dochter 

dochter belt me steeds de laatste tijd. het is trouble in paradise. hij is overspannen, mijn inziens. heeft veel te verwerken maar ziet het niet in. ze zijn nog maar kersverse ouders, hij was zo blij met zijn kind. dochterlief heeft het al zo zwaar gehad en ik gun haar zo alle geluk van de wereld. ik heb hem gemaild en hulp geboden maar het liefst zou ik zien dat hij even uit de picture verdwijnt, want op deze wijze loopt het hele gezin gevaar. mijn oudste kleindochter wil al niet meer thuis zijn. zij heeft het zo moeilijk met alle ruzies. ik voel me ook verantwoordelijk, hoewel ik weet dat ik geen keuzes voor hen kan maken. mijn voorbeeld van vrouw zijn was geen goede. ik bleeft te lang bij hun vader (narcist) en heb daarna ook helaas geen gezonde relaties gekend. het draait niet om mij, het draait om hen. eigenlijk moet ik loslaten maar dat kan niet als je weet dat het ernstige trouble in paradise is. wie herkent dit?

j

Ik ben een dochter van een moeder zonder zelfreflectie. Nooit heeft zij benoemd wat ze mij tekort gedaan heeft. Sterker nog: als zoiets aan de orde was ontkende ze bij hoog en laag en saboteerde ze elke mogelijke diepgang met haar standaard afweren ten koste van mij - uiteraard. Ja ja, mijn moeder was een godin, niemand weet 'het' beter dan zij. Zij heeft geen therapeut nodig hoor. "Ik ben niet gek!". Ooit, 1 klein onbewaakt moment, zakte haar masker scheef en haperde haar bewapening. Haar zelfbedachte sprookje over zichzelf hield even geen stand. Nog steeds niet concreet, half hintend heeft ze mij 1 onsamenhangende zin gegeven waarin ze min of meer zei dat ik een slechte start heb gehad met mijn leven en al veel te vroeg verantwoordelijkheden moest dragen die een kind van die leeftijd helemaal niet aankon. Dat was het. Een hint, een vage aanwijzing, een fragmentje van de werkelijkheid. Daar moest ik het mee doen. Dat ene onsamenhangende hintje kwam als een bom bij mij binnen. Eindelijk, een verborgen en in raadselen gehulde maar toch een fragmentje van de werkelijkheid en dus ... erkenning en ... voor het eerst heel even bijna echt contact met mijn moeder.

Dat ene momentje, dat halve zinnetje van haar was voor mij het handvat en het startpunt tot bewustwording van mijn geschiedenis. Het heeft nog jaren geduurd voor ik helemaal doorhad hoe die zeepbaan waar ik voortdurend op afgleed in mekaar stak maar dat ene halfbakken zinnetje is -achteraf gezien- voor mij het bewustwordingskeerpunt geweest.

Misschien kun je jouw dochter helpen door haar meer zinnen te geven dan ik van mijn moeder heb gehad.

Die erkenning kreeg ze al van mij en die krijgt ze nog steeds. Ze weet hoe ik denk over mijn aandeel en haar misére maar weet ook dat ze verantwoordelijk is voor haar eigen keuzes. Ik laat haar in haar waarde. Maar maak me wel zorgen, zoals een moeder betaamt. Ik hoop voor jou, dat jouw moeder net als ik ooit volledig hand in eigen boezem durft te steken en jou het gevoel geeft dat je het waard bent om te zijn wie je bent.

j.