Is dit ook huiselijk geweld. Wat moet ik 

Onze relatie is er een van vallen en opstaan. Mijn partner heeft een lastig karakter (hoewel ik zelf ook niet de makkelijkste ben). Mijn partner is thuis, wao. Is erg op zichzelf, niet sociaal. Vindt anderen vaak dom, en veroordeelt mensen op één indruk. Die wijzigt daarna ook niet meer. Wanneer mijn partner zich benadeeld voelt, wordt dit vaak meteen als aanval gezien en deze vergt vergelding. Buiten de huiselijke kring heeft dit al een aantal keren tot kleine handgemenen en scheldpartijen geleid. Verschillende aangiften door anderen zijn geseponeerd vanwege te weinig bewijs.

Ondanks dat ik dat niet pik en dat duidelijk maak, laat mijn partner zich provoceren.

Naar mij en de kinderen is mijn partner niet fysiek gewelddadig.

De dingen in huis (het meeste is inderdaad door spaargeld van mijn partner betaald), moeten op de manier zoals mijn partner het wil behandeld worden. Inbreng van mij over hoe het ook kan, wordt soms na veel onderhandelen en voors en tegens presenteren wel “gehonoreerd” maar over het algemeen moet het zoals mijn partner het zegt. De kinderen kunnen nauwelijks in hun kamers spelen, want er zou wel eens wat kapot kunnen gaan, en “daar heeft mijn partner het allemaal niet voor gedaan en betaald…”.

Als ik thuiskom uit mijn werk zijn de kinderen voor mij. Het eten moet gekookt (doe ik), onderwijl toezicht op de kinderen houden, proberen mijn partner niet te veel tot last te zijn (en dat de kinderen dat ook niet zijn), want er zou wel eens een sneer (uiteindelijk komt die toch) kunnen komen; hoe dom ik wel niet ben, dat ik dát op díe manier doe (“Ben je nou echt zo achterlijk?”, “Reken er maar niet op dat je die voorgenomen studie zult halen, dat kan jij niet.”). Kleding die ik voor mezelf of mijn kinderen koop, zijn vaak niet goed, pas als mijn partner ze uitzoekt is het wat. Sociale contacten heb ik niet veel, want een avondje, middag of uurtje weg naar een kennis levert argwaan en controle op (ik zet mijn mobiel standaard uit en spreek geen tijd af om geen ruzie te hoeven krijgen als het uitloopt).

Financiën zijn gescheiden. Mijn partner heeft redelijk wat spaartegoeden, terwijl ik het moet doen met het geld dat ik verdien. “In gemeenschap van goederen”. Uitgaven die ik wil doen, worden gewogen, uitgaven van mijn partner worden meegedeeld en gedaan. Ondertussen gaat wel mijn hele salaris op aan het grootste deel van de vaste lasten. Een gezamenlijke rekening waarop we allebei een evenredig deel storten, is er nog niet van gekomen (we zijn ook nog maar 15 jaar bij elkaar).

Lange tijd ben ik onzeker geweest en veel depressief. Lange behandelingen en therapiën hebben me veel inzicht gegeven in wat ik zelf waard ben. Toch zijn een paar woorden van mijn partner voldoende om me klein te krijgen.

Ik wil bij mijn partner weg, maar ben bang voor de gevolgen. Hoe reageert mijn partner, wordt de tot nu toe incidenteel buiten de deur plaatsvindende fysieke gewelddadigheid dan ook verplaatst en gericht op mij? Waar moet ik heen?

Mijn partner heeft er door conflicten in mijn familie al voor gezorgd dat ik al jaren geen contact meer heb met mijn familie. Eigenlijk ben ik sociaal gezien geïsoleerd en ik voel me afhankelijk van mijn partner. Mijn partner weet me altijd emotioneel te raken en mijn verantwoordelijkheidsgevoel is groot. Ik wil niemand kwetsen, ik wil geen conflicten, omdat ik me dan tekort voel schieten. Nu voel ik me ook schuldig naar mijn kinderen. Welk voorbeeld geef ik ze: doorgaan op een ingeslagen weg, terwijl je weet dat je de verkeerde weg hebt genomen. Voor jezelf en je eigenwaarde opkomen, dit zeggen en dan zelf jezelf aan de kant zetten.

Wat komt er op me af? Duizenden mensen zijn gescheiden, met kinderen en ze rooien het ook wel. Waarom is voor mij de stap duidelijk maar onneembaar?

Ik heb er behoefte aan om met mensen van gedachten te wisselen hierover, wie reageert?

Alvast bedankt

Je vraag of je partner nu binnenshuis uitvoert wat hij al zo een lange tijd buiten deed, (afreageren) is onterecht. Hij mishandelt emotioneel allang.

Het lijkt er sterk op dat je emotioneel beschadigd bent en niet rationeel kunt oordelen over je situatie.

Ik leef ook samen met iemand die zijn frustratie omzet in zwart witte gedachten en regels.

Doordat er enige flinke escalaties waren heb ik hulp ingeschakeld. Het valt niet mee om in de eerste instantie inzicht te krijgen in wat "normaal" en "abnormaal" gedrag is. Nu ik een half jaar lang begeleid ben, begin ik te herkennen van hem en van mezelf. We hebben thuis al vele gesprekken gevoerd over de situatie want we denken nog steeds vanelkaar te houden. Hij ziet wel in, dat zijn gedrag niet wenselijk is en dat zijn valkuilen vermoeidheid, onzekerheid en pijn zijn. Hij werkt wel, was ooit 100% afgekeurd een lichamelijke kwestie maar is volledig gereïntegreerd. Dat kenmerkt hem. Een sterk karakter! Een beetje te sterk, dat wel.

Ik kan helaas niet mijn email adres geven, anders hadden we van gedachten kunnen wisselen echter op de site zie ik spam, zo lijkt het. Bovendien kan dan iedereen mijn adres lezen en dat wil ik niet.

Maar via deze lijn, kunnen we van gedachten wisselen.

Sterkte!

J.

En wat er allemaal op je afkomt als je gaat scheiden? Nou in ieder geval een heleboel maar niets is zo zwaar als blijven in jouw situatie denk ik.

Je kunt eens een gesprek met een advocaat aangaan of bij het juridisch loket informatie vragen over scheiding. Daarnaast kun je informeren bij de woningbouw in jullie gemeente of in een andere gemeente, hoelang de wachttijd is voor een nieuwe woning (benoem wel de situatie!) wellicht kun je urgentie krijgen maar dat ligt er een beetje aan, welke regels jouw gemeente daaraan stelt. Bij ons alleen als je aangifte van mishandeling hebt gedaan en kleine kinderen hebt en als je je daarom aanmeldt voor een verblijf in de Short Stay (tijdelijke huisvesting) of de vrouwenopvang. Wat je ook kiest, als je blijft krijg je langer en meer op je af dan dat je het gaat afhandelen en de knoop doorhakt. Dat is althans mijn visie.

J.

Bedankt voor je reactie. Gisteren mijn vraag gedeponeerd, hoewel ik naar mijn werk moest. Was laat thuis, want klantenbezoek elders in het land. Partner zit aan tafel met de kleine, die een snelle hap had. Ons eten moest nog gemaakt. Of ik dat meteen kon doen. Druk, druk druk, kleine was druk, niets voor zichzelf kunnen doen.

Belachelijk dat ik zo laat van mijn werk kwam, waarom dat allemaal moet.

Niet hoe het was, of het druk op de weg was. Het doet zo'n pijn.

Ik begin met contact met de vertrouwenspersoon op mijn werk.

Vanmorgen conflict. Als ik het waag om een einde aan de relatie te maken, zorgt hij ervoor dat ik de kinderen niet krijg. Dit wordt dus uitgevochten met de kinderen erbij.

Doe ik de kinderen tekort als ik voor mezelf kies. Ik kan bij niemand terecht. Zo voelt het.

Ik ben bang.

Volgens mij doe je de kinderen eerder tekort door in een bedreigende atmosfeer te blijven zitten. Goed, dat je met een vertrouwenspersoon op het werk hebt gesproken. Probeer een echtscheiding in gang te zetten zonder erover te praten thuis.

Ik weet niet hoe jullie wonen, want het lijkt het beste, dat je niet meer in hetzelfde huis zit, als hij er lucht van krijgt. Weet je zeker, dat je familie je niet wil helpen? Anders kan je misschien naar het Algemeen Maatschappelijk Werk gaan voor hulp op dat vlak. Als je niet meer samen in één huis zit, kan je de zaken beter regelen. Opvang voor de kinderen is natuurlijk ook een probleem, misschien kan je een tijdje vrij krijgen om iets te regelen? Of kunnen ze een tijdje uit logeren? Je zou ook alvast kunnen overwegen je salaris op een andere rekening te laten storten, dat moet een goede stimulans zijn voor de en/of rekening, die er nog niet is gekomen.

Uiteindelijk kan je altijd de politie bellen, als het uit de hand loopt. Als je goed contact met buren hebt, zou je die kunnen inseinen, zodat die de politie kunnen bellen, als hij je dat belet.

Kleine kinderen worden meestal aan de moeder toegewezen, daar zou ik me nu nog geen zorgen over maken.

Sterkte

15 jaar is lang om je leven te verliezen in manipulatie en intimidatie. Heel verstikkend om zo met een partner te moeten leven. 18 jaar lang heb ik het volgehouden om tijdens een zenuwinzinking tot de realiteit te komen dat het zo voor mij niet meer verder kon. De kinderen waren destijds nog erg jong toen ik de knoop doorhakte. Wel even een relatie therapie gevolgd waarin de ex-partner toch openlijk de boel verdraaide en glas hard bleef liegen. Uiteindelijk werd er pas tegen het einde van de relatie fysiek geweld gebruikt.Ik maakte hem duidelijk dat bij mij de maat overvol was!Ik ben door een heel diep dal gegaan. Alles waar ik jarenlang bikkelhard voor had gewerkt was ik aan materie kwijt.Ik begon weer opnieuw met 1 theelepel.Nu ik er op terugkijk ben ik blij dat mijn kinderen en ik deze vreselijke jaren ver achter ons hebben liggen.

Ik lees je verhaal en krijg dat verstikkende gevoel weer terug zoals ik het al die jaren heb ervaren. Niets is erger dan verbaal met woorden zo onder uit gehaald te worden ,dat het lijkt alsof er steeds een cm van je lichaam afsterft en uiteindelijk ,jij je hart zo vertrapt voelt tot diep in je ziel.En dan blijft er weinig tot niets meer van je over. Uiteindelijk breekt het op.

Ik kreeg dan die zenuwinzinking. Kon niet meer stoppen met huilen,huilen,huilen. Ik was geschrokken van de blik van mijn kinderen. Hun ,grote ,sterke moeder huilde.Ik heb mij altijd groot gehouden. En de jongste zei nog tegen mij ,mam,ik geef je een kusje dan ga je niet meer huilen. Bij hen werkte dit n.l. goed als ze zich pijn hadden gedaan met vallen etc.

Nu ik terugkijk op die periode van door een hele diepe dal gaan om daarna er vele malen beter en sterker uit te komen kan ik een ieder aanraden.Als liefde een zware kwelling is,kappen ermee en kiezen voor je eigen waarde!

Ik voel mij enorm bevrijd!Ik had dit zeker vele jaren eerder moeten doen om de knoop door te hakken. Natuurlijk weet je dan nog niet wat je te wachten staat.Maar als je niets probeert laat je kansen liggen! En ben blij dat ik het destijds met beide handen heb aangepakt!

Ellen ,hou van jezelf en veel wijsheid!

Sterkte!

Ans

Hoi Ellen, de man is alleen gericht op zijn eigen misère, hij lijkt in een slachtofferrol te zitten. Niet jij maar hij is zielig. Niet jij maar hij verdient aandacht. En jij maar jakkeren voor de centjes. Is niks mis mee natuurlijk maar wel als dat je niet in dank wordt afgenomen. Joh, jij verkeerd tenminste nog in een werkende positie en kan daarmee snel huisvesting vinden. Ik zou als ik jou was eens met een advocaat gaan praten en jeugdzorg bellen ter geruststelling. Doe je dat overdag tijdens je werk, hoeft hij niets van te weten! Dan informeer je eens hoe je de scheiding aan kan pakken en is jeugdzorg ook meteen gealarmeerd over mogelijke wraakacties van meneer.

Zorg voor jezelf en je kroost. Hij heeft jullie niets dan stress te bieden. Daar wordt niemand gelukkig van!

Sterkte en werk ze.

J.

Ik lees je verhaal maar eigenlijk na een aantal zinnen heb ik slechts twee vragen:

Wil je dit? Echt waar? (Dit gaat namelijk nooit stoppen maar wordt alleen maar erger)

Wil je leven (je eigen levensgeluk vinden) of overleven (wat je nu doet?

Ik vermoed dat op beide vragen 'nee' het antwoord is. Scheiden en alles er op en eromheen zal inderdaad niet makkelijk zijn, maar altijd beter dan in deze omstandigheden leven.

Sterkte en ik hoop dat je voor je eigen levensgeluk kiest. Jij verdient het en je kinderen verdienen het!

Jemig, bedankt allemaal. Het is echt erger dan ik al dacht.

Ondertussen is er veel gebeurd. Het rondneuzen op dit forum was de eerste stap van velen die gevolgd zijn en nog zullen volgen. De scheiding gaat een feit worden. Hoewel er veel zaken geregeld moeten worden en mijn partner geen officiële zaken wil vastleggen, heb ik de knoop doorgehakt. Ik ben supertrots op mezelf, hoewel ik bang ben voor wat er allemaal op me afkomt. Ik ga een huisje kopen (heb zijn handtekening nodig, maar hij heeft medewerking beloofd (openlijk, zelfs naar de makelaar en onze weinige bekenden). Zijn ogen zijn geopend, is verdrietig en lijkt eindelijk zijn eigen gedrag in te zien en wat dat bij mij teweeg brengt. Natuurlijk heeft hij bedreigingen geuit, ik ben rustig gebleven, heb begrip getoond (want dat is er echt en ik ben niet langer blind). We praten, zijn samen bezig met zoeken naar mogelijkheden voor mijn nieuwe huisje dat ik binnen een paar weken heb.

Het enige wat ik wil en hij niet, is dat hij hulp gaat zoeken. Hij wil co-ouderschap en voor hem en voor de kinderen wil ik dat, hoewel het me ook beangstigt. Zijn zelfinzicht is nog redelijk beperkt en hij wil nog teveel samen doen en ervoor gaan dat we vriendschappelijk (voor de kinderen) contact blijven houden.

Eerst maar weg zijn, dan officiële dingen regelen. Nu zie ik pas hoe erg het was en ben ik ongeduldig aan het worden.

Ik ben zo blij dat hij me laat gaan. Ik hoop alleen niet dat hij een stalker wordt of de kinderen bij me weg zal gaan houden. Stapje voor stapje. First things first. Geen beren oproepen.

Ik zal proberen jullie op de hoogte te brengen.

Ik ben zo opgelucht!!!