik sterk moet zijn en dat ik het kan.... ja dat weet ik zelf ook inmiddels wel, en dus helpt het niet.

En het gaat wel steeds beter, maar soms.... dan ineens is het er weer.

We strijden verder!

Jullie hebben ook wel gelijk, moet het ook als een goeie les zien. T is alleen wel een verdomd zware en pijnlijke les!!

En in het verleden leven heeft ook geen zin, ik weet t. maar soms is de toekomst zo onbereikbaar voor m'n gevoel. Wat ik al zei, ik lijk niet vooruit te komen maar totaal stil te staan. Alles gaat aan me voorbij, en dat maakt me boos en verdrietig. Vooral omdat ik weet hoe het komt, en tja dan zit je ineens weer in dat verleden de graven.... Heb me zelfs al bedacht m'n spullen te pakken en ergens anders helemaal blanco te beginnen. Helaas reist een verleden toch met je mee, of je wilt of niet.

De tijd zal het op den duur wel leren.