help mij het te begrijpen 

Beste lezers,

Ik heb een vriendin, die nu voor de tweede keer bij haar partner is weggegaan, omdat ze ervan overtuigd was, dat zij dit haar kinderen niet aan kon doen nog langer zo te leven en het verkeerde voor beeld te zien in huis.

Na twee weken (zweven en nood opvang) is zij terug gekeerd. Ik kan dit niet begrijpen, ik weet dat mensen i n een cirkel zitten, maar ik persoonljk voel mij echt k..

Dat is mijn probleem natuurlijk, maar probeer te begrijpen waarom mensen ondanks dat ze zeggen voor hun kinderen te kiezen , terug rennen naar een situatie die ze niet wil, zegt ze. Ik heb het gevoel dat zij niet voor haar kinderen kiest maar voor haar zelf. zij wil terug, en denkt hierbij niet na mijn idee niet aan haar kinderen. Het is een zware beschuldiging, dat realiseer ik mij heel goed. Daarom wil ik vragen of er mensen zijn die mij hier iets meer over kunnen vertellen. zodat ik dit misschien moet of kan bijstellen.

bedankt alvast.

Lieve Suus,

Ik denk dat het niet uit te leggen is. Ik heb zelf 27 jaar in zo'n situatie gezeten en dit ook volgehouden. Bij de eerste poging tot doodslag op onze zoon... ben ik heel en heel erg geschrokken, hij zat in de bak... en ik had een advocaat alles... en nog nam ik hem terug... wel onder begeleiding en stap voor stap... 2 jaar hierna...weer poging tot doodslag op onze zoon, wel melding gemaakt, maar geen aangiften, zowel ik niet als mijn zoon niet!

Toen was voor mij de maat echt helemaal vol!!! Die twee jaar waren ook klote!! Het ergste van alles was... Hoe heb ik het in godsnaam kunnen laten gebeuren.. hier had ik zo en zo en zo last van... dat kan ik je niet vertellen.... Ze zeggen dat het een verslaving is en dat je in een rauw periode zit. Nog ondanks alles... had ik het met hem te doen, maar heb geknokt en gevochten... voor mezelf maar vooral voor me zoon. Je denkt van je ex te houden, maar is absoluut niet zo (besef je veel later) Het is heel en heel moeilijk om hier los van te komen... zeker als ze nog eens bellen of mails of smsjes stuurt met alle excuus enz.enz.enz. Dan ben je al snel verkocht...

Wat mij overeind heeft gehouden, was toch mijn zoon, dit nooit en nooit en nooit meer... Dit alles gebeurde in Februari 2008 de 1e jaar was heel en heel moeilijk, zeker toen hij ons nog lastig bleef vallen.. hij is het huis uit gezet... en kreeg ook helemaal niks en had nergens aanspraak op!

Huis/straat verbod... dat werkte wel goed en bellen sms of mailen kon hij niet meer, gelukkig!!! want dat was een stuk rustiger voor mij.

Haar ogen moeten geopend worden en ZIJ moet het voelen en de stap zetten...van NU is het Genoeg... dat kan niemand anders doen... geen vriendin of zus of wie dan ook.... Alleen zij zelf kan dit!

Steun haar en hou je deur open... als snap je dingen nooit, val haar nooit af! Geloof me... dat is een enorme steun voor haar...

Sterkte,

Dina

Lieve Suus,

Ik kan me je onmacht en ook je onbegrip heel goed voorstellen.

Google eens op het bergip relatieverslaving, dat zal wellicht heel wat verduidelijken. Zij is geen vrijwillig slachtoffer van geweld, maar handelt uit onmacht, met het verschrikkelijke gevolg dat zij en haar kinderen daar wederom de dupe van zijn, evenals jij, als medestander. Er zijn altijd meer slachtoffers van huiselijk geweld dan alleen degene, die de agressie ondergaat. Of het voor jouw vriendin ook geldt, kan ik niet beoorelen, maar veel slachtoffers kampen met een laag zelfbeeld en weinig vermogen effectief voor zichzelf op te komen. Bij gevaar voor de kinderen, aarzel niet en zet deskundige hulp in. Het goede nieuws is dat je vriendin bezig is met een bewustwordingsproces, zij heeft in ieder geval een poging ondernomen, ook al is deze mislukt. Sommige slachtoffers ondernemen nooit een poging. Dus er is hoop...Stoot haar niet van je af door:"jij moet dit en dat "maar win haar vertrouwen en hou haar een spiegel voor. Veel slachtoffers zitten in een spinneweb van isolement, schaamte en onvermogen en oprechte vriendschap doet dan zoveel...wijs haar eens op dit forum en keer je vooral niet van haar af! Goed initiatief dat je hier je dilemma hebt verwoord.

Vel sterkte!

Sharon

Bedankt voor jullie reactie, en wat een bewondering voor jullie.

Ik herken heel veel in jullie verhaal, wat ik dan terug zie bij mijn vriendin. Ik heb ook zeker opinternet naar relatie verslaving, en inderdaad, er staat zoveel op wat ik har zie doen, en haar hoor vertellen. Alleen maar bezig hoe zij in een goed daglicht bij hem kan komen, als hij maar goed keurt wat zij doet, en als ze dat alles doet dan komt het goed. moeilijk. want tegeleijker tijd weet ik dat het voor en met haar kinderen minder gaat. Ik heb ook altijd gezegd dat ik jeugd zorg of iets dergelijks zou bellen als de kinderen er onder zouden lijden. Die tijd is (bijna) aangebroken dat ik moet gaan bellen als ik mijn woord wil houden. En ik vind eigenlijk dat ik mij ook aan mijn woord moet houden, anders vertoon ik ook het gedrag van beloven/zeggen en niet uitvoeren. Maar help,... ook dat is pittig. Maar ik vind wel dat ik voor de kinderen moet opkomen, deze kunnen dat niet zelf. Toch??? Tjonge,..... als ik dit al zo moeilijk vind, hoe moet het dan voor degene zijn die in deze situaties zitten. Ik leef met jullie mee..... al kan ik mij niet waarschijnlijk niet voorstellen hoe zou zijn.x

Hey lieve Suus,

Ik vind het heel bijzonder dat je hier bent en ja ik kan me heel goed voorstellen hoe moeilijk dit voor jou is.... Ik heb wel eens gehoord, mensen die het van dichtbij mee maken, het vaak nog moeilijker hebben... mijn lieve zus, heeft het heel en heel moeilijk mee gehad.... ze zegt nu, ik heb eindelijk me zusje terug. Nog nooit heeft ze tegen mij gesproken... echt nog nooit, dat moet verrot moeilijk geweest zijn voor haar.

Maar goed, de kinderen. Niet niks, absoluut niet.

Hoe zou ik reageren....als mijn kind werd weggehaald.... Nu zeg ik, groot gelijk absoluut moet je dat doen. Maar in de situatie waar zij nu in zit en de kinderen, ik denk als ze het zal weten, dat ze je het zal vervloeken.

Is er echt gevaar voor de kinderen, b.v. doodslag en echt mishandelingen, ja dan moet je het zeker doen.

Jeugdzorg is geen pretje hoor en als de kinderen weg zijn, wat gebeurd er dan met haar leven??? Echt ik snap heel en heel goed hoe verrot moeilijk het is.

Wat je als eerste kan proberen: Ze is al eerder weggeweest zegt jij.... was het toevallig in het blijf van me lijf huis??? zo ja...dan is de kans heel groot, dat jeugdzorg haar volgt en als er echt meldingen binnen komen, worden de kinderen vanzelf bij haar weggehaald, tenzij je vriendin 100% kiest voor haar zelf en haar kinderen. Als dat niet het geval is, dan weet jeugdzorg het ook niet.

Tja meis... alles is moeilijk.. kies je voor te bellen naar jeugdzorg en ze worden weggehaald... kan je er mee leven???

Doe je het niet en er gebeurd echt iets.... kan je je het jezelf vergeven...

Ik kan helaas niet voor jou kiezen en ik weet absoluut niet hoe de situatie bij je vriendin is... word ze echt dagelijks geslagen en mishandeld, zal ik zelf geen moment twijfelen, maar nogmaals het is ECHT niet niks... probeer anders de bovenstaande nummer te bellen en vraag om advies, daar zitten deskundigen en die kunnen jou vast veel beter helpen en zeker advies geven, telefonisch kan je ook het een en ander uit leggen, veel beter dan met deze forum of mail.

Ik wens je heel veel sterkte, het is echt niet niks.

XXXX Dina