hoe nu verder 

Altijd weer een verontschuldigend woord,

als ik weer eens zijn schreeuwen had gehoord.

Ik sta voor hem met gebogen hoofd,

dit was niet het leven zoals hij het had beloofd.

Hij zou voor me zorgen en er voor me zijn,

maar een verkeerd woord en hij doet me pijn.

Jarenlang doen wat hij me zegt,

zo vreselijk moe van dat gevecht.

Want om mijn hoofd boven water te houden,

moest ik net doen of ik hem verttrouwden.

Maar na een boze blik ,

zat ik al te beven van de schrik.

En nu ben ik al een tijdje alleen,

en nog voel ik hem vaak om me heen.

Ik schrik van een bel die gaat,

alsof hij echt weer voor mijn deur staat.

Het alleen zijn maakt me bang,

maar toch ik wilde het al zo lang