Slachtoffer van een narcist 

Mijn vriendin (52) is 28 jaar getrouwd geweest met een narcist.

Sinds 2.5 jaar gescheiden, jongste kind 18jaar woont nog bij haar ex.

jJe mag gerust stellen dat ze slachtoffer is van huiselijk geweld.

Ik ben zelf trauma hulpverlener geweest, maar in deze ( slachtoffer van narcisme ) is het trauma toch op diverse punten anders dan ander huiselijk geweld.

daarbij komt dat ik als persoon moeilijk twee petten op kan zetten.

mijn vraag is; of er mensen zijn die info hebben m.b.t. hulpverlening bij het verwerken van trauma's bij slachtoffers van narcisme in relationele sfeer?

Ook ik ben slachtoffer van iemand met NPS/psychopathie.

Dit is: http://nps.bbforum.nl/ een hele goede site waar slachtoffers elkaar steunen en bijstaan. Het is nauwelijks te beschrijven wat je meemaakt met iemand die zo'n gestoorde geest heeft. Sterkte met je vriendin en lief dat je zo bezorgd om haar bent!

http://antipsychopaat.come2me.nl/460402/Emotie-chantage

op deze link zit een gastenboek waar je je verhaal kwijt kunt en verder zeer nuttige info over psychopaat; narcist; persoonlijkheids gestoorde; emotioneel manipulator e.d.

Sjee Helma,

Dank je wel, hier was ik allang naar op zoek!

Mmm, zie echt me ex man erin zitten.

Gr. Dina

Ik wil jullie alvast hartelijk danken voor de info

helaas heb ik moeten concluderen dat de impact van 'n narcist op een mens vast kan gaan zitten, zeg maar, "gehersenspoeld"

Mijn liefde voor mijn vriendin heeft niet genoeg de tijd gekregen om de gevolgen van deze impact nagenoeg weg te krijgen

We hebben de relatie helaas moeten beeindigen,hopelijk tijdelijk.

voorlopig kan ik zeggen dat liefde niet alles overwint

Geloof me dat een relatie met een narcist nog behoorlijke naweeen kan hebben.

Ik ben inmiddels 2 jaar weg bij mijn ex (geestelijke EN lichamelijke mishandeling wat ruim 3 jaar heeft geduurd). Pas nu ben ik er achter dat ik niet niet gek ben....en dat het ECHT NIET aan mij lag.

Tot op heden heb ik eigenlijk nog nooit professionele hulp gezocht, dus dit was mijn eigen persoonlijke zoektocht zeg maar....Een relatie zit er voorlopig voor mij nog steeds niet in. Mijn muur is geen muur meer, maar een kasteel met slotgracht en ophaalbrug. Degene die daar doorheen komt is mij waard...anders niet.

Ik roep niet met het woord narcisme om iemand te beledigen. Mijn ex voldoet werkelijk aan ALLE aspecten van een narcist.....en er zijn mensen die daar nu ook achter beginnen te komen. Die komen na al die tijd verhaal halen bij mij...

Ik kan die mensen het niet eens kwalijk nemen dat ze nooit de moeite hebben genomen mij te benaderen. Ik weet hoet hij is (of een narcist over het algemeen). Mensen raken gehersenspoeld..... Daarom heb ik altijd wijselijk mijn mond gehouden in de veronderstelling dat men vanzelf naar mij toe zou komen om mijn kant van het verhaal te horen. En me dunkt!!! Het gebeurt....Hij is inmiddels bezig zijn eigen graf te graven.

Hij daarentegen heeft zelfs mensen benaderd over mij die er helemaal niks vanaf wilden weten. Zelfs zo ernstig, dat ze mij gingen mailen met de mededeling dat ze liever hadden dat hij hun met rust zou laten......

Ach....de hele wereld is gek, behalve de narcist, toch??!!

Ik ben sinds gisteren erachter gekomen dat ik twee keer een relatie heb gehad met een narcist. 1,5 jaar geleden ben ik uit mijn relatie gestapt. Nu 1,5 jaar later loop ik nog steeds te worstelen met mezelf.

De eerste relatie duurde 9 jaar. Na 5 jaar waren we getrouwd en toen we een huis hadden gekocht alleen op zijn salaris (daar ik chronisch ziek ben weet ik niet of ik altijd kon blijven werken) werd hij anders. Hij kocht dure merk kleding. Als ik een hemaatje had gekocht kreeg ik commentaar. Na verloop van tijd na dat ik overspannen was geweest en in therapie ben geweest en ik sterker werd. Werd meneer agressief. en heeft mij twee keer bedreigd in elkaar te slaan. Is gelukkig nooit gebeurd. Hij werd al kwaad als er een lepel verkeerd stond in een pan. Enfin na 9 jaar ben ik weg gegaan ik kong niet meer.

Heeft een tijd geduurd voordat ik weer mezelf was.

Het heeft me een jaar geduurd om daadwerkelijk de stap te nemen.

Vrij snel na hem leerde ik een nieuwe man kennen, dat ging erg gezellig samen met vrienden ondernamen we veel. Ik wilde nog lekker op mij zelf wonen en hij ging dat ook doen.

Hij kon niet veel zelf, dus ik hielp hem, om een beetje structuur in zijn huishouden te brengen. Na twee en half jaar zijn we gaan samen wonen. En dat ging nog goed. (althans volgens mijn moeder en andere mensen ging het toen al mis) Hij liet mij alles doen en ondernam niets in het huishouden.

Ik werd erg ziek waardoor de focus op mij kwam te liggen en niet op hem. En dat was het probleem vanaf toen ging het anders. Als ik is met vriendinnen weg was. Me op wachten en zielig doen. Hij wilde het nieuwe huis verkopen wat we gekocht hadden. Toen ik hem daar later mee confronteerde zei hij dat hij dat niet gezegd had. Alles waar hij mij van beschuldigde deed hij wel zelf. Nee dat zag ik verkeerd. Had op iedereen commentaar. Van manager tot moeder tot mij. Noem maar op.

3 jaar hadden we geen sex ik wilde er over praten hem helpen etc. Maar ik ben tot op de dag van vandaag er nog neit achter wat er aan de hand was.

Nadat we in ons nieuwe huis zaten heb ik het nog 7 manden volg gehouden. Hij zat te klagen bij mijn pa over dat ik steeds moe was. (klopt ik heb hartfalen) Ik had samen met mijn pa de hele verhuizing en vrije dagen opgenomen hij niet. Ik brak op het moment dat ik wilde dat hij meeging naar het ziekenhuis voor controle. en zij dat hij moest werken. Er was toen al zoveel gebeurd.

Uiteindelijk ben ik weggegaan. En toen kregen we nog meer ellende.

Hij is bij al mijn vrienden gaan klagen bij iedereen langs geweest. Behalve bij de mensen die hem doorhadden. Ik ben heel veel mensen verloren en dat komt nu pas tot verwerking en verdriet.

Ik heb nu sinds een paar maanden een nieuwe relatie maar ik durf er niet voor te gaan. Na twee van deze relaties. Ik zie het leuke niet van een relatie in en ben zo bang voor alle ellende.

Deze man is lief, (maar ben bang dat het weer iemand met twee gezichten is). Ik heb hem verteld dat ik rustig aan wil doen, maar als ik niet sms dan is het wat ben je stil. Soms puberaal gedrag dat ik al denk nee he!!!! (ik ken hem van vroeger van het stappen hij is nu gescheiden en heeft 3 kids)

Ik weet niet of ik met deze relatie verder moet gaan of moet stoppen. Ik heb veel rust nodig van wege mijn gezondheid. Als ik dan stil op de bank zit. Energie te winnen voor mezelf. Dan is het ook niet gezellig dat je stil bent. (dan krijg ik al weer de kriebels)

Hoe verwerk je alles en geef je het een plaatsje zodat je ooit nog een relatie aan kan gaan? Dat vraag ik me af. Ook de vraag waarom val ik op deze mannen en trek ik ze aan.

Kan iemand mij op de bovenstaande vragen antwoord geven!

Alvast dank! En iedereen sterkte!!!

Vlinder

Oja wat ik nog even wilde vermelden.

Ik durf nu ik een nieuwe vriend heb ook hem niet mee te nemen naar vrienden ben als de dood dat ik weer iedereen kwijt raak.

Hij wordt er soms kriegel van dat ik alles zo rustig aan doe stap je voor stapje. (ik wil eerst kijken wat voor vlees ik in de pap heb zitten... niet zo raar toch?).

Kortom ik worstel met van alles wat niet zo gek is.

@ Vlinder: Jij moet voor jezelf gaan kiezen nu! Het is duidelijk dat je nog niet toe bent aan een relatie. Precies de reden dat ik vrijgezel ben gebleven. Ik zou het namelijk ook niet trekken om me kriegel te gaan voelen door bepaalde opmerkingen. Puur omdat je zelf nog in je verwerkingsproces zit. En is het misschien ook niet eerlijk tegenover je nieuwe liefde.....

Weet hij overigens wel van jouw verleden af? Of is dat voor jou nog te zwaar om over te praten?

Veel sterkte in ieder geval!

xxx

@justme1980 Nee mijn nieuwe liefde weet alles. En ik heb alles verteld.

Hij is vorig jaar gescheiden en heeft 3 kindjes. Zit totaal niet op een lijn met zijn ex over de kids...(nou heeft mams ook weinig aan dacht voor kids) Hij weet alles heb ook alles vertelt. Is ook een voordeel dat je elkaar al van vroeger kent.

Maar ik kan zo kriegel worden als hij al begint (hij zit momenteel in de ziekte wet) ik werk. En dan bellen we 's avonds . Hij zegt kun je nog smssen.... Ik ben hele dag druk bezig geweest dan denk ik... en zeg ik ook. Hallo, ik werk de hele dag ja maar in het begin deed je dat wel. (ja kan kloppen maar dingen veranderen in verloop van tijd nu 9 maanden kennen we elkaar) Dan denk hallo dus is niet zo puberraal. Het kan ook zijn dat mijn voelsprieten erg scherp zijn afgesteld voor dit gedrag of zo.

Ik durf denk ik ook niet er in te geloven dat het ook goed kan gaan de liefde.... Dat is misschien mijn eigen fout.

Ik weet ook dat ik in het verwerkingsproces zit en ik heb hem 3 weken geleden ook vertelt dat ik even rust wilde. Ik vind het voor hem niet eerlijk dat ik me niet kan overgeven etc.

Meneer hield het niet vol, zegt ook elke keer is mis ik hou van je. Ik krijg het er niet uit. Net of ik dicht klap. Bij vorige partners was ik degene die het zei. Nu is de andere partij het en klap ik dicht.

Maar als iemand zo vaak zegt ik hou van je ik mis je, dan ben ik misschien te nuchter en zeg...Dat weet ik nu wel...

Het blijft lastig maar sinds dat ik van de week veel over narcisme heb gelezen is er een wereld voor me open gegaan. en ik probeer me nu te bedenken dat het niet aan mij allemaal lag. (dat hebben vriendinnen al wel vaker gezegd0

Ik ben wel heel stoer geweest eergister. Ik heb alle vriendinnen en incl ex van hyves afgegooid en tevens als afsluiting (als soort ritueel) heb ik een foto van hem en de meiden verbrand. En een brief je ook verbrand met daarop ik laat met nooit meer pijn doen. Het gaf toch een soort opluchting.

Nou ja hopelijk komen we er door heen. Wat betreft de nieuwe liefde. Ik blijf twijfelen.

En daar komt het weer. Ik kan zo slecht iemand pijn....:-(

Bedankt voor je lieve reactie!