Slachtoffer van een narcist?

Mijn vriendin (52) is 28 jaar getrouwd geweest met een narcist.

Sinds 2.5 jaar gescheiden, jongste kind 18jaar woont nog bij haar ex.

jJe mag gerust stellen dat ze slachtoffer is van huiselijk geweld.

Ik ben zelf trauma hulpverlener geweest, maar in deze ( slachtoffer van narcisme ) is het trauma toch op diverse punten anders dan ander huiselijk geweld.

daarbij komt dat ik als persoon moeilijk twee petten op kan zetten.

mijn vraag is; of er mensen zijn die info hebben m.b.t. hulpverlening bij het verwerken van trauma's bij slachtoffers van narcisme in relationele sfeer?

Ook ik ben slachtoffer van iemand met NPS/psychopathie.

Dit is: http://nps.bbforum.nl/ een hele goede site waar slachtoffers elkaar steunen en bijstaan. Het is nauwelijks te beschrijven wat je meemaakt met iemand die zo'n gestoorde geest heeft. Sterkte met je vriendin en lief dat je zo bezorgd om haar bent!

http://antipsychopaat.come2me.nl/460402/Emotie-chantage

op deze link zit een gastenboek waar je je verhaal kwijt kunt en verder zeer nuttige info over psychopaat; narcist; persoonlijkheids gestoorde; emotioneel manipulator e.d.

Sjee Helma,

Dank je wel, hier was ik allang naar op zoek!

Mmm, zie echt me ex man erin zitten.

Gr. Dina

Ik wil jullie alvast hartelijk danken voor de info

helaas heb ik moeten concluderen dat de impact van 'n narcist op een mens vast kan gaan zitten, zeg maar, "gehersenspoeld"

Mijn liefde voor mijn vriendin heeft niet genoeg de tijd gekregen om de gevolgen van deze impact nagenoeg weg te krijgen

We hebben de relatie helaas moeten beeindigen,hopelijk tijdelijk.

voorlopig kan ik zeggen dat liefde niet alles overwint

Geloof me dat een relatie met een narcist nog behoorlijke naweeen kan hebben.

Ik ben inmiddels 2 jaar weg bij mijn ex (geestelijke EN lichamelijke mishandeling wat ruim 3 jaar heeft geduurd). Pas nu ben ik er achter dat ik niet niet gek ben....en dat het ECHT NIET aan mij lag.

Tot op heden heb ik eigenlijk nog nooit professionele hulp gezocht, dus dit was mijn eigen persoonlijke zoektocht zeg maar....Een relatie zit er voorlopig voor mij nog steeds niet in. Mijn muur is geen muur meer, maar een kasteel met slotgracht en ophaalbrug. Degene die daar doorheen komt is mij waard...anders niet.

Ik roep niet met het woord narcisme om iemand te beledigen. Mijn ex voldoet werkelijk aan ALLE aspecten van een narcist.....en er zijn mensen die daar nu ook achter beginnen te komen. Die komen na al die tijd verhaal halen bij mij...

Ik kan die mensen het niet eens kwalijk nemen dat ze nooit de moeite hebben genomen mij te benaderen. Ik weet hoet hij is (of een narcist over het algemeen). Mensen raken gehersenspoeld..... Daarom heb ik altijd wijselijk mijn mond gehouden in de veronderstelling dat men vanzelf naar mij toe zou komen om mijn kant van het verhaal te horen. En me dunkt!!! Het gebeurt....Hij is inmiddels bezig zijn eigen graf te graven.

Hij daarentegen heeft zelfs mensen benaderd over mij die er helemaal niks vanaf wilden weten. Zelfs zo ernstig, dat ze mij gingen mailen met de mededeling dat ze liever hadden dat hij hun met rust zou laten......

Ach....de hele wereld is gek, behalve de narcist, toch??!!

Ik ben sinds gisteren erachter gekomen dat ik twee keer een relatie heb gehad met een narcist. 1,5 jaar geleden ben ik uit mijn relatie gestapt. Nu 1,5 jaar later loop ik nog steeds te worstelen met mezelf.

De eerste relatie duurde 9 jaar. Na 5 jaar waren we getrouwd en toen we een huis hadden gekocht alleen op zijn salaris (daar ik chronisch ziek ben weet ik niet of ik altijd kon blijven werken) werd hij anders. Hij kocht dure merk kleding. Als ik een hemaatje had gekocht kreeg ik commentaar. Na verloop van tijd na dat ik overspannen was geweest en in therapie ben geweest en ik sterker werd. Werd meneer agressief. en heeft mij twee keer bedreigd in elkaar te slaan. Is gelukkig nooit gebeurd. Hij werd al kwaad als er een lepel verkeerd stond in een pan. Enfin na 9 jaar ben ik weg gegaan ik kong niet meer.

Heeft een tijd geduurd voordat ik weer mezelf was.

Het heeft me een jaar geduurd om daadwerkelijk de stap te nemen.

Vrij snel na hem leerde ik een nieuwe man kennen, dat ging erg gezellig samen met vrienden ondernamen we veel. Ik wilde nog lekker op mij zelf wonen en hij ging dat ook doen.

Hij kon niet veel zelf, dus ik hielp hem, om een beetje structuur in zijn huishouden te brengen. Na twee en half jaar zijn we gaan samen wonen. En dat ging nog goed. (althans volgens mijn moeder en andere mensen ging het toen al mis) Hij liet mij alles doen en ondernam niets in het huishouden.

Ik werd erg ziek waardoor de focus op mij kwam te liggen en niet op hem. En dat was het probleem vanaf toen ging het anders. Als ik is met vriendinnen weg was. Me op wachten en zielig doen. Hij wilde het nieuwe huis verkopen wat we gekocht hadden. Toen ik hem daar later mee confronteerde zei hij dat hij dat niet gezegd had. Alles waar hij mij van beschuldigde deed hij wel zelf. Nee dat zag ik verkeerd. Had op iedereen commentaar. Van manager tot moeder tot mij. Noem maar op.

3 jaar hadden we geen sex ik wilde er over praten hem helpen etc. Maar ik ben tot op de dag van vandaag er nog neit achter wat er aan de hand was.

Nadat we in ons nieuwe huis zaten heb ik het nog 7 manden volg gehouden. Hij zat te klagen bij mijn pa over dat ik steeds moe was. (klopt ik heb hartfalen) Ik had samen met mijn pa de hele verhuizing en vrije dagen opgenomen hij niet. Ik brak op het moment dat ik wilde dat hij meeging naar het ziekenhuis voor controle. en zij dat hij moest werken. Er was toen al zoveel gebeurd.

Uiteindelijk ben ik weggegaan. En toen kregen we nog meer ellende.

Hij is bij al mijn vrienden gaan klagen bij iedereen langs geweest. Behalve bij de mensen die hem doorhadden. Ik ben heel veel mensen verloren en dat komt nu pas tot verwerking en verdriet.

Ik heb nu sinds een paar maanden een nieuwe relatie maar ik durf er niet voor te gaan. Na twee van deze relaties. Ik zie het leuke niet van een relatie in en ben zo bang voor alle ellende.

Deze man is lief, (maar ben bang dat het weer iemand met twee gezichten is). Ik heb hem verteld dat ik rustig aan wil doen, maar als ik niet sms dan is het wat ben je stil. Soms puberaal gedrag dat ik al denk nee he!!!! (ik ken hem van vroeger van het stappen hij is nu gescheiden en heeft 3 kids)

Ik weet niet of ik met deze relatie verder moet gaan of moet stoppen. Ik heb veel rust nodig van wege mijn gezondheid. Als ik dan stil op de bank zit. Energie te winnen voor mezelf. Dan is het ook niet gezellig dat je stil bent. (dan krijg ik al weer de kriebels)

Hoe verwerk je alles en geef je het een plaatsje zodat je ooit nog een relatie aan kan gaan? Dat vraag ik me af. Ook de vraag waarom val ik op deze mannen en trek ik ze aan.

Kan iemand mij op de bovenstaande vragen antwoord geven!

Alvast dank! En iedereen sterkte!!!

Vlinder

Oja wat ik nog even wilde vermelden.

Ik durf nu ik een nieuwe vriend heb ook hem niet mee te nemen naar vrienden ben als de dood dat ik weer iedereen kwijt raak.

Hij wordt er soms kriegel van dat ik alles zo rustig aan doe stap je voor stapje. (ik wil eerst kijken wat voor vlees ik in de pap heb zitten... niet zo raar toch?).

Kortom ik worstel met van alles wat niet zo gek is.

@ Vlinder: Jij moet voor jezelf gaan kiezen nu! Het is duidelijk dat je nog niet toe bent aan een relatie. Precies de reden dat ik vrijgezel ben gebleven. Ik zou het namelijk ook niet trekken om me kriegel te gaan voelen door bepaalde opmerkingen. Puur omdat je zelf nog in je verwerkingsproces zit. En is het misschien ook niet eerlijk tegenover je nieuwe liefde.....

Weet hij overigens wel van jouw verleden af? Of is dat voor jou nog te zwaar om over te praten?

Veel sterkte in ieder geval!

xxx

@justme1980 Nee mijn nieuwe liefde weet alles. En ik heb alles verteld.

Hij is vorig jaar gescheiden en heeft 3 kindjes. Zit totaal niet op een lijn met zijn ex over de kids...(nou heeft mams ook weinig aan dacht voor kids) Hij weet alles heb ook alles vertelt. Is ook een voordeel dat je elkaar al van vroeger kent.

Maar ik kan zo kriegel worden als hij al begint (hij zit momenteel in de ziekte wet) ik werk. En dan bellen we 's avonds . Hij zegt kun je nog smssen.... Ik ben hele dag druk bezig geweest dan denk ik... en zeg ik ook. Hallo, ik werk de hele dag ja maar in het begin deed je dat wel. (ja kan kloppen maar dingen veranderen in verloop van tijd nu 9 maanden kennen we elkaar) Dan denk hallo dus is niet zo puberraal. Het kan ook zijn dat mijn voelsprieten erg scherp zijn afgesteld voor dit gedrag of zo.

Ik durf denk ik ook niet er in te geloven dat het ook goed kan gaan de liefde.... Dat is misschien mijn eigen fout.

Ik weet ook dat ik in het verwerkingsproces zit en ik heb hem 3 weken geleden ook vertelt dat ik even rust wilde. Ik vind het voor hem niet eerlijk dat ik me niet kan overgeven etc.

Meneer hield het niet vol, zegt ook elke keer is mis ik hou van je. Ik krijg het er niet uit. Net of ik dicht klap. Bij vorige partners was ik degene die het zei. Nu is de andere partij het en klap ik dicht.

Maar als iemand zo vaak zegt ik hou van je ik mis je, dan ben ik misschien te nuchter en zeg...Dat weet ik nu wel...

Het blijft lastig maar sinds dat ik van de week veel over narcisme heb gelezen is er een wereld voor me open gegaan. en ik probeer me nu te bedenken dat het niet aan mij allemaal lag. (dat hebben vriendinnen al wel vaker gezegd0

Ik ben wel heel stoer geweest eergister. Ik heb alle vriendinnen en incl ex van hyves afgegooid en tevens als afsluiting (als soort ritueel) heb ik een foto van hem en de meiden verbrand. En een brief je ook verbrand met daarop ik laat met nooit meer pijn doen. Het gaf toch een soort opluchting.

Nou ja hopelijk komen we er door heen. Wat betreft de nieuwe liefde. Ik blijf twijfelen.

En daar komt het weer. Ik kan zo slecht iemand pijn....:-(

Bedankt voor je lieve reactie!

Wie o wie kan mij hier door heen helpen?

Ik ben nog maar net uit een ralatie van 3 jaar van een zeer gewelddadige narcist zelfs gisteren nog een harde klap in mijn gezicht van hem gehad. maar durf geen aangifte te doen, omdat hij mij gewaarschuwd heeft dat dat op zeker gevolgen heeft.en daar staat hij ook bekend om, (heeft al meerdere malen in detentie gezeten wegens mishandeling)om echt voor niets terug te schikken. kan iemand mij a.u.b echt bruikbare tips geven om op een voor mij en mijn zoontje(niet zijn kind) een zo veilige mogelijke manier geen contact meer met hem te hoeven onderhouden.

Beste Bang en Kapot.

Op dit deel van het forum zal je weinig reacties krijgen. Zet je verhaal aub bij slachtoffers. Daar reageren veel meer mensen.

een vriendin vraagt hulp, maar vrijwel alle hulpverleners laten zich inpakken door de narcist met zijn innemende persoonlijkheid. Ik zie dat letterlijk gebeuren..de vrouwelijke hulpverleners laten zich inpakken, voelen zich gecharmeerd en de mannelijke gaan mee in de haarscherpe verklaringen van de narcist.

Ik zie het aan en zie het gebeuren en voel me machteloos..Ik wil roepen "kijk dan!!" maar zit niet in die positie...

Hoe professioneel zijn hulpverleners dat zij niet begrijpen dat het moet stoppen?

Zelfs de vrouw met een scheef oog aankijken en twijfels hebben bij haar integriteit...er wordt zoveel geschreven over jeugdzorg...en met name ook dit probleem hoort daarbij...hulpverleners zijn niet ingesteld op een systeem waarbij één van beide partners een narcistische persoonlijkheid heeft, terwijl dit probleem misschien wel bij meer dan 30% van alle hulpvragen voorkomt..gek hè??

heb nog maar pas een computer,en kan er nog niet zo goed mee overweg,omdat mijn ex,die ondertussen een ander slachtoffer heeft gevonden,mij weerhield om met een computer om te gaan;20jaar heeft hij mij via mijn zoon gepest ,om hem steeds terug te nemen,hij heeft ook zijn zoon,die inmiddels 16jaar is misbruikt,nooit heeft hij 1 dag tijd gemaakt voor hem,alleen om mij te pesten,,en dan een dure cadau te kopen,hij heeft al mijn vrienden steeds benaderd om mij slecht te maken,heet mij nog liever dood als niet meer van hem,verleden jaar had ik bijna zelfmoord gedaan,toen in het ziekenhuis vernam ik dat hij dat aan het vieren was op een concert,de bevestiging dat ik dan toch zot was voor mij is het nog niet ten einde eind november kwam ik te weten dat hij met een ander ook ging,heb hem de deur gewezen,waarop hij me sloeg, mijn voet omdraaide,en bewusteloos,daarop ging ik naar een hulpverlening en politie,hij is nog een paar keer aan mijn deur geweest,wat denk je?poeslief maar heb dat niet genomen ,nu hoor ik niks van hem,maar weet dat hij bezig is met een strategie op te bouwen,als je hem ontmoet lijkt hij een schaapje maar vergis je niet,hij is zelfstandige in de reclame sector,en kijkt op iedereen neer die niet i een belangrijke positie heeft,zijn leven is een toneeltje,ben bang wat me nog te wachten staat,ben normaal een zeer optimist iemand,mijn zoon en ik zijn volledig stuk gemaakt,ook mijn zoon was een zeer blij kind,die heeft hij nu zijn jeugd,en dromen afgenomen,omdat hij die misbruikt heeft ook die verklaart de papa zot,omdat hij niet wou liegen voor hem,wij zitten nu met trauma van grote aard,niks echt weten we van hem,

Ik ben helemaal kapot gemaakt door een narcist.

Ik had 30 jaar lang een relatie met een man.

Ik was in de veronderstelling dat ik een goede relatie had.

Tot ik ziek werd, chronisch ziek( door nalatigheid van mijn werkgever.)

Omdat ik chronisch ziek was zei die man:ik moet geen zieke vrouw en is hij mij geestelijk en emotioneel gaan mishandelen

Hij is zijn heil bij mijn zus gaan zoeken hij heeft me het huis uitgejaagd en me verboden door dreig sms contact met mijn kinderen op te nemen want die hoefden ook geen zieke moeder.

Ik heb van de voedselbank moeten leven en 2 jaar op verschillende plaatsen gewoond omdat hij me kwam stalken.

Nu heb ik met een medische urgentie een eigen woning .

Ik ben nu echter alles kwijt,mijn gezondheid,gezin,familie baan.(ik was office manager)mijn inkomen,de uitkoopsom van de woning.

Mijn advocaat heeft mijn zaak slecht afgehandeld en daardoor voelt die man zich nu nog sterker.

Ik zie mijn kinderen niet meer door hem en heb door zijn dreigementen ,stalken en de nalatigheid van mijn advocaat veel geld verloren waaronder de overwaarde op de eigen woning die ik met die man had.

ook ben ik te weten gekomen dat hij me gedurende die 30 j meerder malen heeft bedrogen en belogen.

Ik voel me nu zo stom dat ik nooit iets gemerkt heb dat ik erg aan mezelf begin te twijfelen.

ook voel ik me niet meer veilig omdat die man kan doen en laten wat hij wil,niemand stopt hem.

Die man zei tegen me ook via sms :je kan aangifte doen maar ze zullen je niet helpen want we zijn hier in Nederland en hier doe ik wat ik wil.

Die man vertelt nu tegen iedereen leugens over me ook op internet en heeft gedreigt de mensen die me helpen iets aan te doen.

Dit zou hij ook met mij doen als ik ons priveleven aan anderen zou vertellen.

Mijn leven is een hel geworden.

ik ben getrouwd geweest met een narcist 16 jaar lang ben er pas kort achtergekomen door mijn huidige relatie van 1 jaar had deze man op internet leren kennen. dacht werkelijk de prins op het wite paard gevonden te hebben alles klopte althans dat laten ze zo geloven je trapt er zo in ze zijn zeer geloofwaardig. later komt de ware aard naar boven in mijn geval ging ik hem betrappen op leugens en kon hij zich niet meer eruitdraaien.loop nu bij een pscholoog en weet nu dat ik ook in mijn huwelijk met een narcist te maken had.

ben er geestelijk en lichamelijk slecht aan toe maar hoop dat het weer goed komt. mijn ex man heeft weer een nieuw gezin en mijn ex vriend zit alweer een paar dagen later op de datingsite op jacht naar het volgende slachtoffer. gewetenloos gaan ze te werk en voelen ook niet wat ze aanrichten zij doen namelijk niets fout en wij zitten met de brokstukken .ook de kinderen zijn de dupe van hun gedrag en ik ben het vertrouwen in een relatie kwijt ben bang en angstig geworden en heel wantrouwend. i wou dat je zulke mensen met hun foto op internet kon zetten om potentiele slachtoffers te waarschuwen maardan ben jij de achtelijke ex. mijn ex man heeft ook iedereen tegen mij opgezet ,probeerde dit ook met de kinderen maar dat is niet gelukt. het tekent je voor het leven de jaren verstrijken en ben bang dat ik nu alleen blijf met zoveel pijn vanbinnen zo kapot!! ze beseffen niet wat ze aanrichten neeeh het doet ze niks.hoop er met de psycholoog uit te komen en vrouwen met een relatie met een narcist wegwezen want veranderen doen ze niet ze maken je kapot

hallo,

ik ken het probleem van hoe je met zo'n iemand omgat. ga je er tegen in, gevolg je bent de vijand of praat je mee. mijn broer is een narcist en hij is simpelweg verschrikkelijk om mee te leven. overal wordt een discussie van gemaakt, hij is manipulatief, je raakt de draait altijd kwijt in deze discussies, jij lokt ze niet uit maar hij draait het zo dat jij de dader bent en hij wil 100% aandacht krijgt hij dat niet dan wordt hij boos en vroeger zelfs agressief. Hij heeft de laatste tijd een paar streken uit gehaald die met laaiend maken en dus ergens wil ik weer tegen hem ingaan, hij krijgt mij die nooit schreeuwt namelijk nog wel eens aan het schreeuwen maar ergens denk ik ook "nee je krijgt me niet meer", ik wil niet meer dat je vat op me hebt. Nu garandeerd het natuurlijk niet dat ik geen vijand wordt want zijn narcistische voeding kan ik niet blijven geven. Dat baart me zorgen. Eigenlijk zijn er nu vooal twee dingen waar ik mee worstel, ik begin in te zien wat voor gevolg narcistisch misbruik op mij heeft gehad en ik ben bang voor de toekomst. Ik las ergens "In de meeste gevallen waarbij de partner zijn bvrouw vermoord is er sprake van narcisme"...dit beschrijft precies mijn angst. de persoon die ik zie is steeds naarder en gemener en waar houdt het op?

kent iemand de angst hierover? het zo moe zijn van de drama...

en ik herken trouwens ook de angst om een relatie aan te gaan. ik ben erg geschrokken van de meerdere gezichten en de onvoorspelbaarheid dat het idee van een relatie me ook angstig maakt. lastig...

Helaas is het allemaal zo herkenbaar er lopen zoveel mensen met narcistische trekken op de aarde rond. Maar door hun charmes vallen helaas niet direkt op.Ze zuigen je eerst hemaal leeg doot te liegen chanteren ga zo maar door te hebben zo`n groot uithoudings vermogen omdat ze geen inlevings gevoel in een ander hebben. Ik wens iedereen die er mee te maken heb gehad en twijfel niet aan je zelf. nogmaals sterke in de verwerking ook al is het nog zo moelijk

Ik hoop voor vlinder dat hij geen Boudewijn heet en toevallig mijn ex-man is die nu gescheiden is en ook drie kinderen heeft. dan ben je er klaar mee.

hij is n.l. de grootste bedrieger denkbaar,

10 jaar met een narcist geleeft hij heeft mij en onze zoon van 6 jaar kapot proberen te maken! ook hij is nu weer via dating sites op zoek naar nieuwe slachtoffers.

Hij is zo ziek in zijn hoofd!

ik vind ook dat er een lijst van dit soort mensen op het net zou moeten komen.

ik ben eindeijk verlost van hem als persoon ga nu mezelf bij elkaar rapen!

Ook ik ben 22 jaar getrouwd geweest met een Narcist/Psychopaat. Na huiselijk geweld(ik werd bijna in elkaar geslagen omdat ik geen seks met hem wilde)ben ik hulp gaan zoeken.Het was altijd wat,liegen,manipuleren,mij een keer midden in de nacht voor mijn huis laten staan,omdat hij kwaad was dat ik niet met hem mee naar huis ging. En ik kreeg overal de schuld van.Ik was bijna kapot.Ik heb er twee jaar over gedaan om bij hem weg te komen. Hij heeft gelasterd in mijn familie,in zijn eigen familie,en over de rug van mjin zoon, dat doet hij nog steeds.

Ik heb een waardeloze advocaat,die het voor mijn Narcist opnam,samen met zijn advocaat.De ene rechtzaak na de andere heb ik van hem over me heen gekregen.

Ben nu op het punt gekomen,dat ik zeg ik stop ermee.Ik ben er niets mee opgeschoten,en er alleen maar slechter van geworden.

Hij stikt maar in ons huis,en onze meubels,en het geld wat ik nog van hem terug moet krijgen.Van nu afaan ga ik hem negeren,hebben ze een hekel aan.Ik doe net of hij niet bestaat.

Ik ga mijn tijd en energie in mijn kinderen,en vooral in mezelf steken...het is me niet meer waard tegen zo iemand te strijden, hoe meer negatieve energie,hoe fijner hij het vind. En daar stop ik mee....

..lees het boek destructieve relaties op de schop,van Jan Storms.Kun je bestellen bij bol.com of kijk even op zijn site.

Gr Aleida

Wauw,

Ik kan je er geen ongelijk in geven, heel verstandig zeker als je zolang al aan het strijden ben, dan word het tijd dat je aan jezelf en aan je kinderen moet gaan denken.

Dat boek heb ik ook gekocht, maar lees het nu nog niet, vlg mij moet het heftig zijn, dus hou het wel op de donkere dagen.

Sterkte met alles en petje af voor je.

Gr. Dina

Nee Dina,valt mee. Het geeft je inzicht in dit soort mensen.

Het duurde even voordat ik het snapte maar ik weet nu...een narcist veranderd nooit,je kunt alleen jezelf veranderen.

Ook ik ben slachtoffer van een narcist. Ook hij staat op diverse datingsites en ook hij heeft totaal geen gevoel wat zijn gelieg en bedrieg voor anderen betekent. Eindelijk, na een huwelijk van bijna 20 jaar, durf ik de knoop door te hakken en ga scheiden. Zit er nu midden in, het huiis wordt nu eindelijk te koop gezet, hij weigert helaas ondertussen het huis te verlaten. Hij wil nl. niet scheiden. Ik hoop dat als alles straks achter de rug is, ik straks kan genieten van mijn eigen huisje, samen met mijn kinderen.

Ja, het is inderdaad jammer dat deze personen niet op het internet met naam en toenaam bekend mogen worden gemaakt. Ze maken vele slachtoffers, ze zouden verplicht opgenomen moeten worden. Ik heb ook het idee dat men totaal geen benul heeft hoe erg het leven met een narcist is, wat voor een impact dat met zich meebrengt. Fijn overigens om te lezen dat ik niet de enige ben, al weet je dat natuurlijk ook wel maar toch, je twijfelf zo erg aan jezelf "ben ik misschien gek en hij niet". Waarschijnlijk herkennen jullie dit wel. Ik begrijp ook dat het aangaan van een nieuwe relatie niet makkelijk zal zijn, moet er ook nog niet aandenken. Eerst maar scheiden en dan een hele tijd niets en dan misschien weer eens iets proberen. He, even mijn hart gelucht, fijn dat er fora's bestaan waar dat kan.

Ja Borgje...daar zeg je zo wat! Natuurlijk is ieders privacy op het net en zeker bij datingsites gewaarborgd, maar ook ik denk zeker de laaste tijd; ik wilde dat ik vrouwen kon waarschuwen voor deze man!

Helaas is dat al te laat, mijn narcist heeft een nieuwe grazige weide gevonden,dat betekende tegelijktijd de finale afrekening met mij!

Deur dicht, meneer is nergens op aanspreekbaar wat me ziedend maakt!

Ben de afgelopen twee weken in een draaikolk terecht gekomen, zeker nadat ik zeker wist nav info via psycholoog; dit is een zoals ze dat noemen..perverse narcist.

Ik schreef net aan een vriendin; voel me na vier jaar hersenspoeld en nu doorgetrokken.

Van een vrolijke sterke intelligente vrouw verworden tot een zielig hoopje mens dat ook nog eens alle mooie herinneringen moet bijstellen, tegelijkertijd veel van zijn reacties beter kan plaatsen.

Maar ik ben er nog lang niet klaar mee! Heb niets verwerkt nog.

Voel de behoefte hem te bellen, mailen...dat laatste heb ik ook gedaan maar krijg uiteraard nergens antwoord op!

Wat zoek je nog denk ik dan (alle info indachtig die ik inmiddels op het web opgezocht heb) wat wil je nog? Dat hij toegeeft dat hij me bezeerd heeft, me willens en wetens bespeeld heeft, me zeker het laatste jaar emotioneel en fysiek; gebruikt heeft! Zonder enige gewetenswroeging mijn liefde genomen heeft.

Ziek ben ik er van.

Toen zijn mailtje kwam met: ik ben verliefd wens je veel geluk, nu iets meer dan twee weken geleden, sloeg hier een bom in. Ik had het aan kunnen zien komen, maar tegelijkertijd speelde hij een kat en muis spelletje met me.

Hield me aan het lijntje.

Ik schreef hem; je zou een gevarendriehoek op je kont gestempeld moeten krijgen, of waarschuwingsbord!

Met al je scharme, je bezittingen en rijkdom, maak je ondertussen vrouwen kapot!

In het begin voel je je opgetild, deze bijzondere man houdt van me, het was intens.

Hij was ook bezitterig dus stelde ik wel degelijk in het begin grenzen omdat ik lopende verplichtingen had, ik kon niet zomaar even mee naar zijn huis in Spanje en nee ik kon niet zomaar even intrekken bij hem in Nederland...en ergens in die hele wirwar van emoties en mooie ervaringen begonnen de manipulaties.

Maar ook de eerste tekenen van vreemd ontwijkend gedrag, ex vriendinnen die hem nog belden, smsjes stuurden, liefdesverklaringen stuurden.

In het begin was ik sterk genoeg om ook daarin te zeggen; genoeg! Wikkel eerst je verleden af! En toch, en toch kreeg hij me zover dat ik gedurende vier jaar mezelf moest bewijzen naar hem toe en voelde ik mezelf zwakker worden.

god het verdriet is hier nog verbijsterend groot! Je zou moeten denken; barst! Maar zo werkt het niet, je bent gehersenspoeld en voelt je weerloos, in de steek gelaten, gebruikt diep en diep verwond.

Ik huil.

Lieve allemaal...Als je samen hebt geleefd met een man met een persoonlijkheidsstoornis, want dat is narcisme wel, dan heb je je ziel laten stelen. Alleen jij kan je ziel zelf beschermen, tegen wie dan ook. In januari bij hem weggegaan en nu nog, en dat lees in in heel veel verhalen van jullie, nog last van de stemmen in mijn hoofd en de beelden van wat er allemaal gebeurd is. OVERAL commentaar op en dan daarna weer sorry, zo was het niet bedoelt, en dan weer: jij bent het schuld allemaal, jij bent veranderd. Hij noemde me drama-queen, ik zou kicken op negativiteit en mijn gedrag triggerde hem om zo te doen....Nu ben ik bij een psychologe in behandeling geweest. Voor mijn gevoel was dit nog niet voldoende en ben naar een reïncarnatietherapeut gestapt. Hier gaan we op zoek naar mijn patroon, naar mijn eigen aandeel in deze ongezonde relatie. Maar, en dat beschrijven veel van jullie hier op het forum, zo'n immens groot verdriet. Zo boos, zoveel huilen. Afscheid nemen van een toekomst die je niet meer zal hebben met hem. Frustratie, want het gebeurd vaak niet 1 keer. (door dat patroon). Jezelf blootgegeven en meer dan dat. Is dit ook dan slachtoffer spelen? of een rouwproces, dat je redelijkerwijs kan verwachten na zo'n ervaring (en). Wanneer stopt rouwen en ga je door met je eigen leven? (vaak moeilijk na jaren investeren in een ander)......Hoop iets te horen op mijn vragen..........heel veel sterkte, licht en liefde voor iedereen die weer zichzelf heeft gevonden.....

Zelf ben ik pas gescheiden na 35 jaar huwelijk met een narcist. Heb het er vreselijk moeilijk mee om mezelf terug te vinden. Alles wat ik de afgelopen jaren opgebouwd heb, blijkt op een zandgrond te staan. Nu moet ik gaan werken om mijn basis sterk en stevig te gaan krijgen.. Maar hoe, dat valt echt maar dan ook echt niet mee.

Veel steun vind ik in het boek pesten en treiteren van Marie-France Hirigoyen. Daar geeft ze ook aan hoe men er weer uit moet gaan komen op den duur. Ook maak ik gebruik van EFT therapie ter ondersteuning. Hoop dat ik het dan zonder medicijnen ga redden. Het isolement en de depressieve gevoelens zijn momenteel het allermoeilijkst.

Hoi Heleen, wat is dat voor een therapie die jij daar noemt? Ik ben nieuwsgierig, ga dinsdag naar de huisarts voor een doorverwijzing voor therapie, ben nog een beetje aan het oriënteren maar ben nu toch benieuwd naar wat dat is en hoe het werkt?

Je zegt dat je 35 jaar getrouwd bent geweest met een man die narcistisch is, allemachtig! Wat ontzettend knap dat je het nu nog durft te doorbreken.

Respect! T.R.O.T.S. Waardig!

Liefs J.

Beste J.

http://www.eftnederland.nl/ deze link zegt er al meer over. Ik heb via de homeopaat kennis gemaakt hiermee.

Deze therapie heeft bij mij voor de doorbraak gezorgd dat ik na al die jaren herkende, waar mijn gezondheidsklachten vandaan kwamen en in stand bleven ondanks dat ik ze probeerde op te lossen. Mijn man is heel geraffineerd te werk gegaan al die jaren, was zorgzaam naar de buitenwereld en ook naar mij, maar tegelijktijd sabotteerde hij alles zo dat ik steeds zieker werd. Te ziek om afstand genoeg te kunnen nemen om zijn nare gedrag te kunnen onderscheiden. Zo stapsgewijs ben ik ingepakt en geisoleerd geraakt. Toen ik door kreeg wat hij gedaan had ben ik heel kwaad geworden en heb hem de keus gegeven leuke dingen mee te gaan doen en mij tot rust te laten komen. Hij was al overtuigd geraakt van zijn macht over mij en wilde mij voor de ogen van de inmiddels volwassen kinderen vernederen. Of ik liet me (en nu bewust) pesten en treiteren door hem of mijn kinderen zouden het pesten zien en wat ik hen geleerd had teniet zien gaan .Je verweren en je eigenwaarde houden. Ordinair chantage dus . Ik vond mijn kinderen en mijn gegeven opvoeding belangrijker en had dus geen andere keus dan te gaan scheiden en hem te laten zien dat hij het minst belangrijk is met zijn rare eisen. We waren al verschillende psychiaters verder die zeiden dat hij aanverwant autisme had. Dat bleek later dus narcisme te zijn.

Had er vroeger nooit van gehoord. Het is onbegrijpelijk en moeilijk te verdragen dat ze zelfs na al die jaren je van de een op de andere dag los kunnen laten, terwijl ze al die jaren continue als een parasiet zo dicht op de huid hebben gezeten.

Ik voel me geestelijk wel heel sterk, snap ook wel waar het vandaan komt en hoe hij werkt nu, maar lichamelijk voel ik me totaal helemaal op.

Ik hoop dat je iets met de therapie kunt, in het begin vond ik het heel gek, geloofde er niet in maar ontdekte naderhand dat het wel begon te werken, hoewel het soms pas enkele uren na het kloppen kwam.

ben zelf geen slachtoffer. maar een goede vriend wel
hoe kan ik hem helpen?? volgens mij zit een narcist in hem
kan in een keer ontzettende naar mij uitvallen.
wil hem helpen maar hoe ???????

Kun jij niet helpen, alleen maar hem of haar bewust maken door te zeggen wat het met jou doet, als hij/zij tegen je uitvalt.
Maar zelf kun jij daar niets aan doen. Het is aan die persoon om te zien dat wat hij/zij doet, niet normaal is.
Zachte heelmeesters maken hele stinkende wonden in het geval van de Narcist.
Pas op dus!
Sterkte
J.

Schoonmoeder van een narcisssssssssst......

12 jaar schoonmoeder van een narcist.

Eerste kennismaking 12 jaar geleden met mijn schoonzoon: Een 53 jarige Italiaan, wat een leuke,goeie, liefdevolle man voor mijn dochter. 2 jaar later, de beste vader voor mijn kleinzoon. De eerste barstjes begonnen zich te vertonen na de geboorte van mijn kleinzoon, hij gunde het kindje van toen een paar dagen oud geen rust.
Mijn kleinzoon inmiddels een paar maanden oud zit samen met mij en zijn vader en moeder aan tafel en krijgt van zijn vader al een paar flinke tikken op zijn handjes, Ik weet op dat moment niet wat ik meemaak en vraag dan ook waarom mijn schoonzoon dit doet, waarop ik als antwoord krijg dat dat gewoonlijk is in zijn land en dat hij, dat zijn zoontje van een paar maanden oud maar eens moet luisteren naar hem. Het laat me niet los na dit incident en er volgen nog meer tikken op de nandjes van mijn kleinzoon. De stem van mijn schoonzoon wordt ook steeds harder en heftiger naar mijn dochter en naar zijn zoontje. Ik schrik elke keer weer. Waar is die man die ik heb leren kennen als en man die begaan, attent, eerlijk en oprecht is?
Inmiddels jaren later komen de verhalen van mijn dochter die van een kordate, intelligente, eerlijke en liefhebbende vrouw inmiddels helemaal is leeggezogen, geestelijk mishandeld, geindoctrineerd, en inmiddels kilo's afgevallen. Mijn dochters spullen worden doorzocht, haar telefoon gecontroleerd op evt sms-jes, haar email grondig doorgespit, verdere heftige details zal ik maar achterwege laten.

Mijn dochters spullen worden doorzocht, haar telefoon gecontroleerd op evt sms-jes, haar email grondig doorgespit, verdere heftige details zal ik maar achterwege laten.
Mijn dochter heeft op het moment afstand genomen van mijn schoonzoon en woont dan tijdelijk niet meer onder een dak met haar man. Hij laat haar niet met rust en vraagt nog om een kans te krijgen bij haar en beloofd het allemaal beter te doen en dat hij van zijn fouten heeft geleerd. Terwijl hij dit beloofd wordt mijn dochter wéér gecontroleerd, doorzoekt nog steeds haar tassen, controleerd ook haar email, bestookt haar met rare telefoontjes.

In een artikel over narcisme heb ik gelezen en staat beschreven wat narcisme is en wat dat doet met mensen in zijn/haar omgeving daar voldoet jammer genoeg mijn schoonzoon aan. Nu vallen alle puzzelstukjes en twijfels die ik al jaren heb over wie mijn schoonzoon werkelijk is in elkaar.

Ik als schoonmoeder kijk machteloos toe hoe mijn schoonzoon mijn dochter en mijn kleinzoon meeneemt is zijn narcitische dwaaltochten. Ik maak me sterk voor wat er komen gaat en hoop dat er voor alle partijen een oplossing komt.

Een bezorgde moeder en oma.

Beste Loes,
Informeer je dochter over wat jij te weten bent gekomen. Verwijs haar door naar het forum, want wie weet, wordt zij daar wijzer van.
Zij is degene die een keuze moet maken want jij kunt dat niet voor haar doen.
Hoe dramatisch ook (en geloof me dat ik weet HOE dramatisch dat is)....
Je kunt klaar staan om haar op te vangen, je kunt haar aanmoedigen om aangifte te doen bij de politie, je kunt haar steunen maar zij is toch echt degene die het inzicht moet krijgen en bij hem weg moet gaan of blijven.
Ik begrijp dat je je enorme zorgen maakt, dat kan ik ook beamen. Als zij aangifte doet en de aangifte met bewijzen kan omkleden, dan staat zij sterk. De politierechter zal dan op kort termijn beslissen of hij het gezin tijdelijk met rust moet laten. Daarna zal er een onderzoek komen van de reclassering en die beslissen als advies voor de rechter: bij lichte mishandeling: maximaal twee jaar dwang - therapie, een geldboete of alternatieve straf. Bij zwaardere mishandeling wordt de straf ook zwaarder, naargelang er aanwijzingen zijn (bewijzen) dat jouw dochter en jouw kleinkind in levensgevaar verkeren in zijn omgeving.
Sterkte er mee, vooral jouw dochter veel sterkte toegewenst en KRACHT.
Liefs J.

Beste J,

Dank je wel voor je reactie en support.

Hartelijke groet,
Loes

De oude speelfilm met Julia Roberts 'sleeping with the enemy'had destijds in mijn moeizame relatie veel indruk op mij gemaakt. Het leek verbazingwekkend veel op mijn verhaal. Gelukkig wel met een betere afloop dan in de film. Gelukkig was het 'maar 'een film. Wel herkende ik duidelijke lijnen in de persoon ,waarmee Julia Roberts in de fim mee te maken had. Ze ging weg bij haar zeer dominante ,veeleisende partner en besloot zij in het niets te verdwijnen. Ze liet zelfs haar trouwring achter.

In die periode stond ik er niet echt helemaal bij stil ,dat mijn ex later net zo'n zoektocht maakte naar mij.
En heb ik te maken gehad met stalking. Een periode waar ik liever niet meer aan herinnert wil worden. Het was schokkend.

Mijn geluk was ,dat ik tot inzicht kwam dat ik voor mijn eigen veiligheid beter zo snel mogelijk uit deze enge relatie moest stappen.
Je gaat niets vermoedend een relatie in en gedurende relatie loopt je tegen hele tegendraadse zaken aan. En dat kan jarenlang voortduren. Wees kritisch naar jezelf en leer zo snel mogelijk je eigen grenzen aan te geven. Laat het niet zo ver komen dat je totaal je eigen waarde kwijtraakt in deze relatie.Maar zoek hulp!

Lieve Anne, lieve Idril en lieve allemaal... Ik vermeld hier Anne en Idril omdat ik me in deze 2 reacties enorm hard herken. Het zou net door mij geschreven kunnen zijn..
Ik zit op het moment al 2 en half jaar in een relatie die ziek is. Het eerste jaar was goed, maar het laatste anderhalf jaar was in zijn ogen zelfs geen relatie meer.. we waren vrienden. De miserie begon toen hij me tijdens de examenperiode belde en plots zei dat we owv zijn religie misschien toch moesten stoppen met de relatie, ofwel trouwen. Ik was toen 20 en was helemaal nog niet bezig met trouwen, maar hield zoveel van hem dat ik toegaf. Klaarblijkelijk was dit allemaal niet de echte reden van het plotse stoppen van de relatie want telkens in toegaf in wat hij van me eiste was het nog niet goed genoeg en werd het weer iets anders of was alles ineens weer koek en ei. Er kwamen periodes waarin alles weer goed was, afgewisseld met periodes waarin ik genegeerd werd en waarin ik vreselijke dingen naar mijn hoofd geslingerd kreeg, gemaakte afspraakjes die een dag ervoor worden afgezegd om de een of andere onverklaarbare reden, of als straf wanneer ik iets had gedaan dat zogezegd niet mocht (bij hem gaan aanbellen zonder hem op voorhand te verwittigen, ergens op doorvragen waar hij geen zin in heeft,.. Heel kleine dingen die konden ontaarden tot een reuzachtige discussie waarin heel zijn lichaam en woorden me lieten voelen alsof ik een monster was, alsof ik hem iets onvergeeflijks had aangedaan of ik een moordenaar was van een familielid ofzo.. Zo keek hij echt naar mij en zo praatte hij tegen me. De goede en slechte periodes wisselden altijd maar sneller af, de discussies werden altijd maar extremer en heviger en hij begon allerlei smoesjes te verzinnen en te liegen. Of misschien eerder..ik begon het door te hebben (hoewel ik nog steeds vrij overtuigd ben dat hij het eerste (zalige) jaar echt oprecht was). Hem hierop aanspreken was onverantwoord. Daar werd ik zowiezo op bestraft. Of hij verzon allerlei redenen. Zo had hij periodes waarop we elkaar weer even zagen en hij dan plots in het weekend geen tijd had om me te zien, vanalles te doen had, en als ik dan uiteindelijk me hierbij neerlegde en eens belde dan bleek dat hij helemaal niet zo druk bezig was. Dat hij gewoon lekker voor tv hing of zat uit te slapen, dat hij andere mensen zag, dat hij met andere meisjes afsprak,... Discussies gingen gepaard met verbaal geweld, fysiek soms wegduwen, maar vooral psychisch leed. Vernederen, tot de grond gelijk maken, mij de schuld geven, liegen,...
Wat bij mij heel erg wringt elke keer weer is dat hij zo hypocriet is tov anderen. Als we dan plotseling blijkbaar weer in een ruzie zitten of een 'stilte behandeling', kan hij nog steeds charmant zitten lachen en grapjes maken met andere vrouwen, mensen in de omgeving, op festivals als vrijwilliger,.. Iedereen denkt dat hij zo fantastisch is en er lopen heel wat meisjes achter hem, dat weet ik.
Iedereen kent deze man zoals ik hem dacht te kennen..zoals ik hoopte dat hij echt was...zoals ik hem in mijn toekomst zag als vader van mijn kinderen.. Zoals de man waar ik verliefd op was/ben en die voor mij verdwenen was... Daar heb ik het erg moeilijk mee.
Na een jaar tijd heb ik hem betrapt.. Ik hoorde alles wat er gedaan en gezegd werd en belde aan. Overduidelijke situatie die ik daar zag..en waar hij zich toch, tot op de dag van vandaag, nog steeds uit zit te praten. Datzelfde weekend had ik ook net ontdekt op papieren bij hem dat hij HIV bleek te hebben... Hij had me nooit iets verteld...
Ik heb hem naar aanleiding van het bedrog met dat meisje gezegd dat hij weet-ik-veel welke ziektes kon hebben, wie weet wel HIV.. Hij kwam er niet voor uit en ontkende. Dat ik hem ervan beschuldigde was schandalig, hoe durfde ik...En ook dat ontkent hij tot op de dag van vandaag... Zelfs toen ik een aantal dagen geleden er nog eens over begon in een heftige discussie en later die avond een kartonnetje van een doosje medicatie HIV remmers op tafel zag liggen.. Hij zei niet te weten vanwaar het kwam.
Ook had ik hem net nog eens verrast met eens langs te gaan zonder verwittigen en blijkbaar kwam ik ongepast.. ik hoorde weer vrolijk gelach en dingen zoals 'waarom kijk je zo naar mij?', 'je wilt met me slapen?',... Dingen die me toch nog steeds jaloers maken, want een paar dagen voordien hadden wij nog zo'n plezier en waren we intiem.. en een paar dagen later hoor je dat hij ook best wel zo'n plezier kan maken met nog eens een ander meisje. En zit hij te zeggen dat hij zijn ex nog regelmatig ziet enz. Het kwetst mij enorm. Ik weet niet met wie hij allemaal bezig is geweest terwijl ik dacht dat hij mij miste en enkel bij mij wou zijn, en hij hetzelfde voelde als mij..
Nu geeft hij al die meisjes dezelfde hoop als ik had, dezelfde gevoelens dat zij HET zijn voor hem, terwijl ze maar één van de velen zijn. En ze serieus gevaar lopen voor besmetting.
En toch kan ik hem niet lossen... Het doet zo'n pijn dit alles te beseffen, en TOCH wil ik nog naar hem sturen, bij hem zijn, ben ik bang weg te gaan omdat hij misschien net die avond langs ging komen aan mijn deur en ik er dan niet ben en hij weer kwaad is,... Toch sleur ik mij door elke dag heen, elk uur aftellend, hopende dat het betert. Dat er iets gebeurt waardoor het allemaal gemakkelijker gaat. Want ik besef dat het niet gaat tussen ons, dat besef ik eindelijk. Gedeeltelijk. Want hij praatte ook over een andere vrouw in zijn geboorteland, die praktisch al met hem getrouwd was.. Ze was enkel nog aant wachten om naar hier te komen.

Ik besef dit alles en voel me vaak zo alleen. Want niemand begrijpt dat ik deze slechte man niet al lang aan de kant heb kunnen schuiven en laten doen waar hij zin in had met al de rest, dat ze het zelf maar uitzoeken.
Ik ben mezelf niet meer, ik ben mezelf kwijt. Ik probeer tegelijkertijd nieuwe mensen te leren kennen maar dit is moeilijk. ik stoot hier op enorm veel problemen. Want ik wil nog steeds alleen de man die ik het eerste jaar kende. En vergelijk constant..

Een aantal dagen geleden dreigden we beiden de politie erbij te halen. Het escaleerde enorm. Hij had zelfs zijn buurman tegen me opgezet.
Daarna bleek hij door te hebben dat ihij me echt wel aan het verliezen was en begon hij aan een enorm charme-offensief. Het leek wel alsof hij in alarmfase zat. Ik heb me laten doen deze 2 dagen. Ben er na lang sterk zijn in meegegaan..
En nu zei hij zelf ook weer dat het toch niet zal gaan tussen ons. Ik vertrouw hem toch niet.. Elke second dat ik hem niet hoor vraag ik me af bij wie hij zit.. Ik begrijp niet waarom ik hier niet uit geraak...

Ik ben nu sinds 5 Mei uit een narcistisch relatie gestapt,
wat ik eerst niet in de gaten had.Hij was 8 jaar jonger dan mij.
Ik kon hem al een jaar voordat we een relatie kregen.
Ik doe vrijwilligers werk in een sociaal café. Zelf heb ik ook een kwetsbaarheid,jaren lang seksueel en lichamelijk door mijn vader misbruikt hierdoor heel gevoelig en namelijk snel onderdanig. Op het moment dat ik hem ontmoete was ik 3 jaar daarvoor gestopt met een huwelijk van 25 jaar. Maar nog niet gescheiden.Sinds 2 jaar in een huurwoning , waarvan bijna één jaar met hem samenwonend, die op zich wel een gevoel geeft of ik 20 jaar getrouwd bent geweest.Waar weinig vrijheid en persoonlijke ontplooiing in zat.Mijn eerste indruk was , woh ,twinkelende ogen , knap , alternatief gekleed , humor , zag er goed uit en er was een grote seksuele spanning tussen ons. Ik genoot van zijn gezelschap maar gaf duidelijk aan dat ik geen behoefte had aan een relatie , was mijn huwelijk aan het verwerken , zijn antwoord hierop vond ik zo verbazend , Dan wacht ik wel op je tot je zo ver bent. Hoe kan je zoiets zeggen als je iemand niet kent, dacht ik , die is gek. Toch een jaar later , na veel avondjes uit in groepsverband , viel ik voor hem en liet hem mij kussen met de belofte aan meer.
Dat de relatie toen niet is doorgezet is , is omdat hij nog diezelfde avond een relatie aanging met een andere vrouw die haar eigen relatie had beëindigt. Achteraf bleek gewoon dat ze meer te bieden had , een eigen huis , een goede inkomst. Mijn hart brak toen al , zover had hij mij al. Ik ben een vriendin gebleven en bleef de sociaal café bezoeken. Hij trok al snel bij haar in gezien hij dakloos was en dan bij die vriend sliep en dan bij die vriendin sliep , dat deed hij al één jaar sinds hij zijn appartement kwijt was.
Daarna op vakantie in zijn auto met haar. Maar na een aantal maanden maakte ze er een plotselinge eind aan.
Hij zou alles overgenomen hebben en liet haar voor zijn kinderen zorgen als hij aan het werk was enfin hij was zo zielig. Maar ik was niet van plan iets met hem op te bouwen,
dat zei ik ook, ik had eindelijk een eigen leven , nee hoor jij nooit. Dat was mijn ondergang. Vanaf dat moment wist hij niet wat hij moest doen om mij te krijgen , en langzaam , met lieve woorden en veel aandacht en hulpvaardig zijn , kreeg hij mij binnen. Ik wil niet samenwonen , dus latten.
Ja , nog steeds dakloos en zielig en ik zwichtte , tot over mijn oren verliefd, hij trok bij mij in. De kinderen moest hij maar op een ander manier doen want ik moet daar eerst aan wennen. Wij gingen dus ook gelijk op vakantie, met zijn 2. Het geld wat we mee hadden was op , de hotels van de laatste 2 nachten kwam op mijn rekening, het eten ook.
Thuis gekomen de kinderen ook bij mij , dan ging ik een nacht bij een vriendin of familie en de tweede nacht was ik er weer bij, tot ik zo ver was dat ik niet meer wegging en er ook voor zorgde omdat hij zijn bed niet uit kwam en ik een sterk verantwoordelijkheidsgevoel heb en zijn taken overnamen. Het eerste half jaar leek ondanks dat een hemel , ik heb de geweldigste man van de wereld. Maar er gingen dingen fout, hij had veel aandacht voor andere vrouwen maar ook naar een aantal mannen, ik werd steeds onzekerder en jaloezie stak zijn kop op. Ik ben niet een jaloers type ,tegendeel vertrouw een ander te goed, dus ik wist niet hier mee om te gaan en hij versterkte dit gevoel alleen maar meer door seksueel opdringerig te zijn
naar mijn vriendinnen.Ik dacht dat ik spoken zag. Andere vrienden zeiden achteraf dat ze zaten te wachten dat ik hem een klap zou geven voor zijn gedrag. Maar hij had mij al in zijn tang. Ik had hem zelfs mijn gebruiksaanwijzing laten lezen vanuit mijn psychiatrische begeleiding, omdat ik vertrouwen in hem had.Waar ik achteraf natuurlijk zo een spijt van heb. Ik heb het in zijn schoot geworpen hoe hij mij onderuit kon halen.Oud en nieuw hebben we bij zijn vrienden doorgebracht, er kwam speed aan te pas , nee ik raak nooit hard drugs aan ,wel een stikkie , wat hij ook veel deed en ik ging te ver mee in zijn wereld. Ik ging ook weer roken, deelde zijn stikkie's wat bijna dagelijks werd.Maar niet speed. Hij ging ook snuiven en ik raakte volkomen in paniek, ging hyperventileren omdat er dan niemand was die op mij paste als de dingen uit de hand zouden lopen.We hebben ook ruzie in de slaapkamer gehad , dat ik niet kan herinneren omdat ik een blackout heb gehad { dissociatie }maar de volgende ochtend had ik een blauwe oog ,het enige dat ik wou was naar huis voordat de anderen wakker werden.In de auto heb ik de relatie beëindigd, als ik zulke reacties krijg is dat niet goed voor mij. Hij ging door het lint , ging de auto uit schopte het portier raam kapot en ook schopte hij allerlei deuken in de auto. Ik durfde niets meer te zeggen .Nadat hij kalm was heb ik het raam met plastic omwikkeld en heb zelf naar huis gereden , een rit van 2 en een half uur,ik was kapot maar heb hem er wel uitgezet.Na twee nachten zielig aan de telefoon , ik weet niet waar ik heen moet. Weer terug genomen . Vanaf dat moment was zijn levensvulling mij op allerlei manieren onzeker en jaloers te maken , me van mijn stuk brengen door avonds het uit maken en morgens doen of er niets aan de hand was.Ook lag hij dagen op bed , depressief tot hij weer een dagje ging werken en zo opgewekt was, laat thuis komen en ruiken naar een andere vrouw wat niet waar was, dat was zweet. Ik raakte
in paniek en kreeg een paar keer woede aanvallen die ik op hem afgereageerd heb.Weer de relatie beëindigd , weer terug genomen.Ben gewoon verslaafd aan hem.Hij lag of in bed of zat tekenfilms te zien of achter de computer met weet ik veel wie aan het chatten , dat klikte hij altijd weg als ik opstond, belletjes buiten mijn gehoor afstand enz.
27 April , hij komt uit zijn depressie weg en zegt vervolgens ,ik moet een paar dagen bijkomen want er wacht mijn een groot opdracht en daar moet ik energie voor opdoen.
Ik stond versteld te kijken wat heb je dan al die maanden in bed gedaan. Hij weg naar een vriend die om de hoek woont. Elke avond zat hij bij een vriendin er tegen over , en lachen en een lol. Ik kreeg al het slechte en een ander kreeg al het leuke. Ik voelde me zo gebruikt ,psychisch, financieel {want ik onderhield hem bijna volledig , had de auto op mijn naam dus ook de kosten} seksueel { alles moest zo hij dat wou, ik had geen zeggenschap erin }
Ik was op en kreeg een totale inzinking . Heb mijn zenuwen twee weken lang niet stil kunnen krijgen, ben ook zo afgevallen ,gewoon eng. Nu met behulp van medicijnen en een psycholoog probeer ik weer omhoog te klimmen. Nog steeds twijfel ik of het door mij komt, nog steeds geef ik om hem door de goede tijd in het eerste half jaar. Nog steeds smst hij belt hij en berichtjes via hyves of facebook of onverwachts voor mijn deur staan, op bezoek komen laat bij vrienden waar ik zit. Ik heb te lang niet gereageerd vanuit mijn gevoel, door mijn gevoel met mijn verstand te beredeneren heb ik mezelf bijna vermoord.
Ik heb nog elke dag een strijd met mezelf hoe ik zo stom kon zijn erin te trappen en me zo mee laten voeren in zijn wereld. Hij leeft in een wereld die hij gelooft en waar een ieder zich maar bij aan moet passen of er onderdoor gaan , hij kent geen liefde , en de3 handelingen die je uiterlijk moet voeren , ik zei ooit tegen hem , wanneer gaan we vrijen , echt de liefde bedrijven en ik bedoel niet neuken. Hij keek me aan of ik gek was. Op dat moment zag ik zijn gevoelloosheid. Zijn woorden die hij op het eind van een gesprek met een vriend had die depri was : IK BEN JEZUS!!

Aan Just-me,

Ik weet wat je bedoeld , ze doen zich zo voorkomen dat de meerderheid van de mensen in je omgeving hun zien als een geweldige , begrijpende , hulpvaardige en vooral humoristische mens. Waarom zouden ze ons geloven. Pas als je met zo iemand samenwoont kun je zien hoe ze werkelijk zijn. Ze kunnen je op een heel subtiel manier onderuit halen , omdat ze weten hoe ze jouw kopjes kunnen drukken. Daar hebben ze maar zo weinig voor nodig dat een ander het niet eens in de gaten heeft. Onder de mom van een grapje maakt hij je helemaal kapot. Ik leef met je mee. Maar hoe onverschilliger dat bent naar zo iemand hoe meer je hem treft.
Mij ex heeft ooit tegen een vriend van mij gezegd IK BEN JEZUS. dat spreekt toch voor zich.

Ik ben er van overtuigd dat mijn directe collega een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft.

Hij heeft bijna elke opleiding die je in Nederland kunt volgen wel afgerond. Dit blijkt echter niet uit zijn kennis.

Ook heeft alles betrekking op hem. Hij is goed in alles wat hij doet en ik moet nog veel leren. De andere collega's en leidinggevenden kunnen er ook niets van, vooral als ze kritisch zijn geweest tegenover hem. Soms vindt hij de teamleider weer helemaal geweldig, zij heeft hem dan gevleid.

Ik vind het erg moeilijk om te gaan met zijn manipulerende gedrag. In februari is hij ziek uitgevallen, maar in juli gaat hij weer re-integreren. Tijdens zijn afwezigheid blijkt dat hij er een behoorlijk rotzooitje van heeft gemaakt de afgelopen jaren. Dit verbaast me overigens niet.

Hij is uitgevallen omdat hij in mei 2010 zijn vriendin is verloren. Hij heeft nooit verteld dat hij een vriendin had, laat staan dat hij zou hebben verteld dat zij is overleden. Hij verklaarde dat het hem teveel werd. Hij heeft in 2010 namelijk 36 begrafenissen gehad. De begafenissen vonden steeds plaats op vrijdagmiddag.

Zelf denk ik dat hij ziek is geworden omdat er een onderzoek heeft plaatsgevonden naar de kwaliteit van werk.

Ik zie er tegenop dat hij over een paar weken weer terugkomt. Ik ben natuurlijk de kwade geest die hem onrecht heeft aangedaan. Vooral het manipulerende gedrag maakt me woedend.

Heb 15 jr geleden mijn voormalige partner leren kennen.
Was heel aantrekkelijk en had werkelijk alles mee.
De eerste 2 jaren ging het redelijk, ook al kan ik achteraf toch wel typische kenmerken van een een narcist bij die tijd plaatsen.
We gingen samenwonen en hadden veel gemeenschappelijks en deden leuke dingen, maar al gauw bleek dat hij vreselijk dominant was. Hij bepaalde, als je daartegenin ging, werd je zwaar gestraft. Ik werd steeds
vaker vernederd en getreiterd. Ik kon niets, was niets,
werd voor schut gezet bij anderen. Dit deed hij zorgvuldig.
Hij wist precies bij wie wel en neit. Er kwam sadisme bij kijken, me zeer doen, me bang maken bij afgronden, daar hij wist dat ik veel last van hoogtevrees had.
Op een gegeven moment werd zijn drankmisbruik steeds
heviger. Ik werd steed uitgescholden voor hoer, zonder een enkele aanleiding. Hij bleef nachten weg of ging tot diep in de nacht met anderen stappen. Ik kon niets, was niets, zag er niet uit.....Dit alles werd afgewisseld met perioden die aardig leken te gaan. Uiteindelijk heb ik het
voor onze dochter nog erg lang volgehouden. Ik wilde haar d'r vader niet ontnemen. Uiteindelijk bleek het na 15 jaar een onhoudbare situatie. De spanningen op het laatst waren niet meer te snijden. Uiteindelijk ben ik compleet in elkaar getrapt en geslagen en ben ik het huis uit moeten vluchten. Het KMA wees me later op mijn verantwoordelijkheid naar onze dochter. Als zij getuige zou worden van een dergelijke mishandeling, zou zij een groot trauma oplopen.
Nu, inmiddels een kleine 2 jr. later, ben ik nog een keer teruggegaan. Dit duurde 5 maanden, om precies te zijn. Ik kon hem niet meer helemaal in ons leven toelaten. Dit kreeg hij in de gaten en had binnen 5 dagen een nieuwe
kersverse vriendin van internet afgeplukt. Ondenkbaar, maar waar.
Ik wi 'm niet meer terug, maar het doet nog steeds vreselijk zeer.

We horen echt bij elkaar, dit voelt als levenslang samen zijn. Jij bent de eerste, die mij echt heel goed verstaat,
en niet voor het eerste het beste mij ook weer verlaat.
Als kind zoveel gemist en niet gekregen,
over alle liefdeloosheid maar gezwegen.
Deze liefde maakt alles immers goed,
en zeker nu jij zoveel voor me doet.
Jij had altijd al geluk en ik kwam veel tekort,
dus logisch dat ik de hoofdpersoon nu wordt.
Wat? Heb je ineens commentaar op de manier, hoe ik functioneer? ben ik nu bij jou ook die sukkel weer?
Van jou had ik toch wel iets beters verwacht,
je valt me tegen, je bent niet zo integer als ik dacht.
Oh, je meende het niet zo, oké, dat kan gebeuren,
nou ik hoop inderdaad, dat je niet meer blijft zeuren.
Je huilt? Je bent zeker niets gewend,
heb je als kind zeker weinig liefde gekend?
Bij ons kweekten ze tenminste echte ballen,
het was dan ook ” ieder voor zich en God voor ons allen”. Maar oké, het geeft niet dat je huilerig bent,
als je nu maar wel de familieregels kent.
Ik wil niet, dat ik me door jou beschamend voel,
dus doe alsjeblieft alles, zoals ik het bedoel.
Laat maar, wat ben je weer stom, achtergebleven en arrogant”, zo’n betweetster zet ik liever gelijk aan de kant.
Laat me met rust, ga uit mijn ogen,
Eerlijk gezegd………ik heb je nooit echt gemogen.

Ook ik heb 26 geleefd met een narcist. Ik heb er 6 jaar over gedaan om weer de oude te kunnen worden toen ik bij hem wegging. Nou ja wegging. Hij zette me in een dronken bui s'nachts buiten de deur als een hond.

Ik ben nooit meer teruggkomen nadien. Nu ik weer gezond kan denken krijg ik nog een klap te verwerken.

Mijn beide dochters vertonen hetzelfde gedrag. Het enige verschil is dat ze me niet fysiek mishandelen, maar geestelijk.

Ik heb geen contact meer met hun. Kan ook niet.

Ik kan er mee leven. Maar de jongste heeft nu een baby en wat doe mijn dat verschrikkelijk pijn dat nu de volgende generatie en mijn kleinkind ongelofelijke pijn zal gaan krijgen met een moeder die denkt dat de hele wereld gek is en dat de hele wereld om haar behoord te draaien.

Ik mag mijn kleinkind niet zien en spreken door een heel klein lullig voorval, waar ik nu zwaar voor gestraft word. En zou ze weten dat ze haar kindje het ergst ermee straft? Wat kan ik doen voor het kindje? Ik weet het niet ik weet het gewoon niet. Ik heb pijn vanwege de wetenschap dat dit kindje een zeer zwaar leven tegemoet gaat.

Donak

Vandaag voel ik weer,dat mijn leven aan het rommelen is doordat ik me weer eenzaam voel,door contactloosheid en zit in een film die steeds maar rond draait.
Ik zit in een verwerkingsproces waardoor ik afstand probeer te nemen van mijn ouderlijk huis.Ik voel zoveel gevoelens,die mijn destructieve narcistische ouders niet herkennen als een goed gevoel en mijn leven wordt door beide ouders gedwarsboomd en zelfs andere familieleden hebben het er moeilijk met onze ouders.Er werd altijd verbolgen gereageert als wij,mijn man en ik,en mochten er niet met anderen van wie dan ook over praten en hun angst was dat hun kinderen hun geen goede ouders waren,
en als er weer ruzie werd gemaakt,mochten wij daar niet over praten met hulpverleners.

Het enige wat ze kan is verzinnen wat ze kan en ze liegt dat ze het zelf gelooft!

In juni dit jaar werd ik door een kennis gewezen op het begrip NPS. Voor mij was het een Eureka-gevoel, ik wordt door iemand begrepen, het bestaat, ik hoef niet steeds weer oeverloos van alles uit te leggen om daarna door de luisteraar voor gek en verknipt en rancuneus te worden uitgemaakt, nee, ik geef ze gewoon iets te lezen over NPS. Het is net of ik het zelf geschreven heb.

Helaas is het niet zo simpel. Hoe lang heeft het bijvoorbeeld geduurd voordat er bij de mensen iets doordrong over de ernstige gevolgen van sexueel misbruik?
We hebben net het 'Oprah-tijdperk' achter ons.
Komt de komende 30 jaar de Narcistische Persoonlijkheid Stoornis aan de beurt?

Mijn 2,5 jaar oudere zus, ik ben nu 47 heeft mijn totale leven tot op de dag van vandaag en ondanks dat ik al 20 jaar grote afstand houdt, tot een ware lijdensweg gemaakt.
Nu heeft ze het afgelopen jaar met het overvloedige geld van haar oudere vriend, een woning voor mijn ouders (en haarzelf?) gekocht, vlak bij haar vriend zijn huis. Nog geen jaar geleden heeft hij haar eruit geschopt waarna ze dus heel snel weer 'vrede' sloot en met dit plan op te proppen te komen.
In haar doortrapte proces heeft ze het voor elkaar dat ik door mijn eigen moeder niet meer vertrouwd wordt en helemaal niets meer goed kan doen terwijl nog geen jaar geleden ik haar wachtwoorden van haar laptop diende te wijzigen omdat mijn zus steeds haar Email las en daar ruzie over maakte met haar.
Mijn hele leven hebben mijn ouders mij altijd voor 100% vertrouwd. Nu moet ik de huissleutel inleveren, spreekt mijn moeder kwaad over me en liegt tegen mij.
Ze is oud, moe en helemaal murw 'genarcist'.
De 'begrijpende' vriend van mij zus heeft mij eerder zelfs eens gedreigd juridische stappen te ondernemen om die sleutel terug te krijgen. Hij is, overtuigd van mijn zeer a-sociale, kwaadaardige aard, dat ik op geen enkele wijze te vertrouwen ben en zomaar van de en op de andere dag iets zou kunnen uitvreten.

Mijn vader die altijd een nuchtere en corrigerende factor was binnen ons gezin, is dementerend en staat dus buiten spel.

Het hek is van de dam en mijn zus kan zich met het geld van haar vriend helemaal botvieren op alle mensen in haar omgeving. Welke vreselijke plannen en achterbakse spelletjes ze nog gaat uitvoeren, God zal het weten. Hoeveel levens van mensen en in welke mate ze binnen haar zelfverzonnen, geestslopende en mensonterende 'levensstijl' nog zal verwoesten en in welke mate, daar kan een normaal mens zich geen enkele voorstelling van maken.

OK, vroeg of laat zal ze, na zeer ernstige schade aan partner, omstanders en kinderen, te hebben toegebracht, haar masker weer laten vallen. Deze slachtoffers kunnen dan samen hun wonden likken, eventueel professionele hulp zoeken om dan langzaamaan weer verder te gaan met hun oude leven.

Hoe zit het echter met de schade aan mijn ouders. Ze zal nooit van hun zijde wijken en zal ze hun, zoals altijd al, als populaire instrumenten om haar narcistische doelen te bereiken. Zo gebruikt ze ook haar eigen kinder, met name om mijn ouders te chanteren door te dreigen me 'wel of geen kleinkinderen zien'.
Voor mezelf denk ik dat ik vorig jaar het laatste, enigszins normale gesprek met mijn ouders gehad heb.

Ik maak het getreiter van mij zus, het gelieg, de beledigingen, leugens, valse spelletjes, lichamelijke mishandelingen, het stelen en vernielen van persoonlijke spullen, het opzetten van vriendjes, vriendinnen, collega's buren tegen mij, en die meelijwekkende toon van haar, mijn hele leven al mee.
Wat konden mijn ouders doen, als ze al in de gaten had hoe doortrapt mijn zus weer bezig was, en uiteraard deed ze dat niet alleen bij mij. Vaak kreeg ik, na terug te hebben gereageerd op haar, door mijn ouders de mond gesnoerd of moest ik naar mijn kamer. De 'goede vrede' over mijn rug. Zouden ze haar terechtwijzen, haar haar zin niet geven, ongelijk geven of gewoon verbeteren, het huis zou dan zomaar in psychische hel kunnen veranderen.

Op gegeven moment weet je als het kleinere broertje niet beter dan dat zussen pesten en slaan en ruzie zoeken. Ze zijn gemeen en doortrapt en alleen maar met zichzelf bezig. Nog steeds heb ik moeite te geloven dat harmonieus en vreedzaam met elkaar optrekkende broers en zussen, niet een show opvoeren, zoals mijn zus dat dus ook deed in veel situaties waar anderen bij waren. 'Wat een leuke zus heb jij!'
Daarbij komt ook nog bij dat mijn zus steeds weer door mijn ouders als hun grote trots naar voren werd geschoven en er erg weinig aandacht naar mij uitging. Zoals een invalide kind ook het overgrote deel van de ouders nodig heeft en ook krijgt.

Het is totaal verwarrend en een normale ontwikkeling van wat bijvoorbeeld rechtvaardig en onrechtvaardig is, heeft bij mij zeker niet plaatsgevonden. Daarbij komt bijvoorbeeld ook het 'gewone' kopieergedrag om de hoek kijken of het je aanleren van de noodzakelijke extreem irrationele manieren van reageren, zoals ik dat bij mijn zus deed. Schreeuwen, hysterisch brullen, terug pijndoen, zeëen van gefrustreerde energie uiten, alleen maar om 'rust'te krijgen. Deze 'Tools' neem je je hele leven mee. Als we alleen waren deed ze de meest gemene dingen en kon ik, ongehinderd door rustzoekende ouders, voluit tegen haar aanschreeuwen wat dat ook wel eens hielp. De stemming kon dat zo omslaan en zaten we vreedzaam samen in één stoel tv kijken, tot er op de meest rare en onverwachtse momenten en rare manier werd overgegaan naar weer een nieuwe frustrerende psychische en lichamelijke mishandelingservaring.

Ik sliep erg veel van pure vermoeidheid en doe dat nog , zeker na de onvermijdelijke contacten die ik tot een minimum probeer te beperken. Je deelt een paar ouders dus je moet wel eens. Met de kerst kom ik al 20 jaar niet meer bij mijn ouders als mijn zus er is. Toch hebben mijn ouders vaak genoeg met de kerst alleen gezeten omdat mijn zus dan toch maar niet kwam. Zowat iedere kerst had ze wel een nieuwe 'ware' die door mijn ouders met open armen als eventuele 'reddende vriend' werd onthaald. Misschien was dit dan eindelijk diegene die mijn zus wel rustig kon krijgen. Dat hadden zij ook eindelijk eens rust.
De laatste keer dat we als een compleet gezin kerst vierden zat ik met mijn geschonken wollen sokken en lelijke trui met mijn mond gesnoerd, gade te slaan hoe iedereen zijn veelheid aan dure en mooie kado's in ontvangst mog nemen.

Al deze 'ware' liefdes van mij zus hadden 1 ding gemeen: Ze verdienden goed. Helaas voor mijn ouders duurde het nooit zo lang.
Ik heb er een paar gezien, vaak tot uiterste waanzin gedreven, buiten gillend en schreeuwend tegen muren en auto's aanschoppende, die helemaal doordraaiden. Die waren dan, ook in de ogen van mijn ouders niet normaal, gek, instabiel. Het zal toch echt niet aan je eigen kind liggen hoewel mijn vader wel vaker zei: "ze is gek!".
1 keer is ze getrouwd geweest. Zij, hoogzwanger, en haar verse man, bespuugden en duwden elkaar, sprongen van tafel, gingen achter mekaar aan, renden een trap op en af, en dat allemaal in trouwkleding tijdens het peperdure 7 gangenmaal door iedereen gadegeslagen.De huwelijksnacht ging de spugerij gewoon door terwijl ik zat te wachten dat ze klaar waren om hun naar schiphol te brengen voor hun ook overdreven dure huwelijksreis.
Ik mocht niks zeggen, nooit, en al deed ik het, dan werd er sowieso nooit geluisterd of was mijn opmerking de oorzaak van de daaropvolgende ontploffing of emotioneel schouwspel van mijn zus.
Waren ze net op tijd en wisten ze mij de schuld te geven omdat ik mij in mijn levensomvattende frustratie weer eens niet kon beheersen en dus iets terug moest doen of zeggen tegen mijn zus, dan werd ik natuurlijk nog bozer, en kon ik vertrekken. Mijn zus had dan weer haar genoegdoening en alle ongedeelde aandacht van mijn ouders en anderen, waardoor ze haar masker weer net iets langer op kon houden. Vrede! Zie, als hij dr niet is, dan is het rustig.

Ik kon maandenlang bij mijn ouders in huis zijn, het was altijd gezellig, rustig, opbouwend enz.
Kwam mijn zus er bij, dan had ik binnen een half uur ruzie met mijn ouders.

Ook verdwenen vaak opeens mensen of spullen uit mijn leven of reageerden mensen in je omgeving anders dan anders dan de dag daarvoor, ontwijkend, raar. Achteraf, vaak jaren later, hoorde ik daar van de betreffende persoon iets over en lag de oorzaak van de ommezwaai bij het bijzonder goede acteerwerk van mijn zus met meestal een zeer fantastisch en meelijwekkende verhaal, uiteraard. Dat deed ze zeker niet aaleen over mijn maar bij iedereen.

Ze wordt steeds 'beter', wreder en onvoorspelbaarder, zeker nu ze over een schier onuitputtelijke geldbron beschikt.

Als kind, en later als volwassene weet je niet beter, je zoekt de oorzaak van ontstane problemen en conflicten op werk en in relaties bij jezelf en ik heb ook een aantal keren professionele hulp gezocht omdat je gaat zien dat wat je allemaal meemaakt en doet niet 'normaal' is. Van alles hebben ze genoemd en ze hebben me zelfs een keer volgegooid met ant-depressiva! Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik echt begrepen of serieus genomen werd.

Ook als ik in de privé sfeer sprak over de vreselijke dingen die mijn zus deed, werd dat afgedaan als overdreven, éénzijdig of verzonnen of werd mijn verhaal als 'die spoort niet, hij probeert zijn zus zwart te maken' weggewuifd. Dooddoeners als 'waar twee vecht hebben twee schuld', 'het is allemaal oud zeer' of 'laat het los joh' deed me steeds weer gefrustreerd over het onbegrip en blindheid de moed in de schoenen zakken.
Op gegeven moment zeg je maar niets meer.

Mijn leven is door haar, vanwege mijn ouders, nog steeds behoorlijk moeilijk maar door nu kennis te hebben over van NPS als echte ziekte kan ik eindelijk ophouden met op zoek te zijn in mijzelf en aan de slag met werkelijke oorzaak dat ik niet normaal ben: Mijn zus heeft een NPS!

Fijn als je na 2-3 jaar je narcistische partner kan verlaten en alle contacten kan verbreken maar hoe zit dat, als je twee ouders deelt die daar, van af het begin niet goed mee om wisten te gaan (wie wel) en maar al te vaak de 'goede vrede' over mijn rug wisten te behouden?

Nog steeds dus creëert zij bij velen de ene hel na de andere (ook voor haar huidige vriend met zijn kinderen) en ik probeer mij zoveel mogelijk afzijdig te houden maar nu ik zie dat ze met haar doortraptheid zelfs mijn ouders aan het misbruiken is die al heel erg lang murw zijn en maar toegeven aan haar grillen en te moe zijn met mij nog een gewoon gesprek te voeren en dat ze mij helemaal probeert weg te mouvreren uit de gehele familie, ben ik frontaal in de aanval gegaan en heb de hele familie een waarschuwingmail gestuur met een document over NPS. Dit om haar voor zijn bij het vertellen van de meest rare verhalen aan familie en kennissen.

Mijn eigen moeder die haar leven lang voor mijn oprechtheid haar hand in het vuur zou hebben gestoken, is in de loop van één of twee jaar tegen me beginnen te verdraaien en liegen, wenst me niet meer op haar verjaardagsfeest en familiereünie, wantrouwt me vanwege de huissleutel, verteld kwade leugens over me, hangt geen foto's van me op in de huiskamer en probeert me met lullige smoesjes tijdens een telefoongesprek af te wimpelen. Ik vraag me serieus af of een bezoek aan hun begrafenis wel zonder dramatische toestanden en begeleiding mogelijk zou kunnen zijn. Waar houdt de NPS-er op?

De NPS-er zou net als een zedendelikwent of dwangmatige moordenaar aangeklaagd en veroordeeld moeten worden!
Deze 'mensen' zijn hun leven lang voor een ontelbaar aantal gewone mensen extreem schadelijk en laten een spoor van verwoesting en diep leed achter.
1% van de mensen heeft NPS en deze monsters slopen de gewone mensen om zich heen zonder op te houden, zonder enige restrictie van buitenaf en daarbij kosten onze maatschappij heel heel heel erg veel.

Er is maar 1 oplossing: Opsluiten, isoleren, zonder enig contact met de buitenwereld want ook vanuit een gesticht of gevangenis weten ze hun meer dan zieke wil door te drijven!

Hallo,

Noem mijzelf anoniem omdat ik nog in een relatie zit met zoals ik denk een man die lijdt aan NPS. De verhalen die ik lees zijn zo herkenbaar. Hij vindt alleen zichzelf belangrijk. Ik heb een relatie achter de rug van 26. Uit die relatie heb ik 2 kinderen, die bij mijn ex wonen. Ben nu inmiddels 3 jaar weg bij mijn ex , maar heb nog vaak ellende, het is een erg vervelende scheiding. Na mijn scheiding heb ik mijn huidige vriend leren kennen. Hij was erg lief en deed alles voor mij. Na een korte periode ben ik bij hem ingetrokken, mede doordat ik geen eigen woonruimte had. Hij was toen voor mij in mijn ogen de perfecte partner. Hemelde mij op, vertelde mij dagelijks hoe geweldig ik wel niet was enz enz. Alleen na verloop van tijd gingen mij dingen opvallen, waarvan ik vindt dat ze niet thuishoren in een relatie. Hij blijf via chatsite contact zoeken met andere vrouwen. Zelf hele jonge meisje volgt hij via het net. Persoonlijk contact heeft hij niet met ze. Na verloop van tijd begon die tegen mij dagelijks uit te vallen. Ik was dom, had geen hersens enz enz. Hij is zelfs al een paar keer zover gegaan dat hij me ook lichaamlijk mishandelde. Had hierna dan veel spijt van. En ja ik geloofde dat dan ook echt. Na vele ruzies en het mij maar steedsbde grond in te trappen , ben ik na de zoveelste dreiging van hem om mij eruitmte gooien, daadwerkelijk mijn spullen gaan pakken. Ik was het zat en was bereid om op straat te slapen. Nadat hij doorhad dat ik echt van plan was te gaan, was hij ineens een heel ander persoon. Hij heeft me gesmeekt te blijven. Hij zou zijn leven beteren, en ik gaf hem die kans weer, want ja ik hou van die man. Hij heeft ook erg zijn best gedaan, maar de laatste tijd zie ik weer alles terug gaan naar het oude. Hij doet niets in huis. Ik moet alles alleen doen. Ook mij steunen in mijn rechtzaken die nog steeds lopen i.v.m. De scheiding doet hij niet. Als ik er al eens over begin vind hij het niet belangrijk. Moetntelkens zijn verhalen over zijn exen aanhoren en hoe geweldig hij ze wel geholpen heeft. De enigste keren dat hij zegt dat die van me houdt, is als ik aan hetnwerk ben in huis. Ondertussen denk ik nu, jaja zolang iknmaar alles voor jou doe en mijzelf wegcijfer, ben ik geweldig. Maar zodra ik iets vraag, of even mijzelf of mijn kinderen belangrijker vindt is de boot aan en is er ruzie. Dit is geen gezonde relatie, en omdat ik als het ware met mijn rug tegen de muur sta, moet ik volhouden. Wel ben ik ondertussen druk op zoek naar woonruimte. Ik zal het zwaar krijgen gezien ik een zeer laag inkomen heb. Ruim 400 onder het min. Maar ook hier kom ik wel uit. Ben ervan overtuigd dat ik al mijn spullen kwijt ben, maar dat intreseerde me niet zo. Ik heb nu nog genoeg eigenwaarde over om te zien dat ik belangrijk ben en nu moet gaan. Ik ben nog niet zo kapot gemaakt zoals ik hier in de verhalen lees. En toch vraag ik mij af, heeft hij NPS? Heb hier geen ervaring mee, baseer mijn bevindingen op hetgeen ik lees.

heb bijna 2 jaar een nsp man ontmoet. Nooit eens me mee uitgevraagd maar wel aantrekken en dan weer afstoten.
Heeft mij zo bespeeld dat ik alleen maar elke dag aan hem dacht, ging ermee naar bed en stond ermee op. Ik deed niets meer in mijn huis, ging alleen naar mijn werk, en zo vrolijk ik altijd was, zo stil en in me zelf gekeerde vrouw was ik geworden. Hoe aardiger ik tegen hem deed hoe naarder en gemener hij werd. Ik begreep die hele houding niet. Ben op internet gaan kijken wat de reden daarvan kan zijn om mij steeds zo te behandelen, ik ging zelfs aan mij twijfelen. Ik ben iedereen heel erg dankbaar en de tranen rollen nu over me wangen dat ik er achter gekomen ben wat er met deze persoon aan de hand is. NPS heeft ie, ik kon ook maar steeds geen afstand van hem nemen, en nu sinds 3 maanden heb ik afstand van kunnen nemen, en voel me weer opbloeien, mijn lichaam doet niet meer zo een pijn, ik ben niet meer zo moe, heb weer zin om leuke dingen te gaan doen. Heel heel heel hartelijk dank dat iedereen die met zo een persoon te maken heeft gehad, hier op internet het heeft geschreven. Ben zo blij, ik wist niet eens dat dat bestond, dat iemand zo kan zijn. Vreselijk dat ik dit heb mee moeten maken gelukkig ongeveer 2 jaar maar het had ook langer kunnen zijn en dan was ik er misschien wel aan onderdoor gegaan. Vreselijk zulke mensen, heel zielig eigenlijk voor deze personen. Maar heb al mijn liefde en mijn goedheid gegeven en zijn verdriet willen helpen maar niets van dat heeft ie opgevangen. Jammer voor hem maar mijn leven gaat weer vrolijk verder.
IEDEREEN HARSTIKKE BEDANKT. MIRIAM

Hoi Miriam,

ik ben er ook via deze site achter gekomen dat mijn stalker of NPS of psychopaat is, het laatse meest waarschijnlijker. Toen hielp een oude vriend mij uit de brand............. zit in de ziektewet, ik op dat moment ook, want ik was zwaar overspannen door meneer psychopaat. Maar na een jaar ik werk weer probeer te studeren etc, etc, blijft hij in de ziektewet met het excuus lui te blijven voor zijn hele leven en van anderen te profiteren. tjas ik heb een depressie gehad ik ben psychiatrisch patient.......... ja zo ken ik er nog wel een paar. Ondertussen doe ik alles fout en ben lui etc. inderdaad een bepaald type psychiatrisch patient. Toen ik net uit de ellende kwam was ik echt zwaar overspannen een ingedoken kuikentje meer was ik niet meer. Meneer begreep mij etc. zijn ex was ook zo veeleisend etc. etc. dus je voelt je door een oude + kennis; gesteund en verbonden. forget it. Ik heb zelfs met mijn stomme kop zijn psychologisch rapport in twijfel getrokken naar zijn psycholoog toe. dat was een jaar geleden.......... ik zou het nu bevestigen en heel hard en recht door zee ook. Borderline met narcistische trekken, nou dat narcisme zit er goed in bij die gast!!! En hij trekt je hele omgeving er practisch in mee, wat is deze gast geraffineerd in zielig doen!!!! Wat hij doet geen pleures en dat is heel zielig ook omdat ie daarom niets heeft, dat moeten andere mensen hem verschaffen en die mensen zijn dan ook nog lui!!!!!!! pffffffffff geloof en hoop dat ik nu echt het licht gezien heb in mn leven en de enige medelijden en empathie die ik nog op kan brengen is heeeeeeeel egoistisch naar mezelf. Alles voor mijzelf nu!! Ben inmiddels drie jaar verder na psychopaatje en de zgn hulpverlener en het heeft mij heeel veel gekost, maar ik wil niet naar geld kijken, daarnaast ook heeel veel genante momenten die je ook niet liever meemaakt......... vervangende schaamte. Je schaamt je voor iemand die zichzelf zou moeten schamen... maar dat zit er niet in bij mensen zonder empathie...............

Ik moet ergens mijn verhaal kwijt anders loop ik tegen de muur omhoog van frustratie.
Ik heb ruim een jaar een relatie gehad met een narcist. Het begon allemaal heel mooi, 'we' waren zo verliefd en gingen zelfs naar een huis kijken voor ons tweeën..wat ben ik blij dat dat toen niet door was gegaan zeg pfoe pfoe want wat bleek:
na een paar maanden begon de narcist eisen te stellen. Ik was ineens niet goed genoeg meer voor hem. HIJ vond dat ik met problemen uit het verleden kampte en daardoor niet lekker in de relatie zat (vertaald: ik deed niet wat hij zei, ik was het niet eens met hem). Ik mocht ook ineens niet meer met mijn ex omgaan (als ik dat wel deed, raakte ik hem kwijt) en hij beschuldigde mij ervan nog gevoelens voor die ander te hebben. Ook vond hij het 'not done' om ergens alleen, of zelfs met vrienden, naartoe te gaan. Waarom mocht hij niet mee? Schaamde ik mij voor hem? We waren toch een team samen? Gek als ik op hem was, ging ik hem ook nog geloven. Ik verbrak het contact met mijn ex, met tegenzin. Ik zei een onverwachte uitnodiging voor een feestje af. Dat soort dingen. Ik ging zelfs in therapie, maar het pakte anders uit dan hij had verwacht. Ik ging inzien dat HIJ degene was met problemen, die van mij had ik al opgelost.
Voorzichtig (want dat word je wel met zo'n type) probeerde ik hem een en ander in te laten zien. Hoe hij zich gedroeg ten opzichte van anderen, uit de hoogte deed, arrogant. En ik betrapte hem steeds vaker op leugentjes. Nu vraag ik me ook af hoeveel vrouwen hij heeft gehad in de tijd met mij samen. Ik weet zeker dat hij ertoe in staat is geweest vreemd te gaan om zijn ego te boosten.
Na steeds meer ruzies (om niks) en het afstandelijke gedoe van hem (want ik was nog gek op hem) maakte hij het uit. Hij zei letterlijk: 'als jij er zo over denkt, maak ik het uit.'
Hij belde meteen erna op om zijn excuses aan te bieden. Hij had alleen niet vewacht dat dat de laatste druppel voor mij was. Ik heb een aantal pittige emails geschreven, alles op een rijtje gezet mbt zijn gedrag, maar zoals jullie weten: HET LAG NIET AAN HEM! Alles zat in mijn hoofd. En vooral: IEDEREEN die hij kende, stond achter hem. Ja logisch, als je maar het halve verhaal vertelt! Maar ik weet wel beter, ik zi hetzelfde patroon in de relaties met zijn exen.
Wat mij erg tegenvalt is dat zijn moeder geen contact met mij heeft opgenomen, want dat was een lief mens en ze was oprecht geïnteresseerd in mij. Maar och, zij zit ook onder het juk van een narcistische echtgenoot, jarenlang, dat dat haar tegenhoudt. Angst heeft ze, om een eigen leven op te bouwen. Om auto te rijden, dat soort dingen wat een vrouw zelfstandig maakt. Stom dat er mannen bestaan die die angst aanwakkeren om de vrouw helemaal exclusief voor zichzelf te hebben. En vooral alle aandacht naar zichzelf te laten gaan bahbahbah :(
Maar terug naar die ex: uiteindelijk kreeg ik een 'sorry' te horen. Nadat ik sorry had gezegd natuurlijk. En gek als ik was, noem het goed van vertrouwen, ieder mens kan veranderen, IK kon hem veranderen (jawel de redster in nood) ging ik toch nog terug naar hem. De eerste week was fantastisch, de tweede week kreeg ik geen enkele response van hem. Ik liep op hem af voor een kusje, hij reageert met: zie je niet dat ik bezig ben? Ik zit op de bank, hij komt aangelopen met een bord eten, hij komt naast me zitten en ik krijg het verzoek op te schuiven...zo koud! Als excuus: ik heb zo hard gewerkt blablabla.. Nou ja goed, dat kan, ik nog steeds goedgelovig. We gaan een film kijken, hij wil in mijn armen liggen, ik vraag wat er aan de hand is: HIJ was zo verdrietig vanwege het feit dat het uit was gegaan. Dus IK HEM troosten (ik kan het zelf haast niet geloven nu ik het mezelf zie typen). En toen begin ie: ik vind toch dat het niet mijn fout was dat het uitging, jij moet nog aan je 'gedrag' werken..toen ben ik geëxplodeerd. Gedrag? Als een hond?? Blijkbaar werd hij bang van mij want hij ging met zijn armen over elkaar op de grond zitten met zijn rug naar mij toe (als een klein kind, ik geloofde mijn ogen niet) met de mededeling dat ik maar een 'raar figuur' was. Toen knapte er iets in mij. Ik vroeg hem waarom hij dan een relatie met mij wilde...geen antwoord. Ik ben gegaan, ik kreeg per slot van rekening nog een smsje 'dombo' ofzoiets, en daarna nog meer: ik weet wat je hebt gedaan...ik weet alles okay?' toen besefte ik: Dit is geen liefhebbende jongen maar een psychopaat. Schelden en dreigen, niet bij mij! Als laatste stuurde ik hem nog een lange sms dat ik van hem hield en dat ik hoopte dat hij hulp ging zoeken. Het antwoord daarop was: 'je bent blind en doof'. Alle pogingen om hem te helpen, hem gelukkig te maken zijn tevergeefs geweest, ik heb mijn ziel en zaligheid aan hem gegeven, hij heeft er misbruik van gemaakt en ik ben zo ontzettend piswoest dat ik overweeg om onder boksen of iets dergelijks te gaan om die agressie te kanaliseren, zo erg is het. Negatieve energie hoort bij hem, niet bij mij.
PFFfffff wat een opluchting :)

En ik wil iedereen van dit forum van harte sterkte toewensen bij het verwerkingsproces. Want als ik de verhalen lees, mag ik van 'geluk' spreken maar een jaar met zo'n eikel samen te zijn geweest. Ik ben een maand lang helemaal kapot geweest en begin nu langzaam mijn eigen energie weer terug te krijgen. Ik kan me voorstellen dat het proces langer duurt naarmate de relatie langer duurde. Zullen we even een gezamenlijk mantra vormen? Waarom pakken we niet die van de narcist: het ligt aan jou, niet aan mij.

De grap is: ze zijn allemaal kopietjes van elkaar. Als je met iemand praat die ook zo'n floepert had zeg je steeds: gut was je met die van mij getrouwd? Ja dus.
En waarom die floeperts, ik noem ze ratten, dan niet als gevaar voor de volksgezondheid gekenmerkt worden zoiets als AIDS omdat het zo sluipend gaat, weet ik ook niet.

En ook de hulpverlening is er totaal onbekend mee, dus wat gebeurt er als jij op het beton zit? Juist, dan ligt het wéér aan jou.
Come on... je hebt de 'klik' nodig en dan ben je er in één klap vanaf. Het is echt een klik.

Dus vertel iedereen om je heen wat een narcist, of rat of floepert of konijntje is. Ik mag een narcist geen rat meer noemen. Maar ik wil ze geen narcist, psychopaat of NPS noemen want ze zijn niet gediagnosticeerd namelijk.

Dat is hetzelfde als wat de rat doet namelijk, jij bent gestoord, waarschijnlijk had je borderliner of je was depressief, je had hormonen, je was kortom: gek en hij mankeerde niets. Oh ja, je was ook labiel.

Er is maar één woord voor deze idioten: ratten zijn het. Ze graven gangen in je geest en in je hart, liegen, liegen, liegen. Het zijn emotionele oplichters en misbruikers en ze teren op alles wat goed en mooi is aan jou.

Nog niet genoeg gehoord, google maar even op die gevallen. Heb 't niet voor niets geschreven, frist ook je geheugen op als je weer eens het gevoel hebt: hier klopt iets niet want dat gevoel heb je vanaf het begin gehad! En je hebt het genegeerd. Leer ervan, je buikgevoel is ALTIJD goed.

Fijne avond nog, ex-knaagdierhoudsters.

@lin
Begint zijn naam soms met een D?
Ik ga bijna denken dat ik hem ken.....

Afz.
Dit is de meest duidelijke omschrijving van de rat ooit!
En je mag ze zo noemen omdat het kan!

@lin
Begint zijn naam met een D?
Komt me zo bekend voor!

@lin
Komt erg bekend voor dit verhaal van jou,erg goed dat je er optijd achter bent gekomen hoe het echt zat met je "vriend".
Heb dit ook mee gemaakt met mijn dochter.
Bijna eng hoe jou verhaal op dat van haar lijkt!

Die mantra hou ik er in!

@Wil nee zijn naam begint niet met een D..maar goed, als ik de verhalen van iedereen hier lees, lijken die streken allemaal op elkaar. Ik kan wel enkele voorbeelden noemen, misschien dat er her en der lampjes beginnen te branden, zo van: verrek, dat deed ie van mij ook!

• mij de halve nacht wakker houden door een beetje te muggenziften en te drammen over iets onnozels, ik voelde me al niet lekker en zwaar vermoeid van de werkweek, maar wel verwachten dat ik de volgende dag fit genoeg ben om een hele dag mee te gaan naar een attractiepark..natuurlijk is het dan mijn schuld dat we niet gaan..
• als ie na veel drama gemaakt te hebben dan toch weer in bed komt liggen (ik lig al half in coma) even 'per ongeluk' met zijn elleboog in m'n rug stoten..het ging echt per ongeluk!
• opscheppen over het feit dat al zijn exen nog gevoelens voor hem hebben en hem terug willen (ik heb hem maar even duidelijk gemaakt dat dat absoluut niet het geval zou is..)
• hij is ervan overtuigd dat hij een megagroot acteur/fotomodel/vertaler/manager/wat dan ook kan worden..hij heeft daar alleen 'geen behoefte' aan...geen doorzettingsvermogen en het onvermogen om met kritiek om te gaan zul je bedoelen :P. Na 3 studies had hij er nu een, die was het echt wel! Maar nee, het boek was na 3 hoofdstukken 'stom en veeleisend' dus stopt ie maar weer een keer..en ik maar helpen om hem te laten slagen, wat een verspild energie :(
• ik kom met een cadeau aanzetten, er word niet op gereageerd en als ik er iets van zeg: ja maar ik vind het echt wel mooi hoor! en dan meteen weer van onderwerp wisselen..uiteindelijk kreeg ik een keer een cadeau van hem, meer omdat hij ervan af moest vanwege ruimtegebrek en achteraf blijkt het iets van zijn ex te zijn geweest..wat een zak hooi zeg
• de kat is gewend bij mij in bed te liggen, nou heeft meneer besloten dat dat absoluut niet kan..maar als je weet hoe katten zijn: die doen precies waar ze zelf zin in hebben hahaha, ik heb heel wat afgelachen toen mijn kat de halve buurt wakker miauwde omdat ie van mn ex niet op bed mocht liggen. Kat heeft uiteindelijk zn zin gekregen en ik ook) maar ex bleef commentaar geven: waarom luistert dat beest niet? hahaha prachtig :)
• commentaar geven op mijn auto en rijstijl terwijl meneer zelf niet durft auto te rijden..als ik hem daarmee confronteerde, ging het van: het was maar een grapje, JIJ voelt je snel aangevallen zeg! zucht
• ik had een leuke theaterbon en etentje geregeld, hij bedankt niet eens en vraagt: hoe laat kom je me ophalen? Toen heb ik hem maar even duidelijk gemaakt dat er ook zoiets als een BUS is..maar nee, volgens hem was dat 'onhandig' ..moet ik dan van mn werk op en neer in de spits om meneer de ster op te halen omdat ie zelf te schijterig is om in een auto te rijden?? bah bleh /walg
• er zijn zoveel voorbeelden die ik kan noemen maar hetgene wat mij nog het meeste pijn deed was dat hij totaal niet luisterde..vertelde ik iets, kreeg ik geen reacftie, of soms een vage glimlach en begon hij over iets totaal anders ..het liefst over zichzelf of over de 'idioten' (dat woord heb ik vaak gehoord uit zijn mond) in deze wereld (lees: iedereen behalve hij en de mensen die hetzelfde denken als hem)
• hij komt iemand op straat tegen die ie kent van vroeger, roept zijn naam en gaat een gesprek aan van 10 minuten waarin hij mij straal vergeet voor te stellen..als ik hier iets van zeg: je had zelf ook je hand kunnen uitsteken..snap ik, ik had ook oogcontact met diegene, maar ik werd gewoon genegeerd, alsof ik niet bestond op dat moment

Herkennen mensen dit?
Achteraf gezien kan ik er wel om lachen, vooral als ik die verhalen met mensen deel, maar ik kan er gewoon niet over uit hoeveel tijd en energie en liefde ik in die relatie heb gestoken en er NIKS voor terug heb gekregen behalve valse beloftes en een scheldkannonade en een loze bedreiging erachter aan..en bedankt M.

En toch heeft hij een keer naar mijn gevoel echt zijn emoties getoond. Toen zag ik hoe hulpeloos en onzeker hij zich echt voelde en dat heeft mij er alleen maar meer toe gezet om hem te helpen en nog meer liefde en aandacht aan hem te geven. Ook heeft hij een abstract schilderij gemaakt voor mij en ik zag erin wat hij bedoelde: twee tegenpolen die elkaar aantrekken maar wel duidelijk zijn pool die dominant is aan die van mij. Maar toch, een liefdevol gebaar, in mijn ogen. Ik denk dat hij zich totaal geen raad weet met zijn echte emoties en ik dacht degene te zijn die dat op kon lossen voor hem maar ik heb mezelf er alleen maar mee. Een fout die ik geen tweede keer maak.

Waarom is het zo dat je als mens zo de behoefte hebt om dit soort mensen(narcisten) met allemacht en overtuiging van jou gevoel van "ik kan jou met mijn liefde overtuigen dat je goed genoeg bent en niet zo tegen hoeft te stribbelen als je je maar over geeft aan en inziet dat" ze het zo moeilijk voor zichzelf en anderen maken,terwijl het in jou ogen zo vanzelfsprekend is dat goed met goed beantwoord zou moeten woorden!
Nooit goed genoeg zijn is een eindeloze diepte,voor jou maar ook voor de narcist.
Onbegrijpelijk!!!
Voor mij nog steeds het onverteerbare gedeelte van de relatie met een narcist.
Waar komt deze onververzadigbare drang vandaan(bijde kanten) ????

@Wil misschien een soort wisselwerking, de nemer (narcist) zoekt een gever (wij). De gevers worden op een vals spoor gezet in het begin, omdat we denken : eindelijk iemand die net zoveel geeft als ik! En als ze ons dan hebben waar die ons hebben wil, kunnen we eigenlijk niet meer terug want we hebben al zoveel liefde gegeven.
Tenminste ik kwam op een punt dat ik alleen nog maar aan hem dacht en toen ongeveer kwam zijn narcistische houding echt naar boven. En omdat ik zoveel van hem hield, schreef ik alles toe aan toeval. Hij reageert raar? Hij is zeker moe. Of erger: het ligt aan mij. En als we er dan achter komen dat hij degene is die hulp nodig heeft, proberen we er alles aan te doen om dat voor elkaar te krijgen, omdat we zo in hem op zijn gegaan. We geven echt alles wat we hebben om hem te redden, want dat zit in ons, we willen graag helpen, tot hem doordringen, zijn verrotte denkwijze omdraaien. Het is zo moeilijk om te geloven dat het zo verdraaid gemeen in elkaar steekt, maar pas als we er een punt achter zetten zien we: ik ben te ver gegaan, ik ben mezelf kwijt geraakt.
Tijdens de relatie zullen we vast wel diverse keren hebben gedacht: dit klopt niet, dit voelt niet goed, waarom doet hij nou zo? Maar we willen zo graag het sprookje wat hij ons heeft voorgespiegeld in het begin uit laten komen dat we ons gevoel in de steek laten en uiteindelijk ons verstand totdat we ineens onszelf in de spiegel aankijken en zeggen: wie ben jij ook alweer, ik herken mezelf niet meer terug, ik voel me leeg en kwetsbaar, labiel en depressief. Maar het kan niet aan hem liggen toch?
Ja, toch wel. En voor iedere vrouw (of man, laten we hen niet vergeten) die dit leest en in een relatie met zo'n zielendrinker zit en iets van herkenning heeft bij dit relaas: vlucht, ga van hem/haar weg, je krijgt NIKS terug. Verspilde moeite is jouw liefde geweest. Denk aan jezelf en bescherm jezelf en wees lief voor jezelf, niet voor hem.haar want dat verdienen ze niet.

Mij hielp het om alle foto's en filmpjes van hem te verwijderen. Gewoon denken: voor hem was het een groot toneelspel, het was niet echt. Het heeft echt geholpen, een kleine overwinning op hem. Want ik betrapte mezelf erop dat ik toch wel eens naar die ene foto van hem op zoek ging. Niet doen! Ook zijn spullen (waarvan ik dacht dat ik ze allemaal al weg had gedaan) kwam ik toch nog her en der tegen. Het lijkt wel alsof hij het expres deed, bewust spullen achterlaten! Verzamel ze, gooi ze in een doos, stuur ze op of verbrand ze, weg met dat laatste restje Hem wat er in jouw ruimte rondhangt. Want ooh wat heeft hij ruimte gepakt in jouw ruimte! Hij kreeg mij zelfs zover dat ik meubels ging verplaatsen, zoals hij het 'mooi' vond. Ik heb ze allemaal teruggezet op mijn manier, waar ik me bij thuis voel. Gaat het zover? Ja het ging zover!
Om nog een sprekend voorbeeld te geven: hij zat zonder werk en bedacht dat in mijn provincie meer werk te vinden was. Dus had hij verzonnen om op sollicitatie te gaan bij mij in de buurt en maar meteen bij mij in te trekken. Ik stond met mijn oren te flapperen want 1: ik wil geen partner in MIJN huis die de huur niet eens mee kan betalen en 2: ik wilde nog niet samenwonen. Dat is een van de weinige keren dat ik echt boos op hem ben geworden. Die egocentrische lichtzinnigheid, zo van: je moet blij zijn dat ik bij jou kom wonen, je houdt toch van mij?
Nogmaals: als iemand dit herkent en je bent nog bij diegene: ren weg en kijk nooit meer om. Laat het niet gebeuren, houd afstand! Ik ben blij dat ik dat gedaan heb toen.

En vergeet hem niet te blokkeren in dit moderne tijdperk. Want stel dat je nog een email krijgt, of een berichte via Facebook, of een smsje, zou je dat kunnen negeren of zou de nieuwsgierigheid winnen? Mijn ex had de rare gewoonte om zijn exen een mail te sturen nadat het al een hele tijd uit was en ze een nieuwe (gelukkige) relatie hadden. Uiteraard vroeg ik naar de reden en het antwoord was: ik ben gewoon benieuwd hoe het met ze gaat...Deze woorden komen uit dezelfde mond als degene die zei dat al zijn exen hem terug wilden. Kortom: hij probeert op hun gevoel te spelen en hij doet dit bewust. Hij is verzot op aandacht. Hij stookt graag. En hij liegt. Toen ik een laatste poging deed om onze relatie te redden, ontdekt eik condooms in zijn portemonnee. Ik vroeg waarom hij deze had? Antwoord: om mezelf te beschermen. Terwijl hij eerder aangaf nooit seks te kunnen hebben met iemand van wie hij niet houdt. 'Ik houd van je' kreeg ik zo vaak te horen, lege woorden zijn het uit de mond van een narcist. Trap er niet in! Iemand die na een week zegt:' ik houd van je' doet dat alleen om je het bed in te krijgen. Ja dames (en heren) ze bestaan: mensen zonder een geweten. Wat jammer dat wij degenen zijn die dat op deze manier moeten ontdekken. Maar ik heb er in ieder geval van geleerd :)

Ik ben sinds juli 2009 gescheiden van mijn man. Ik ben er sinds kort achter, via kinderpsycholoog dat mijn ex-man narcistische trekjes heeft (wel meer dan 1). Na de zoveelste leugen en de zoveelste minnares ben ik weggegaan. Direct het contact zoveel mogelijk gemeden en alle communicatie gaat via email. Dat gaf al een stuk rust (onbewust het juiste gedrag van mijn kant), maar kon nooit voor mezelf verklaren wat er nu aan hand was. Tot het moment van de kinderpsycholoog.
Toen viel alles ineens op zijn plaats.
Na de scheiding diverse relaties gehad, maar alles eindigde na een paar maanden door mijn controle gedrag Iedere keer weer controles op hun internetgedrag, hun verhalen. Ik wilde zeker weten dat degene met wie ik een relatie had, eerlijk was en dus ... controle. Alle voelsprieten uit tot vervelends toe.
Sinds ik het weet ben ik onrustig, slaap slecht, huil veel en komt blijkbaar nu mijn verdriet in volle vaart naar buiten.
Het verklaart voor mij ook het mislukken van de nieuwe relaties ... ik ben er nog helemaal niet klaar voor.

Ik ben wel benieuwd of meer mensen (slachtoffer van een narcist) met een nieuwe relatie dezelfde "trekjes" hebben en hoe zij daar mee om gaan.....
ben benieuwd

Hoi Mag,
Je geeft aan dat het verdriet er nu uitkomt. Gun jezelf de tijd om de dingen op een rijtje te zetten en je emoties te laten gaan. Een relatie hoeft niet zaligmakend te zijn. Als ik jou was zou ik de tijd voor mezelf nemen en voorlopig niet met relaties bezig zijn, dan leg je de lat niet zo hoog voor jezelf. Denk even alleen aan jezelf hoe egoïstisch het ook klinkt (maar dat is het niet).
Liefs Lin

Mijn verhaal en ervaring met een relatie met een narcist,
Het begon allemaal 7 jaar geleden, ik werkte destijds in een supermarkt en leerde mijn baas kennen.
Er ontstond een vriendschapsband en vervolgt door een relatie, mijn ex en ik scheelde 30 jaar, ik toen 21 en hij 51 jaar, maar dat weer hield mij niet.
Ik was in de zevende hemel, hij was begripvol, meelevend, plaatste me op een voetstuk en overspoelde me met kado’s, al vrij snel trok ik bij hem in. Een hele tijd ging het goed, tot op een zeker moment de ware man naar boven kwam, hij vernederde mij,ik raakte mijn vriendinnen kwijt door hem, en hij probeerde mijn ouders tegen me op te zetten, ik voelde me steeds zwakker en zwakker, onzeker, bang en afhankelijk van hem, ik keek tegen hem op, hij wist alles beter, had kritiek op alles en iedereen, ik kon niet meer zonder hem, hij haalde vaak het bloed onder mijn nagels vandaan door me te beledigen waardoor ik me alleen nog maar zwakker ging voelen, alles lag aan mij, was nooit goed genoeg, had altijd commentaar en begon echt aan mezelf te twijfel, en dacht ook dat alles mijn fout was en dat ik faalde als partner en huisvrouw, ik voelde me een zwak vogeltje gevangen in een kooi zonder deur.
Ik had een diep gekoesterde kinderwens, maar door zijn leeftijd kon hij mij die wens niet waar maken, tot aan het moment dat die gevoelens mij te veel werden, en de relatie wilde verbreken, vertelde hij me om samen een kindje te nemen, en sprong op van geluk, ik dacht zie je wel hij houd van me, hij wilt een kindje met mij, maar toen niet wetende dat het voor hem alleen te doen was om me bij hem te houden, en weer meer macht over me te hebben.
Vervolgens werd ons kindje geboren, ik was dolgelukkig, ik zeg ik want ben er achter dat, dat bij hem niet het geval is.
Na de geboorte van ons kindje ging de relatie berg afwaarts, en kwam er steeds meer achter dat hij me voor de gek hield, ik ontdekte dat hij contacten had via het internet met andere vrouwen, en meiden jonger als ik en zelfs minder jarig.
Na smeken op mijn knieën om me de waarheid te vertellen, weigerde hij dat, en ben toen vertrokken met ons zoontje, en ben bij mijn ouders gaan wonen met ons zoontje.
Toen werd ik bekogeld met smsen en mailtjes met de meest grove beledigingen, en hij wist mijn gevoelige snaar te raken, ons kind.
Hij hield me in de gaten, en haalde het bloed onder mijn nagels vandaan, toen niet wetende dat ik er verkeerd aan deed om iedere keer te blijven reageren.
Toen met de verjaardag van ons zoontje op 16 feb, dit jaar zagen we elkaar weer na maanden, en die tijd had hij ons zoontje ook niet gezien.
Hij vetelde me dat hij het erg moeilijk mee had dat hij merkte dat de band tussen hem en ons zoontje weg was, en stelde hem voor, na dat hij zei dat niet alleen te kunnen, om hem te helpen, waardoor er afspraken volgde.
Toen in maart kreeg ik een eigen woning, hij hielp me mee met verbouwen en financieel stond hij me bij.
Hij begon zijn fouten toe te geven en daar was weer die gevoelige, meelevende en charmante man, en raakte weer verliefd en er onstond weer een relatie. We hadden besloten om dat even voor ons te houden omdat het allemaal heel onzeker was nog, en hij stemde daarmee in, want hij was allang blij dat hij nog een kans kreeg, en wilde bij ons zijn.
We kregen weer een relatie maar niet samenwonend.
Na verloop van tijd kwam weer die ongevoelige man naar boven, ik kreeg weer overal de schuld van, en als ik in verweer kwam, kreeg ik weer een storm aan smsen met beschuldigingen, iedere keer gaf ik mijn fouten toe, terwijl ik eigenlijk niet wist wat ik fout deed.
Tot op een zeker moment ik er echt helemaal klaar mee was, en liet hem dat weten, hij reageerde eerst begripvol, maar dat sloeg om in woede, en toen kwam weer die gevoelige, behulpzame en charmante man naar boven, maar voor mij was het genoeg, ik was er echt klaar mee.
Toen na een paar weken ontmoete ik een nieuwe vriend, mijn ex kreeg daar lucht van, en ging bij mijn woning staan posten, na een avondje uit geweest te zijn met mijn vriend en zoontje, kwamen we bij mij thuis aan gereden en reed heel toevallig mijn ex voorbij, hij toeterde even en reed door.
En toen begon de hel, ik werd overspoeld met smsjes en mailtjes met de meest misselijk makende dingen over mijn uiterlijk, en de meest verschrikkelijk beschuldigingen.
Vervolgens kregen mijn ouders ook een brief over onze geheime relatie, en ook ik kreeg een brief over dat alles de schuld was van mijn ouders.
Na aanleiding van de gebeurtenissen heb ik aangifte gedaan bij de politie, ben ik gaan praten bij een maatschappelijke hulp, naar een advocaat i.v.m niet meer betalen,
De relatie die ik had met mijn nieuwe vriend heb ik verbroken, omdat ik het vertrouwen kwijt ben, en zo bang was dat hij het zelfde was.
Het heeft mij zo diep geraakt, en helemaal omdat ik nu in zie dat ik te doen heb gehad met een narcist, en zit op dit moment vol met zelf verwijten, waarom ik dit zo lang heb laten gebeuren, ik ben mijn zelf vertrouwen echt helemaal kwijt, en ben in alles en iedereen het vertrouwen kwijt.
Ik voel me belazerd, voor de gek gehouden, angstig en ontzettend kwaad.
Ik voel ook dat ik door verschillende fases kom, depressie, woede, wraak.
Het geen wat me nu ook ontzettend zorgen baren, ik weet dat hij allang weer opzoek is naar een ander slachtoffer, en in zijn situatie op het internet.
En daar wil ik ook een stokje voor steken, ik heb echt de meest rare dingen aan getroffen tijdens onze relatie, naakt foto’s van jonge meiden en minderjarige, toen maakte hij me wijs dat het aan de computer lag en wist me dat ook met volle overtuiging wijs te maken, en geloofde daar ook in, maar nu, nu ik voor mijn gevoel uit een roes ontwaak zie ik in dat hij gewoon pedofiele trekken heeft, en dit wil ik stoppen maar weet niet hoe, ik weet ook als ze zijn computer helemaal binnenste buiten zouden klappen dat er de meest vreselijke dingen naar boven zouden komen.
Ik ben nu ook nog in een positie dat ik hem niet onder ogen zou kunnen komen, het zit bij mij nog steeds erg diep, en voel me nog erg zwak, en ben dan ook erg bang dat als dat wel gebeurt ik niet kan doen alsof hij me niks meer doet, want dat zou voor hem alleen maar voeding zijn, en hem weer tot waanzin brengen en weer proberen mij voor hem te winnen.
Het houd me nog steeds dag en nacht bezig, hij tiert constant door mijn hoofd, en raak hem maar niet kwijt, grotendeels wel op een andere manier met veel woede en onbegrip.

Het loskomen van een narcist duurt tijd, maar het kan wel. Vanaf het punt in mijn relatie met een narcist en ik echt op was, ben ikzelf, nog in de relatie hulp gaan zoeken. Nou had ik wel twee hele goede therapeuten hoor en daar ben ik veel sterker door geworden. Het heeft zelfs toen nog anderhalf jaar gekost om hem de deur uit te krijgen en nog bijna een jaar om volledig tot mezelf terug te keren.
Dat hij hier pas de deur uit was ben ik obsessief gaan daten, maar geen enkele man mocht me aanraken en vaker dan twee keer wou ik ook niet met de zelfde uit.
Na een paar maanden besefte ik me dat ik mezelf aan het verlagen was om maar bevestiging te krijgen die ik in mijn relatie nooit gehad had, ik leefde op complimenten van anderen.
Als iemand zei dat hij me mooi vond, zat ik altijd te wachten op de belediging erna, die was ik immers gewoon.
Ik ben met daten gestopt en het verdriet/woede van de leugen van mijn huwelijk gaan verwerken.
Ik heb bijna mijn hele vriendenkring vervangen, ze snapten het toch niet.
Heb me een half jaar terug getrokken in mijn eigen veilige wereldje en ben gaan luisteren naar mezelf.
Wat wil ik met de rest van mijn leven, 18 jaar ben ik verloren, wil ik nog meer verliezen aan een narcist?
Mijn ex had na twee weken alweer een ander, arme meid.

Zelf had ik geen behoefte aan een nieuwe relatie, via een vriendin, kwam ik op msn aan de praat met een man en dat klikte wonderwel. Hij prikt door mijn angsten heen en hij praat er ook gewoon met me over, ik ook met hem over zijn angsten. We zijn beiden gevers en dat is een heel groot verschil. Soms denk ik nog wel eens aan mijn ex en meer dan medelijden kan ik niet met hem hebben, hun kunnen immers nooit echt gevoel van houden van ervaren. Ik zie mijn kinderen opbloeien en sta naast ze als ze vallen.
Heb hun woede aanvallen opgevangen, hun verdriet en nu hun weg terug en samen staan we sterk, heel erg sterk. Mijn vriend vloeit voor de volle 100% het gezin binnen, hij staat er als we hem nodig hebben en alleen al om hem iets te vragen is wel doodeng . Toch geeft hij mij het vertrouwen om het te vragen aan hem.
We wonen nog niet samen, durf ik echt nog niet en mijn kids verklaren me voor gek, het voelt ook goed...

Maar je moet wel eerst er zelf klaar voor zijn en van jezelf houden. Verwijder ook al de negatieve contacten in je leven, ga voor jezelf, je bent het waard.

Neem je tijd, een narcist kan je wel uit je leven verwijderen, maar de weg terug is lang, heel erg lang, maar zorg ervoor dat je niet verbitterd raakt en ga om ze lachen.

Ik ben al 16 jaar met een narcist getrouwd, en zijn ma is ook zo , eigenlijk ben ik er met 2 getrouwd, want alles wat zijn ma zegt doe't hij, zo erg dat ze hem gemanipulleerd heeft om mijn eigen familie te laten vallen,, zelf mijn mama waar ik een goede band mee had altijd heb ik moeten laten vallen voor hen. Ik kan niet eens naar de" bank want hij wil alles op zich nemen, ik mag zelf geen cent verdoen zonder dat hij erbij is, en anders doe ik het als hij het niet weet natuurlijk, maar hoe ver ligt de grens?? ik heb ook een zoon van bijna 16 , en die is zodanig in hun greep dat hij het misschien niet zou begrijpen, en zou me denk ik zelf laten vallen voor hen omdat zij hem ook heel erg gemanipulleerd hebben ....mijn familie is slecht, zeggen ze, en Matthias mijn zoon heeft hen geloofd, waarschijnlijk omdat ik moest werken vroeg moest ik Matthias aan zijn ma overlaten en pa, dat vond ik toen al erg maar had geen keus of het was spetterende ruzie, maar nu is hij al 16 en ben bang dat hij ook zo gaat worden, hoop van niet, maar wil niet dat hij nog contact heeft met hen, ik wil hier, wat moet ik dan ?? Grtjs Ann

Je hebt voor de 'lieve vrede' je grenzen verlegd Ann.
Dat is een jarenlang proces geweest en dat draai je niet zomaar even terug. Het enige wat je kunt doen is de regie over je leven terug grijpen.
Het kan zijn dat je dan uit die kliek moet verdwijnen.
Dat is een keuze die je zelf moet maken en die uiteraard op velerlei gebied consequenties heeft.

Zeker is wel dat jij hier kapot aan gaat. Je kunt dus twee dingen doen: zo doorgaan of ermee stoppen.

Dat je zoon vergiftigd raakt is natuurlijk logisch. Nu helemaal, dat hij ook nog in de puberteit zit en juist kijkt naar zijn rolmodellen. Kennelijk heb je nooit tegenwicht kunnen geven door de overmacht. Dat is onomkeerbaar want het verleden.

Bedenk waar je goed aan doet voor je zoon. Het kan zijn dat hij toch nog gecorrigeerd wordt, als hij hetzelfde dwingende gedrag vertoont. Dat beschrijf je niet, slechts dat hij meegaat in de stemmingmakerij van je schoonfamilie.

Naar mijn idee kun je het beste hem het goede voorbeeld geven en niet het gedrag vertonen wat hij van je schoonfamilie ziet. Het is wellicht nog een jaartje of twee tot drie dat hij op kot zal gaan en zich zal vrijmaken.
Hij zal toch zijn eigen keuzes gaan maken en wees gerust, hij zal zeker gecorrigeerd worden door zijn vrienden en studiegenoten en de maatschappij als hij zich niet gedraagt.

Op dat moment kun jij voor jezelf gaan kiezen. Je zit hier nu al zo lang in. Vraag je af of dit wel het juiste moment is om alles op de spits te gaan drijven.
Je kunt als Matthias uit huis is echtscheiding aanvragen, zeker als je financieel onafhankelijk bent. Dit zal een smerige strijd worden, waarin je zoon ongetwijfeld betrokken zal raken, echter hij heeft er niet direct last van elke dag omdat de sfeer thuis uiteraard om te snijden zal zijn.

Best regel je woonruimte elders zonder iemand daarvan iets te vertellen. Je brengt langzaam en volgens jouw plan je schaapjes op het droge en op een dag stopt er een verhuiswagen voor de deur waarin je slechts je persoonlijke spullen laadt. Neem er de tijd voor, dan zul je een vrije toekomst tegemoet zijn. Inherent daaraan zul je er ook voor je zoon kunnen zijn.

Wees niet bang hem voorgoed kwijt te raken, hij heeft zelf ook hersens. Het is belangrijk je persoonlijke miserie niet met hem te delen want dat zal hij zich kunnen aantrekken of het zal in het voordeel werken van je dan ex-schoonfamilie.

Dit zo mijn gedachten, veel wijsheid, de keuze is aan jou uiteraard.

Goh, wat zijn het toch allemaa klonen.
Bij alle berichtjes hierboven lees je hetzelfde.

Heb zelf een dochter die echt gestoord is.
Ze is een dierenbeul, een leugenaar, een stalker en nog heeeeeel veel meer.

Wat me opvalt, is dat bijna iedereen "denkt" dat ze nog van hun narcist "houden".
Nou, nee dus, ze zijn relatieverslaafd.

Durven ook niet uit die relatie te stappen. Ze worden helemaal leeggezogen.

Ik het van nabij meegemaakt, dat 2 collega's helemaal klein gemaakt zijn door hun collega. Zij zou alles precies weten en ze "moesten" alles precies zo verwerken zoals zij dat deed.

Herkennen we dit?????

Ben nu bezig met het lezen van het volgende boek:

Ratgevallen van Sigrid van Dort.

Een aanrader, dames!!
Je ogen gaan echt open.
Misschien vind je het op dat moment zware kost, het helpt je wel om keuzes te maken: weggaan of blijven.

Groet Iemand

Jammer trouwens, dat de nieuwste berichtjes niet boven komen te staan.

Of heeft dit een reden?

Iemand

mijn gezin zit nog in de macht van pathologisch narcist die in een organisatie die mijn gezin met opzet ons in zwaar weer zet om dat hij om kleine familie bedrijfje met list en bedrog kapot wil maken om dat wij advocaat politie om raad vraag zegt zij kan nog niets doen maar als wij vrij van de schulden dan kan ze wel wat doen ik hoop dat mensen ons wil help wat ik weet dat er ook m k b door hem is overleden door de stress

Ik heb net al jullie verhalen gelezen. Bijna iedereen op deze site weet dat zij met een narcist te doen hebben. De ervaringen zijn ook extreem. Extremer dan ik dat hier in huis ervaar. Er is geen sprake van fysiek geweld of hele duidelijke vernederingen. Ik heb geen idee wat en of er hier in huis überhaupt iets aan de hand is.

Wat mij vooral beangstigd toch met een narcist of iemand met NPS te maken te hebben zijn jullie reacties en gedachtes. Ik lees jullie verhalen en denk dan ' oh, dat denk ik ook heel vaak', 'zij gebruikt exact dezelfde bewoordingen die door mijn hoofd gaan'. Mijn onderbuikgevoel zegt al heel lang dat ik uit de relatie moet, dat er iets niet klopt, maar ik kan het maar niet geloven. Jullie tip: volg je intuïtie, vind ik lastig. Ik pas uitstekend in het profiel van 'prooi'.
Ik denk dat ik me aanstel of overgevoelig ben en niet tegen een stootje kan. Dit wordt ook door mijn vriend benadrukt.

Wanneer ik met hem probeer te bespreken wat ik graag anders zou zien in onze relatie, ben ik altijd negatief, overdrijf ik, ben ik dramatisch en 'het leidt toch nergens toe met jou', je moet eerst zelf maar weten wat je wilt(volgens hem.) Wanneer ik het moeilijk heb (hier in het buitenland zonder werk, zonder geld, spaargeld is op, van mijn toelage van hem moet ik de dubbeltjes omdraaien, terwijl hij de duurste dingen voor zichzelf koopt. ja, ik weet het, met of zonder narcist, dit is een heel slecht uitgangspunt, waar ik vanaf probeer te komen.)

Troosten kan hij niet. Genegenheid of warmte geven ook niet. Wel nemen en verwachten dat ik altijd voor hem klaar sta, omdat hij zo'n stress op z'n werk heeft en alleen maar idioten rondlopen. (toegegeven, de werkomgeving is niet helemaal normaal). Hij heeft een nare jeugd gehad, loopt al een tijdje tegen zichzelf aan is ook vaak zogenaamd ziek thuis, omdat op zijn werk een bijna onmogelijke cultuurverandering zou moeten plaatsvinden.
Wanneer we meningsverschillen hebben of ik twijfel over onze relatie, reageert hij met alles ondermijnende opmerkingen. nee, jij interesseert me inderdaad niet, we zijn gaan samenwonen omdat jij vermoeiend was (ik zat niet lekker in mijn vel) en hij dacht dat hij er minder last van zou hebben als ik hier kwam wonen. Dat is eigenlijk het gevoel dat hij bij mij veroorzaakt: alles is ok, zolang we doen wat hij wil ik geen invloed heb en ik hem niet tot last ben. Wanneer ik hem tot last ben, reageert hij kwaad.

Ik ben op dit forum, omdat mijn psycholoog (die ik al anderhalf jaar niet meer kan betalen en dus niet meer zie) gezegd heeft dat ik NPS is mijn achterhoofd moet houden, omdat hij (de psych) getriggerd werd door een aantal door mij beschreven incidenten met mijn vriend.

Ik probeer voor de zoveelste keer door veel op internet te lezen te ontdekken of er sprake is van NPS.

Door het lezen denk ik dat ik degene ben met NPS. Is dit mogelijk? Is mijn belevingswereld, gevoelsleven zo vertroebeld dat ik mijn vriend de problemen in de schoenen probeer te schuiven?

Heeft dit te maken met NPS of zit ik met een overspannen vent in een moeilijke fase/situatie in onze relatie?

Reacties zijn zeer welkom, ik ben op zoek naar de waarheid. En op dit moment zal elke waarheid hard zijn, dus schroom niet, aub.

PS: ik weet dat hij liegt over hacken in mijn mail, (weten via ip adres trace), liegt over tijdstippen waar hij was. Ik controleer hem intussen op zoveel mogelijk: mail, afschrijvingen, contant geld. Dit controleren is iets wat ik absoluut niet wil, maar ik geloof hem zo vaak niet. Dit is heel klein begonnen, omdat hij continu van argument veranderde t.o.v. hele simpele dingen. Ik heb reden om te denken dat hij naar de hoeren gaat (zoals 68% vande mannen!!??)

Hoe klinkt dit? Wanneer ik alles zo schrijf, behoorlijk negatief. Als iemand anders dit zou schrijven, zou ik al snel denken: als het allemaal zo slecht is, waarom ben je er nog??

Er zijn natuurlijk de goede momenten! Dat is waar ik het elke keer voor doe. Ik ben bang dat ik intussen ook een patroon ga ontdekken. Attent en lief de dagen na een twijfel van mij of ik zo verder kan. MAAR, dat is toch ook normaal in een relatie?
Hij heeft er geen problemen mee dat ik terug naar nederland zou gaan voor werk. ' Dit biedt nieuwe mogelijkheden en ik zou waarschijnlijk weer tevredener en gelukkiger zijn.'

Waarom twijfel je nog aan jezelf, je hebt alles verwoord zoals het is, los van wat hij je doet denken wie hij is of erger nog wie jij bent. je geeft zelf aan dat hij na jouw twijfelmomenten mooi weer gaat spelen. Een typisch kenmerk van een narcist. Sterkte ermee!
O ja: echte mannen gaan niet naar de hoeren

het is weer even geleden dat ik mijn verhaal heb gedaan, en er is in die tussen tijd weer veel gebeurd.

het goede is dat ik sinds 3 weken een nieuwe vriend heb, dit gaat zo ontzettend goed, hij geeft me vertrouwen, hij geeft me het gevoel dat ik het waard ben, hij ontfermt zich over mijn zoontje, een echt een vader!

maar wat mijn ex betreft, de narcist waar ik 7 jaar mee samen ben geweest, daar ben ik nog steeds niet vanaf, heb al een hele tijd geleden aangifte gedaan vanwege stalking, hij stuurde me brieven met de meest misselijke dingen, hij wil afstand doen van ons kind, hij wil het ouderlijke gezag beeindigen, en verplicht mij dat te doen, niet dus! hij heeft alle foto's, knuffels, kleertjes die hij in huis had in vuilniszakken bij mij voor de deur gezet.
een hele tijd is het rustig geweest, tenmiste dat dacht ik, tot afgelopen vrijdag, zijn zus had mijn vader gebeld omdat ze zich zorge maakte, hij is nog steeds helemaal bezeten van mij zegt ze, hij scheld over mij met het schuim op zijn mond, hij heeft uitspraken gedaan dat hij me een mes in mijn ribben steekt, en toen zij hem daarvan af wilde praten heeft hij tot 15 keer geroepen ''IK DOE HET!!! IK DOE HET!!!! het beangtigd me wel, en durf s'avonds niet meer over straat, ook heeft ze vertelt dat hij me voordurend achtervolgt zonder dat ik dat merk, en dat hij precies weet waar ik naar toe ga en hoe laat! ook heeft hij op facebook allerlei verhalen gezet over mij, dat ik ons zoontje al 3 maanden bij hem weg houdt, terwij; hij niks meer met ons zoontje te maken wil hebben (dat heb ik zwart op wit) en ook heeft hij al mijn vrienden die ik bij me op facebook had, uitgenodigt op zijn facebook, en die staan er ook bijna allemaal op bij hem, zodat hun al zijn leugens kunnen lezen!
ik heb mijn facebook nu ook al moeten verwijderen.

dit alles heb ik ook gemeld aan de politie, en het onderzoek loopt nog, maar hebben nog enkele actie ondernomen, te gek voor woorden vind ik!

Graag wil ik jullie uitnodigen om ook op het "slachtoffer"gedeelte te kijken van dit forum,al is het alleen al om mensen daar meer kennis te late maken met jullie kijk op narcisten en geweld plegers.

Ik word nu na mislukte relatietherapieen met een narcist door hsk behandeld aan mijn trauma´s door zijn jarenlange manipulaties, vernederingen, agressie, drankmisbruik en dreigingen met zelfmoord. Mijn verleden werd door deze relatie na zovele jaren weer actueel. Wonden werden keer op keer bewust opengereten. Ik ben een emotioneel gedrocht geworden en probeer door emdr bij Hsk weer te voelen wie en wat ik ben. Ik worstel elke dag met de gedachte waarom ik deze man de ruimte heb gegeven mij zo te behandelen zoals ik mij vroeger als kind thuis of in pleeggezinnen monddood heb laten maken. Maar door deze therapie, vrij zwaar, wordt duidelijk wat ik allang wist, maar niet wilde weten. Ik was gewend te vechten om liefde, ik maakte er een project van met de gedachten dat op een dag ... Ik ben geen domme vrouw, maar blijkbaar kan een beschadigde jeugd je kwetsbaarder maken voor een partner die narcistisch en borderliner is. Nee, borderline heeft en narcistische trekken vertoond om het maar correct te verwoorden. Doet er niet toe de beschadiging is enorm, omdat schaamte ervoor gezorgd heeft dat ik acht jaren mijn mond heb gehouden. Of emdr werkt? Ja, maar dat kan ook het einde van je relatie betekenen, misschien maar goed ook. In jou geval is je partner al weg van de man die haar heeft getraumatiseerd. Ik geloof wel dat het zeker invloed heeft op jullie relatie. Sterkte. Ik hoop straks weer ruimte te hebben, zonder angst te leven, vrij ademen. Een leven zonder angst vernederd te worden lijkt me fantastisch en fijn.

Ongelooflijk!
Ik ben net (weer) van mijn narcist af, wat een rat zeg!
Hij scoort op álle kenmerken...
Ik mis hem heel erg maar het gekke is, ik voel me vrij, ik kan weer ademen.
Nou ja, ik mis hém niet, maar hoe hij lief deed ALSOF.
Maar inmiddels was de spanning thuis om te snijden.
Liegen, liegen!
Hij kon niet anders dan liegen. Elke keer als ik hem betrapte op een leugen waarbij ik het bewijs notabene voor m'n neus had liggen, ontkende hij het glashard of had er een 'verklaring' voor.
En als cherry on the cake zei hij ook nog altijd erachteraan: Jemig, wat ben JIJ paranoïde zeg, pfff.
Alsof IK degene was die 'gek' was.
Nou nou nou, meneertje.
En ook als ik het ergens niet mee eens was en hij kon zich er niet helemaal onderuit lullen dan zei hij altijd: jeeeeeeetje zeg, kan je niet tegen een grapje, aansteller?! En: Doe niet zo beledigd zeg!
Ik draai het maar altijd om wat hij zei en waar hij mij en van beschuldigde.
Vond hij mij paranoïde, was hij het (hij belde me 10 keer per dag waar ik was, had ik me niet aan 'de afspraak' gehouden bijv. later boodschappen halen dan dat ik meneer vertelde, was het: oh, ja maar jij zou toch? nou zeg ik snap helemaal niks van jou hoor).
ALLES willen weten. Wat ik deed, waar, met wie, hoelaat.
Vrienden van me zeiden vandaag: zeg, hoeveel heb jij wel niet in hem gestopt aan aandacht en hoeveel heb je eigenlijk terug gekregen?
Ik moest heel hard denken maar eigenlijk is het enige wat ik van hem gekregen heb, een enorme dosis negatieve energie.
Hij heeft mij leeggezogen als een vampier.
Al mijn meningen hoorde ik hem later tegen mij zeggen (alsof het ZIJN meningen waren).
Anderen waren slecht volgens hem, daar kon ik beter niet mee omgaan want wanneer zijn zij er nou voor me geweest?
Jaaaa jaaaa.
MIJ ISOLEREN.
MANIPULEREN.
LIEGEN.
SCHULDEN.
GELD AFTROGGELEN VAN FAMILIE EN VRIENDEN.
STEEDS VERHUIZEN.
STEEDS KORTSTONDIGE 'VRIENDSCHAPPEN'.
STEEDS MENSEN WILLEN IMPONEREN MET BEZITTINGEN.
STEEDS AAN HET WOORD WILLEN ZIJN.
BEWONDERING AFDWINGEN.
TOTAAL GEEN INLEVINGSVERMOGEN.
PROJECTIE.
INTROJECTIE.
LEVEN ALS GOD IN FRANKRIJK.
STELEN.
HEEEEELE GLADDE PRAATJES.
CONTINUE BEZIG MOETEN ZIJN.
NIET ALLEEN KUNNEN ZIJN.
DRUK ZIJN (ZENUWACHTIG GEDRAG)
PARANOÏA
MIJ OP SEXUEEL GEBIED CONTINUE AFWIJZEN (maar wel zeggen dat hij met zijn exen vaak zat sex had----> het is jouw schuld-----> jij bent niet interessant genoeg-----> hij is homo maar wil mij als dekmantel hebben.
ROT COMMENTAAR LEVEREN op mijn schoonmaakwerk IN ZIJN HUIS NOTABENE?!?!!?! (even een tipje mijnerzijds: mijn moeder vouwde de was altijd ZO op, en niet zoals jij dat doet. Dan werd ik natuurlijk hels, ik zei dat ik zijn moeder niet ben en dat hij verdomd blij mag zijn DAT ik zijn was opvouw en het huishouden doe! Zei hij heel beledigd: nou, dit vind ik nou jammer van je dat je zó reageerd, ik bedoel het niet als commentaar, erg jammer van je)
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH.
Enzovoorts enzovoorts.
Ik kan er met m'n pet niet bij.

Ik maak het volgende mee ik ben psihiatries patient ga geregeld eten met hulpverleenster.
Maakt mijn kop zot van haar gedurende inkele jaren.
Vraagt op een gegeven moment een knuffel.
Waar ik op antwoorde neen dit mogen we niet doen.

Nu naar gelang beginnen mijn gevoelens grootter te worden voor haar,had al gezegd dat we moesten stoppen.
Neen dat zou ik niet doen.
Ze werkte aande helft van de prijs,had het daar moeilijk mee.
Toen ze me voorstelde om een stuk van haar praktijk te verven maakte ik het volgende mee.

Een kennis zij je gaat alles verliezen dat je graag ziet.
Die personen laat ik nu vallen blijkbaar heb ik verkeert gereageert.en antwoorde de therapeut ik werk niet graag in driehoeks verband.Wist niet waar ze het over had.

Een vriend van me zij me toen dat dit bestond.
Ben dan een tijd in behandeling geweest,en met sukses.
Wie is er nu in fout de therapeut of de patient ik kan tegen een stootje door de jaren heen heb ik met mijn problemen min of meer leren omgaan.

Hallo allemaal,

Ik heb 20 jaar een relatie gehad met een narcist, sinds een paar jaar weet ik pas dat hij NPS heeft en toen ik daar meer over ging lezen, werden mij veel dingen duidelijk.
Hij heeft mij jaren lang aan het lijntje gehouden, beloofde van alles maar er gebeurde niets, maar hij controleerde mij in alles, ging al mijn gangen na in wat ik deed, maar zelf liet hij niets los, deed altijd erg geheimzinnig over alles. Zi jn wereld was anders als hij niet bij mij was.Op een gegeven moment hebben we een huis gekocht, misschien komt het nog goed want je blijft erin geloven, maar helaas ik woondde daar alleen hij kwam nooit bleef zitten in zijn eigen huis want daar kende hem iedereen en had hij aanzien. Hij liet mij alles alleen doen, eigenlijk stelde onze relatie niets voor ook op sexueel gebied niet hij dacht alleen maar aan zich zelf verder niet. Had altijd wel belangstelling voor andere vrouwen, maar als ik belangstelling toonde aan een andere man hadden we de grootste ruzie, hij maakte een bezit van mij.
Ik was al mijn vrienden en kennissen al kwijt want er makeerde van alles aan iedereen en ze hadden alleen maar een slechte invloed op mij. We zijn getrouwd helaas en toen veranderde hij, hij mailde met andere vrouwen en ging daar ook op bezoek dat deed hij allemaal stiekem, toen ik opgenomen werd om tot rust te komen. Ik ben daar zelf achter gekomen door met hem te gaan mailen onder een naam van een vriendin van mij, nou wat hij haar allemaal vertelde over mij daar lusten de honden geen brood van, hij zeikt mij zo af er deugt niets aan mij, ik zou er een hoerenleven op na houden en alles lag aan mij, hij had zoveel voor mij gedaan daar moest ik hem dankbaar voor zij. Het enige wat hij voor mij heeft gedaan is een wrak te maken die aan zich zelf begint te twijfelen. Ik heb voor mijzelf gekozen door een huurhuis te nemen het huis is verkocht hij bekijkt het maar, heeft inmiddels een nieuwe vrendin die nog niet weet hoe hij werkelijk is, daar komt ze misschien wel achter want veranderen zal hij nooit, de enige die moest veranderen was ik.
Ben nu alleen durf mij niet meer te geven wil die pijn en vernedering niet meer.

Ik maak ongeveer het zelfde mee,zij wist de gang van zaken.
Jij bent niet in fout je doet je best maar en wil de dingen zo goed mogelijk doen.

Voor mij is het een vorm van psihies geweld vin ik uiteindelijk,me te proberen kraken tot weer een opname nodig is al ben ik stabiel,maar dat word mij niet gehunt door mensen pesten tot je er bij neervalt

Sinds ik vandaag weer ruzie heb gehad met mijn beste vriendin, ben ik eens wat dingen gaan opzoeken op internet. En kwam erachter dat veel van haar gedragen overeenkomen met die van een narcist. We kennen elkaar een jaar, via werk. En alles was leuk en gezellig, maar had altijd wel door dat het op haar manier moest gaan, maar daar leg je je al snel bij neer, en denkt dat zo iemand gewoon graag zijn zin doordrijft. Totdat ik er tegenin begon te gaan, en bijvoorbeeld iets anders wilde gaan doen dan 'afgesproken', of tegen haar in ging als ik het niet eens was in een discussie, echt om de kleinste dingetjes, dan kon ze zo fel reageren en het uiteindelijk zo verdraaien dat ik fout zat. Als ik haar confronteer met iets waarmee ze mij pijn heeft gedaan en dan boos op haar reageer, dan weet ze het altijd zo te draaien dat ik uiteindelijk mijn excuses aan haar aanbiedt. En ik zit er dan weer mee in mijn hoofd hoe ik het goed moet maken. Het kost zoveel energie en toch kom ik steeds bij haar terug. Want we hebben toch ook wel gezellige momenten. Als ik er aan terug denk is het altijd omdat we dan dingen deden die zij wilde doen en omdat we het dan zo eens waren met elkaar over bepaalde zaken. Ik wil dat dit stopt en zou graag van haar los willen komen, maar we hebben veel dezelfde vrienden, kennen dezelfde mensen en komen op dezelfde plaatsen.Hoe pak ik dit aan? Heeft iemand tips aub?
Groetjes, D.

Ik had net zelf een bericht geplaatst bij 'Getuige of omstander' over mijn zoon en ben nu een beetje over de site aan het surfen en deze berichten die ik hier lees zijn zo herkenbaar voor mij. Mijn ex is heel erg dominant en agressief,zoals hij wil dat het gaat moet het gaan en niet anders. Toen we elkaar in het begin leerden kennen was hij de ideaale partner. Hij was begripvol,humoristisch en heel erg lief voor mij en mijn zoon. Maar dat veranderde al snel. Hij werd steeds minder leuk en lief en alles wat ik wilde of leuk vond werd afgeketst. Mijn vrienden vermeden kontakt,want hij kraakte ze constant af. Met mijn familie ging het eigenlijk hetzelfde,hij veroorzaakte zelfs een grote ruzie tussen mij en mijn ouders waardoor ik een ze een half jaar niet heb gezien.
Geweldadig was hij ook,tot 2 keer toe heeft hij geprobeerd mij te slaan en mijn zoon heeft hij 3 keer lichamelijk wat aangedaan. Als ik er nu op terug kijk vind ik het stom dat ik niks in de gaten heb gehad,vooral naar mijn zoon toe. Hij had het allemaal zo gepland,nu heeft hij een nieuwe vriendin en hetzelfde herhaald zich. Ik hoop dat zij het op tijd inziet en zichzelf en haar kinderen kan redden. En dat hij zijn straf nog krijgt!

hallo allemaal,
er is de afgelopen tijd weer erg veel gebeurt, mijn ex die lijdt aan nps blijft voordurend bezig,met mij te bestoken met mailtjes, beledigingen en pesterijen, begin het langzamerhand echt beu te worden maar het lukt me nog steeds om nergens op te reageren, en ik weet ook dat ik hem daar het hartste mee heb. het volgende wat hij allemaal doet, hij probeert me bang te maken door tegen iedereen te zeggen dat als hij me tegen komt, hij me iets aan doet, hij vertelt tegen iedereen dat ik de schuld ben van onze relatiebreuk omdat ik lieg en bedrieg, dat ik ben vreemd gegaan terwijl hij mij 7 jaar lang voor de gek heeft gehouden, dat ik ons zoontje bij hem weg houdt terwijl hij zelf heeft aangegeven ons zoontje niet meer te willen zien, en het wordt me ook bij verschillende instanties ter strengste afgeraden om ons zoontje bij zijn vander te laten. hij zet allerlei verhalen op fb, over mij die allemaal leugens zijn om iedereen maar aan zijn kant te krijgen, ook heeft hij de ex van mijn vriend een heel verhaal gestuurd over mij, ik heb die brief ook mogen lezen, en het maakte me woest als ik al die leugens las, alles wat hij over mij schrijft heeft hij allemaal zelf op zijn geweten, in sep. vorig jaar heb onze relatie vergoed beeindigd, ik was geestelijk helemaal op en geknakt, maar hij beweert tegen iedereen dat ik in okt. nog met hem naar bed ben geweest, nou in zijn dromen zeker! deze maand had hij allimetatie over gemaakt, en zelfs bij omschrijving erbij gezet allimetatie voor ons zoontje en voor jou paardengebit! hoe diep kun je zinken, ook stuurt hij mailtjes dat ik wat vaker om moet kijken, en dat ik wat beter in de spiegel moet kijken met mijn uitgezakte lijf, nou dames ik weet dat ik er mag zijn ook al is mijn zelfvertrouwen nog ver te zoeken, en dat heb ik te danken aan hem, en aan de andere kant zet hij verhaaltjes op fb dat hij een leuke kerst heeft gehad met zijn andere 2 kinderen maar dat zijn kleine knulleke er niet bij was en hoopt dat i. 2012 wel. hier wordt ik echt misselijk van als ik dat dan lees, want hij heeft vanaf dat we uit elkaar zijn nog geen enkele poging gedaan om in contact te komen met ons kind, hij is alleen bezig om mij zwart te maken en mij te vernederen, hij heeft ook zelf aangegeven via een brief, want ik heb alles zwart op wit, dat hij het ouderlijk gezag wil beeindigen, en hij heeft als o'n s kind zijn spulletjes die nog bij hem kn huis lagen, zoals foto's, knuffeltjes, kleertjes, s'nacht bij mij voor de deur gezet, hoe harteloos kun je zijn, en hij geeft mij de schuld van dat hij zegt niet meer van ons kind te kunnen houden, omdat hij te veel op mij lijkt. er loopt een aangifte bij de politie al vanaf sep. maar die doen tot hede nog steeds niks, en ik moet soms mezelf tegen houden om zelf geen actie te ondernemen, maar gelukkig heb ik de goede mensen naast me die me steunen. maar toch voel ik aan mezelf, al zou ik heel graag willen, dat ik nog steeds flinke naweeen heb door de relatie met hem.

@esje27

Ik heb een vraagje. Je schrijft dat je ex lijdt aan nps... is deze diagnose door een professional gesteld?
In mijn ervaring vinden deze ratten namelijk dat de hele wereld gek is behalve zij dus (geestelijke) hulp zullen ze niet snel zoeken laat staan dat er een diagnose gesteld wordt.
Mocht die diagnose echt gesteld zijn dan kun je beter leren hoe je met deze lui om moet gaan, of liever gezegd NIET omgaan. Het is vechten tegen een bierkaai en ze zullen je zo brainwashen dat jij aan jezelf gaat twijfelen...
Ze verdraaien alles, afspraken maken met deze lui is niet, echt niet te doen.

Heel veel sterkte!

ik heb hem deze diagnose zelf gegeven, omdat ik heel veel heb zitten lezen op internet, en ik sloeg stijl achterover toen ik alles had gelezen, het was net of ik mijn levens verhaal las, en of ze hem als voorbeeld hadden gepakt. hij heeft me jaren lang gehersenspoelt, ik was voledig mezelf kwijt geraakt, hij heeft me jaren lang voor de gek gehouden, me gemanipuleert en beledigd, alles lag altijd aan mij en ging daar ook een geloven, volgens hem faalde ik als huisvrouw, partner en moeder. hij had altijd kritiek op alles en iedereen, en hij vind zich altijd ver verheven boven de rest, alles wat hij deed was uitmuntent goed.
en alles wat hij nu doet naar mij vind hij normaal, hij vind het normaal om mij dood te wensen, en brieven in de bus te gooien met allerlei valse beschuldigingen en me op alle fronten te beledegen. hij zal wat dat betreft zelf nooit inzien dat hij ziek is, en daarom is het heel moeilijk om diagnose te laten stellen. maar ik weet het gewoon zeker want alles wijst erop. hij schrijft nu ook op fb dat ik zonder enige rede ons kind bij hem weg hou. ZONDER ENIGE REDE?????????

oke, Esje... bedankt. Een ware rat inderdaad. Heb er ook mee te maken. Helaas mogen we zelf die diagnose niet stellen maar als je ervoor jezelf vanuit gaat dat het zo is zijn ze makkelijker te doorzien en kun je jezelf beschermen. Want dat is wat je nodig hebt, hem veranderen gaat nooit lukken.

Hallo allemaal,

Ik geloof dat ik ook met zoiemand was,14 jaar heb ik met hem geleeft zonder in te zien wat voor man hij was! ook mijn fout ik had kunnen weten hoe hij in werkelijkheid was.

Ook zijn eerste vrouw en z'"n kinderen heeft hij om niets in de steek gelaten, wou geen kinderalimentatie betalen en heeft ook zijn eerste vrouw van de bijstand laten leven.

Toen hij een baan kreeg aangeboden 250 km verder ben ik met hem mee gegaan.

Op een gegeven moment deed ik niet meer wat hij wou(partnerruil), en wou een week later scheiden, hij wou"VRIJ" zijn en ik zou zo weer een man hebben zo zei hij,ik weet zelf heel goed hoe goed ik voor hem was, ik maakte notabene zijn velgen nog met een tandenborstel schoon! nu wil hij ook niet voor mij betalen(ik had een goede baan en later een eigen zaak waar ik helaas nog geen inkomsten uit kreeg)ik had de zaak nog maar een paar maanden alwaar ik veel heel veel geld had ingestoken van mijn spaargeld. (Door omstandigheden heb ik helaas geen opleiding kunnen doen)

Ik had veel verdriet, ik hield nog steeds heel veel van hem, omdat ik niet langer wou wat hij van me verlangde, heeft hij voor mij andere sloten op de buitendeur gezet en moest vervolgens bij mijn zoon onderkomen vinden na een paar dagen belde hij met het verzoek of ik mijn handtekening kwam zetten onder het echtscheidingconvenand die hij zelf had gemaakt, waarop ik zei is prima en mocht weer in het huis, nadat we bij een advokaat waren zei de beste man dat het leek alsof hij de beste bedoelingen met mij had, maar was wel zo gehaaid dat hij mij wou laten tekenen zonder alimentatie en pensioen,terug in het huis had hij inmiddels voorlopige voorzieningen aangevraagt, en moest vervolgens zelf de deur uit, hij liet me achter zonder 1 cent, (ik had geen inkomsten en voor je bij een gemeente in de molen zit ben je een paar maanden verder) dus heb bijna 2 maanden echt zonder geld moeten zitten, toen begon er nog meer ellende,telefoon werd afgesloten,mijn uitgaande mail werd omgeleid naar zijn pc en( wist zodoende wat ik deed)het saldo van de bankrekening was al weg toen ik weer het huis in mocht, de caravan was verkocht en hij had zijn mercedes mee genomen en is bij een vrouw in gaan wonen die hij nog maar 2 weken kende en (waar ook al ons geld op rekening stond).

Na een half jaar stond hij weer op de stoep, zei toen hij had fouten gemaakt e.d en wou weer naar mij terug,ik had hem nog een half jaar speling gegeven naar mij terug te kunnen toen ben ik een herberekening gestart.

Naar ik nu besef ging het hem om het feit dat ik een herberekening was gestart en wou mij in dwaling brengen wat hem ook is gelukt.

Nu door de herberekening heeft hij snel een huis gekocht en zegt erin te wonen, maar in werkelijkheid verhuurd hij het aan de vorige eigenaar wat weer een zoon van z'n vriendin is en wat dus een leugen is,(Zelfs in de rechtbank)ik heb zelfs een decectief ingeschakeld om aan te tonen dat hij wel degelijk samenwoond, helaas mijn financieen waren niet zo dat ik kon aantonen dat hij affectief samenwoond.

Hij heeft me vernederd met zijn handen steunend onder het hoofd en zei wat ben jij dom en naief e.d

In mei zouden we naar de rechtbank, eind maart echter begon ik s'nachts sms berichten te krijgen met taal die ik niet zal herhalen, ik moest mijn inkomen maar halen door h... te worden e.d, hij haald me echt zo naar beneden zodat geen mens nog bij me komt ik heb geen vrienden hier alleen mijn zoon woond hier hij steekt zelfs de middelvinger op tegen iemand die ik net had leren kennen hoe hij wist wie dat was is mij een raadsel.

Nu is hij in hoger beroep gegaan tegen de 100,00 euri die ik erbij heb gekregen, (terwijl een topinkomen geniet) en ik heb niet eens gekregen waar ik volgens de berekeningen in 2009 recht op had, toch gaat hij er tegen in beroep.

Tegen de hoge raad heeft hij nu ook zo zitten liegen.

Erg zielig doen,en hij verteld tegen iedereen dat ik vreemd was gegaan en altijd partnerruil wilde doen zelfs tegen de rechter,
en deelde ook nog even mee dat hij een heel zwaar huwelijk had gehad! tjee tegen mij deed hij net alsof hij de gelukkigste man op aarde was 14 jaar lang.
ik door dit alles C.O.P.D. geklompiseerd met longemfyseem heb gekregen.

Hij heeft in het hoger beroep 39 sms berichten van mij aan hem overlegt niets geen rare dingen erin maar ik gaf daarin wel mijn verdriet aan.
De raadsheer stelde voor een gesprek met een onafhankelijk persoon, omdat ik graag een gesprek met hem wilde omdat dat er nooit van is gekomen, hij heeft altijd gezwegen over zijn gevoelens! en was geen open persoon.

Een dag na de rechtzitting heb ik nagedacht en hem een sms gestuurd dat ik afzag van een gesprek omdat er niets anders dan leugens uit zijn strot komen.

S'avonds kreeg ik enkel een lachende smily van hem terug,
waardoor ik nu bedenk dat hij een echte narcist kan zijn.

Wie kan mij zeggen of dit echt een narcist is?

bedankt,
Janet

Hi Janet, misschien dat deze site je kan helpen het voor jezelf op een rijtje te krijgen, sterkte !

http://www.npspartners.nl/

Mijn naam schrijf ik niet omdat er nog teveel gebeurd. Risico loop ik liever niet.
Enkele meldingen gedaan bij de politie maar omdat het verbaal, dreiging en geestelijk geweld is kunnen ze strafrechtelijk weinig....je moet immers bewijs hebben.
En getuigen van verbaal geweld is blijkbaar niet genoeg in Nederland.

Nu deze week weer aangifte omdat de politie denkt het onder "stalking"te vangen....en er starten nog meer via de advocaat maar dat zeg ik hier liever niet.
Maar ik ben bang dat hij er weer mee wegkomt...bang dat het weer tevergeefs is om hulp te zoeken.

Nou is mijn ex niet de domste...en kent me vele jaren.
Ik herken veel, heel veel van wat er hier geschreven is.

Ben nu enige jaren gescheiden, de kinderen wonen bij mij echter hij blijft bezig. Voort de druk op, op, op.
De wisselingen met de kinderen zijn altijd gespannen. Er is altijd iemand bij om te zorgen dat er niets gebeurd.

Het sloopt me na al zoveel jaren samengewoond te hebben
Steeds meer bewijzen maar hulpverlening staat me de rug tegen de muur omdat de wet te weinig gebruikt kan worden...

Zijn familie weet vermoedelijk van niks of maar delen...dan is hij het heilige mannetje. Ze houden hem de hand boven het hoofd. Hij is verbaal erg sterk en kan in een minuut van agressief naar gewoon springen.
Na onze scheiding vertelde veel mensen wat hij gedaan had en ik schrok ervan. Het was herkenbaar wat ik ervaren had.

Hulpverlening wordt door hem geblokkeerd, kinderen tegen me opgezet, familie en vrienden telefonisch uitgescholden of onder druk gezet.
Over mij intimideren verbaal of psychisch heb ik dan nog niet eens. Het went lijkt wel.

Mijn advocaat gaat nu kijken wat een rechter voor mijn kinderen kan doen.
Maar ik ben bang...erg bang dat hij ook die weer bespeelt en laat geloven dat het aan mij ligt. Dat ik hem indoctrineer....
Je moest eens weten...

Hij bespeelt hulpverlening dat ik een slechte moeder zou zijn, verteld dat ook tegen de kinderen in zijn weekenden.

Sommige hulpverlening en bjz weten het en zien het duidelijk. Benoemen het informeel ook. Echter allen zijn bang hun nek uit te steken want....en dan duiken ze weg achter protocollen en wetgeving.
Het gekke is ze kunnen niets in Nederland totdat hij overgaat tot fysiek geweld en er getuigen zijn.
Ze kijken toe hoe het me sloopt....verontschuldigen zich dat het nu even het enige is wat ze kunnen doen. Het hoort zeer zeker bij de rechter volgens hun.

Ik hou me groot en doe stoer. Dat ik het wel aan kan. Dat ben ik mijn kinderen verplicht.

Ik ben bang, heel bang maar het lijkt wel of dit soort persoonlijkheden zo goed hulpverlening/school/omgeving kunnen bespelen en dat hulpverlening bang van ze zijn of in hun verhalen trapt als ze dreigen met de wet waardoor bjz en ook de ggz niet durven handelen.

Natuurlijk daagt/provoceert hij zo dat je jezelf 3 weken inhoud en als ik dan 1 keer reageer door me te verdedigen lijkt het alsof ik fel ben doordat ik mijn stem verhef of emotioneel wordt.

Ik ben bang dat het snel "echt"uit de hand loopt...de druk loopt per week op...en de aanvallen ook.
Hij dreigt genoeg zal ik maar zeggen. Ik zal geen voorbeelden noemen omdat ik niet herkent wil worden.
Ik vermoed dat hulpverlening dan "sorry"zegt en dat was het dan....

Sinds 2 weken zeggen al meer dan 1 persoon...het zou me niks meer verbazen als ik dadelijk gebeld wordt voor een familiedrama in jouw huis.

Maar hoe ik ook zoek op internet of hulpverlening om tips heb gevraagd....
Het enige dat ze zeggen is....blijft rustig en negeer hem...dat is het enige dat je kan doen tegen een narcist.

Is lastig met meerdere kinderen als je geen alimentatie of ander inkomen meer hebt...en alle zorg wordt geblokkeerd...
Moet nu gaan lenen en hoop het ooit terug te betalen.

Wie heeft de goude tip om jezelf te blijven tov een narcist?
Hoe ontmasker je een narcist?
Hoe blijf je in je kracht?

Hoe bescherm je je eigen kinderen?

Eens komt er rust....dat weet ik zeker.
Ik ben een positief mens en val niet zomaar om.
Dan schrijf ik daarna mijn boek voor al diegene die net als mij hulp zoeken welke er niets is als je er midden in zit.

Het lijkt of er in Nederland tolerantie is voor verbaal en psychisch geweld.
Het zal wel aan jezelf liggen....zo lijkt het.

In Frankrijk hebben ze een wet aangenomen hiertegen. Het zou Nederland sieren dat ook te doen.

Mijn basisveiligheid heeft hij me afgenomen....Ik ben een bang vogeltje geworden.
Er zijn weinig mensen die dat snappen.
Ik denk dat mensen dat hier wel begrijpen.

Noem me maar een zeur en een aansteller....
Ik ben het gewend.

Dank je lieve mensen dat ik even wat emotie kwijt mocht op het vrije web....
Doe ik mijn harnas nu weer aan en doe alsof ik het prima trek en in mijn kracht sta.
Mijn glimlach staat weer op mijn gezicht.
Dat is wat de omgeving en hulpverlening WIL zien.

Dank je ik lees op de N.P.S site die je me hebt gegeven bijna alle gelijkenissen, als die ik heb ervaren.

Ik weet nu dat mij totaal geen blaam treft, ben benieuwd wat hij gaat doen als ik het hogerberoep ook win, hij heeft alaangegeven z'n werkzaamheden te gaan halveren om mij nog meer te benadelen wat ik heb gelezen ben ik erg bang voor wat nog gaat komen.

Bedankt dat ik nu beter weet, ik voel me bevrijd en gesterkt.

Sterkte en succes Janet, fijn dat het je geholpen heeft, jij hebt het zelf gedaan, jij hebt open gestaan voor de kei harde feiten, daar is moed voor nodig !

You go Girl , maak jezelf een leuk leven :)

hallo ik voel mij ook slachtoffer,maar hoop niet lang meer want ik wil alles van mij afgooien,maar de onrust blijf in mijn lijf gieren,jankbuien het is allemaal zo oneerlijk,gelukkig was het maar 10 maanden,maar 10 maanden teveel,hiervoor had ik een relatie wat is verbroken,hij kreeg een ander,dat heb lang geduurd dat ik dat verdriet ben kwijtgeraakt,op een gegeven moment ben ik op een datingsite gegaan,en dacht ik wil gelukkig worden,na een paar dates werd het niets,alcoliste,sommige alleen voor de sex werd er alleen maar onrustig van,toen ik in maart 2011 toch iemand had uitgenodigd we hadden zo leuk mailcontact en voelde goed aan,was op van de zenuwe en dacht oh straks is het een engerd of een ouwe lul ha ha,nou daar stond hij vlak voor mijn neus en dacht jeh wat een leuke vent,volwassen goed gekleed,en voelde mijn hart een rotsprong maken,we hadden een leuke avond,en na een week wilden we steeds vaker contact hebben en dacht nou hier wordt ik 100 mee,en ging elk weekend naar hem toe woonde in een andere plaats,we deden leuke dingen,maar hij had veel problemen,zat aan de pillen voor depriessiviteit had smetvrees,en had veel commentaar op hoe ik was en wat ik deed,als ik geknoeid had kwam hij met een vegertje achter mij aan ik mocht niet de deur uit als ik een vlekje had gemorst,en dat werdt steeds erger,ik weer er nerveus van en ging op mijn tandvlees lopen,sex wou hij niet,dus daar werd ik ook gefrustreerd van,maar dacht altijd weer positief,en dacht ja hij heb zoveel ellende meegemaakt in zijn vorige relatie van 8 jaar,die heb hem heel wat aangedaan,dus ik wilde hem alleen maar helpen en heel lief zijn voor hem,en gaf mij hele ik aan hem,maar het veranderde niet,ik liep mij dagen van te voren druk te maakte wat moet ik aan als ik weer naar hem toe gaat,want ik moest helemaal perfect zijn,en dan gingen we alleen nog maar naar de voetbal,dat was ook zijn grote wereld,een paar jaar geleden heb hij al een jaar in delta gezeten een psygiatrische inrichting voor burn-out zoals hij dat zei.
in juni gingen we naar spanje en dacht hier komen we tot nader bijelkaar en kom er ook de romantiek,ook daar was hij hatelijk en had overal wel wat op te zeiken,als er een man naar me keek,noemde hij me een hoer,en sex ho maar,ik dacht toen echt van als ik terug ben dan kap ik ermee,maar hij wist het zo mooi te maken dat ik toch bij hem bleef want is hield wel van hem,we hebben ontzettend veel ruzie gehad,dat andere zeiden van jullie maken elkaar alleen maar kapot,maar dan nam ik rust en dan bleef hij maar sms en mailen en bellen echt heel dwangmatig,en het werd erger en erger,hij ging achter mijn rug mijn zoon bespelen,waardoor ik ruzie kreeg met mijn zoon en dat deed hij met heel mijn kennisenkring en zei dan alleen maar negatieve dingen,en probeerde hun uit te horen over mijn verleden,om mij vervolgens daar mee te confronteren en mij klein te krijgen,met oud en nieuw hadden we een hotel zo 150 km van ons huis,dachten echt we gaan een nieuwe start maken,daar begon het ook met hatelijke woorden en dacht gewoon niet op reageren,we gingen in de sauna ,wandelen echt alleen maar leuke dingen,maar echte romantiek kon ik niet voelen en had er zo behoefte aan onderhand,de avond ouderjaar,was heel gezellig,goed eten,dansen,en hij vroeg om 12 uur wil je altijd bij me blijven en zei ja natuurlijk,half 1 gingen we nog even wat drinken in het cafe in hotel,hij ging daar met een zagarijnig gezicht zitten en daar zei ik wat over hij pakte zijn spullen en liet mij daar achter,toen was bij de maat vol,daarna werdt het nog slechter hij kreeg een andere woning en zei ik zie er tegen op dat je bij me kom wonen met al je rommel,en had al veel weggegooid voor hem,hij heb mijn meubels geverfd wat ik niet mooi vond en zei ook tegen iedereen ik heb nooit sex met haar gewild want ze stinkt,zo gemeen dat ik nu helemaal kapot ben en het maar niet kanvergeten,nu lopp hij weer ik heb alles kapot gemaakt en het is mij schuld maar ik trap er niet meer in,heb zelfs overwogen om mijn hulp aan te bieden om hem te helpen en hem van die psyges af te helpen maar ik denk dat hij een narcist is en die zijn niet te helpen en weet dat ik hem los moet laten maar daar heb ik zo moeite mee loop hele dagen te janken,slik oxazepam,ben altijd zo sterke meid geweest,maar die teleurstellin raak ik niet kwijt want ik hield van hem,en als ik zou kiezen zou ik nog 100 willen worden met hem,maar dan had hij normaal moeten zijn,en dat is hij niet,zijn ex waar hij 17 jaar mee getrouwd is geweest die zei kijk uit hij wil je in een hokje plaatsen,en wil je maken zoals hij dat wil,wie geef mij raad,ik wil niet meer van hem houden,maar het MOET.

@onrustje
je geeft zelf aan dat je niet meer van hem WIL houden maar dat het MOET...wie bepaalt dat het moet? Jijzelf, het is alleen de obsessie voor hem die spreekt die zich in je verstand heeft geboord. Je hart zegt anders: kies voor jezelf!
Sterkte ermee!

hoi jah
bedankt ja moet zeker voor mijn zelf kiezen maar zit zo vol van kwaadheid en kan gewoon niet uitstaan dat zulke mensen maar gewoon doorgaan,en zelf nergens berouw van hebben,en maar blijven ontkennen,ze maken je eerst geestelijk kapot en dan gaan ze lopen slijmballen om zichzelf te verschuilen,ik hoop gewoon dat zulke mensen hun straf nog eens krijgen,en het ergste is nog iedereen trap er in in die mooie praatjes,en er is nooit is iemand die hem door mekaar schudt,terwijl zijn familie weet hoe hij is,en het jammer vinden dat hij ween relatie kapot gemaakt heb,ik probeer het ook elke dag los te laten,maar die stress blijf aanhouden,en teleurstelling,hoe krijg je weer vertrouwen in de mens

groetjes onrustje

Beste Bang,
Je kunt je masker af doen en écht in je kracht staan. Dat doe je door los te laten. Écht los te laten. Het feit dat hij mensen bespeelt, is één ding. Hoe mensen er vervolgens mee omgaan, iets anders. En jij hebt alleen invloed op hoe jíj je verbindt hiermee. Gelooft school hem? So be it. Je hebt er geen invloed op. Het is wel érg, maar such is life na een breuk met een narcist. Het is zoals het is. Moeilijk, heel moeilijk, dat wel. En zo onnodig allemaal.
Sterkte, succes!

Tja, als ik die verhalen allemaal lees weet ik nu zeker dat ik met een narcist te maken heb. De vernederingen, kwetsende woorden en het dagenlang stilzwijgen komen me stilaan mijn strot uit. Vorig jaar heb ik er een hersenbloeding aan over gehouden. Inderdaad door hem. Alle onderzoeken ben ik gepasseerd en nog konden ze geen oorzaak vinden. De neurologen hebben 2x gevraagd of er geen relatieproblemen waren waarop hij zei dat ze zoiets durven vragen. Maar ik weet wel beter. Naar buiten toe "speelde" hij de liefhebbende echtgenoot maar na een paar maand had hij geen geduld meer met me en gooit me steeds voor de voeten : sinds uw kortsluiting onthoud ge niet veel he. Voor de kinderen vind ik het ook heel erg want zij zitten maar in de beroeps. Ik weet dat ik hem nooit zal kunnen veranderen maar dit kan ik niet blijven volhouden.

Dank voor alle verhalen. Het maakt het eenvoudiger dingen te duiden en er een plek aan te geven.
Na 17 jaar heb ik het er op gewaagd een eind aan mijn huwelijk te maken. Heel herkenbaar in de verhalen vind ik het omdraaien van zaken. Alles werd altijd omgedraaid, niks was goed. Je loopt de hele dag op eieren, omdat iedere onbeduidende handeling een woede-aanval kan uitlokken. Te sexy gekleed: dan maar geen rokken meer dragen. Vervolgens wordt dat een probleem: waarom draag je voor mij nooit meer iets leuks. Ik ging steeds meer en harder werken, om maar niet thuis te hoeven zijn. Uitstapjes naar familie of vrienden vermeed ik omdat het daarna altijd mis ging. Ik had iets verkeerd gezegd, had niet de CD meegenomen die hij wilde horen, praatte teveel in de auto etc. Voor de buitenwereld was hij een held: altijd in voor klusjes bij anderen, lekker koken voor vrienden, kortom de leuke verzorgende man. Ik had maar geboft met zo iemand.
Na enige tijd kwam ik erachter dat hij afspraakjes maakte met mijn vrienden, bijvoorbeeld om koffie te drinken als ik op mijn werk was. Dan vertelde hij hen hoe lastig ik was, en of ze oplossingen hadden voor mijn vervelende gedrag.
Ik wilde volgens hem nooit koken, deed niks aan het huishouden, nam geen verantwoording voor onze huisdieren, was altijd moe en wilde nooit iets leuks met hem doen. Of ze nog tips hadden hoe daar mee om te gaan, want hij wist het allemaal niet meer. De werkelijkheid was dat ik niet mocht koken, want dan was het niet te eten (ik kook goed), de was mocht ik niet ophangen, want dan hing het niet goed en nog duizend van deze dingen. Als ik de honden uitliet werd hij boos, want dan was ik niet lang genoeg weggeweest, of te lang.
Er was ook altijd ruzie als ik iets ging doen met anderen. Dat liet ik dus na, en raakte compleet geïsoleerd. En steeds onzekerder, angstiger. Hij kreeg steeds meer controle over de financiën, mijn contacten, mijn smaak, mijn leven. Ik heb hier met niemand over kunnen praten, want niemand geloofde dat het zo was. Ik was finaal uitgeput, en werd dus ook dat vervelende mens dat nooit iets wilde, een saaie grijze muis, precies zoals hij me naar de buitenwereld toe afschilderde. Inmiddels ben ik na twee jaar vechtscheiding vijf jaar verder, heb een leuke relatie met iemand die alles wat ik doe prima vind. Ik heb een nieuwe vriendenkring opgebouwd, leer weer ontdekken wie ik ben en wat mijn persoonlijke wensen en voorkeuren zijn. Maar hij blijft me achtervolgen, stuurt afschuwelijke brieven vol leugens naar mijn ouders en oude bekenden, zoekt via sociale media contact met oude vrienden. Bedreigt mij ook nog steeds, iedere dag kijk ik weer achterom. Ik begrijp het niet, hij heeft al vier jaar een nieuwe vriendin. En helaas heeft zij twee jonge kinderen, ik houd mijn hart vast voor hen. Ik ben het spuugzat om in angst te moeten leven. Ik wil mijn leven terug, het terugvinden van mijn eigen weg kost me al moeite genoeg.

Ik heb 17 jaar een relatie gehad en hij is 4 jaar geleden weggegaan onder het motto mijn gevoel voor jou is weg.
Maar zo bleek hij een relatie te hebben met iemand op het werk,een jaar na dat we uit elkaar waren kwam hij dat aankondigen toen was het alweer uit met die dame kort daarna had hij weer een nieuwe relatie een normale leuke meid.Maar die had hem waarschijnlijk beter in de gaten en die heeft er een punt achter gezet.Nu heeft hij weer een relatie met een vrouw die nog getrouwd is,en dat moet ik dit en de kinderen via roddels horen.Na 4 jaar heb ik nog steeds het gevoel dat ik niet tegen hem op kan elke week gebeeurd er wel iets wat ik niet begrijp met name dan om de kinderen en ik baal er zo van dat mijn kinderen van hem zijn en aan de andere kant wil ik graag dat de kinderen hem blijven spreken.
Hij blijjft de vader maar omdat hij zois lijkt het net als ik niet verder kan wij hebben geen omgangsregeling ik zorg 24 uur 7 dagen in de week voor de kinderen hij haalt en brengt ze wanneer hij wil ,hij wil ook niks als ik hem dan voor de rechter sleep komt hij gewoon niet .We hebben samen 3 bedrijven zolang we bij elkaar waren heb ik echt alles voor het bedrijf gedaan en hij ging weg en deed het met zijn secretaresse dus heeft alles in zijn grote autoe gegooid en heeft alles weggehaald ,dus nu zit ik in het ouderlijk huis met de kids ik kan het allemaal met harde hand aanpakken maar alleen het a4tje van de scheiding kost 7000 euro dus je snapt er blijft niks over en op zich kan ik gewoon geld gebruiken van het bedrijf en ik woon heel mooi maar heel veel werk tuin en dieren enz en hoe langer het duurt hoe meer het me tegen staat hi heeft totaal geen respect voor niks en niemand en ik wordt er steeds moedeloser van wat ik gewoon niet begrijp dat je echt alleen maar aan je zelf denkt praat ik nu over een echte narcist ????

Jolly

Ook ik ben enorm slachtoffer van drie maal gemeld huiselijk geweld. Mijn kinderen 2 maal getuigen ...Die niet gehoord worden door de rechter , logisch , te jong...
De kinderen lopen herdoor bij BJAA.
echter de strafzaak is door te weinig onderbouwend getuigen geseponerd.
Hoe krom is de wet in Nederlnad terwijl vader erkent huiselijk geweld te hebben gepleegd dat de fotos en en bewijsstukken nog te weinig zijn .
Vader is narcist en loopt nu met een enorm groot euforisch gevoel rond terwijl de kinderen daar ook van de wet moeten komen in de toekomst.

Zelfs BJAA is onder de indruk van zijn slachtofferrol. Vader is al 12 jaar werkeloos en heeft 12 jaar lang gelift op mijn finacieen, met mijn eigen zaak en vorkomen .

Ik ben zeer gegroeid , van gemaniluleerd stil vrouwtje tot een zelfstandige vrouw en mama die duidelijk toont wat ze wel en niet wil . echter de instanties van BJAA en coaching trajecten lopen nu aan tegen een verbaal sterk iemand!!!!!

Nu wil ik graag een boek schrijven over de ervaringen , de kromme wetgeving en het NPS waar zelfs "vakmensen "voor vallen met alle gevolgen van dien voor in de toekomst voor mijn kinderen . de vrouwen die uitgekozen worden voor huiselijk geweld en de foute man....

Ik ben er wel fysiek vanaf , echter nu de kinderen nog..

wie heeft serieuze plannen dit alles openbaar te brengen en dit op te starten met mij om mensen op weg te helpen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld, het narcistme en de gevolgen van de wet zolang huiselijk geweld nog steeds niet goed erkent wordt????

Met lieve groet
helen

Beste onrustje, ik herken alles in jouw verhaal, de 2 strijd wel/niet, ik ben nu 7 maanden van een narcist af en niet op een leuke manier, maar anders was ik nooit van hem afgekomen, hij heeft zn straf uitgezeten, wat ik eigenlijk niet leuk vond, maar moest, anders blijft hij aan mij trekken en terug komen en ik wil juist los komen van hem en dat lukt, maar gaat heel langzaam.
Ik was de intimidatie, manipulatie en chagerijnige buien zat en niet waard, onthoud wat ik zeg "JE BENT BETER DAN HEM EN ZO IEMAND IS JOU NIET WAARD" hoe moeilijk dat ook is, sta er boven en weet dat ze zichzelf niet gaan redden in deze maatschappij, het zullen altijd Loosers blijven, bij wie ze ook terecht komen.
Ze zijn niet te genezen, omdat ze het zelf niet willen toegeven dat er iets mis is met hen, dus kunnen ze nooit geholpen worden, maar daar moet jij geen boodschap meer aan hebben, leef je eigen leven zo goed mogelijk en laat hem barsten, klinkt simpel, is het niet weet ik, ik heb er nog moeite mee, maar het MOET.

ik heb een msn aangemaakt voor mensen die behoefte hebben om er over te praten, ik soms wel.
narcist11@live.nl, schroom niet en voeg me toe, miss helpt het je en niks moet.

grtz

Heeft iemand hier ook ervaring dat de narcist JUIST naar anderen toe geweldig, loyaal en behulpzaam is??
Ik kwam op dit forum en ben inmiddels ruim zes jaar geleden gescheiden en ik las hier berichten en m`n mond viel open van herkenning. Maar die van mij is bijvoorbeel gewéldig voor mijn moeder geweest toen ze in haar laatste levensmaanden was. Ook voor een personeelslid van hem heeft hij enorm veel gedaan toen hij wist dat die niet meer beter werd. Echt iedereen heeft bewondering voor hoe behulpzaam hij is. Alle, alle vrienden blijven bij hem komen en hebben mij zo ongeveer laten vallen. Terwijl er ook wel één bij was die mij altijd zijn tweede vrouw noemde. Van deze vriendengroep heb ik ook 20 jaar uitgemaakt. Ik heb er tijdens én na de scheiding voor gekozen om niets te vertellen. Ik wist nl niet hoe ik het mensen duidelijk kon maken hoe hij mij thuis behandelde. Als hij van mijn moeder kwam stond ik huilend in de keuken en zei dan...moet ik nu eerst ook zo ziek worden voor je lief voor me kunt zijn?? Maar de antwoorden waren altijd dat je het altijd wel negatief zou kunnen zien.. Het lag altijd aan mij. Ik was idd gek.
Toch ben ik er trots op hoe ik na een relatie van 20 jaar uitgekomen ben. Alleen trof ik toen een man die me ontrouw was en de laatste keer echt heel erg voorgelogen heeft. Als ik daar nu contact mee heb mag ik niets over het verleden noemen (hij weet o zo goed hoe fout hij is geweest) en doe ik dat toch dan is het gewoon weer maanden negeren. Ik ben door die tweede relatie helemaal kapot. Ik denk omdat ik zoveel moeite heb gedaan goed uit het huwelijk te komen en zo blij was dat dat gelukt was. Ik was vrolijk, optimistisch en had het geweldig met mijn twee zonen. Ging overal naartoe en zag de zonnige kant van het leven. Nu na de laatste relatie zit ik al twee jaar in een hel wat gevoel betreft. Iedereen die eerder genoot van de gevulde koelkast en hapjes toen ik nog getrouwd was daar zie ik er nu geen één meer van. Slluit me vaak op in mijn eigen huis en ben zoooooo ongelofelijk boos en verdrietig want ik wil mijn kinderen weer de moeder geven die ik zelfs de eerste twee jaar na mijn scheiding was. Ik ben bang dat ze de moeder onthouden die ik nu ben. Probeer vrolijk te zijn maar voel me o zo eenzaam meestal terwijl er eerder altijd aanloop was van mensen.
Ik wilde even een korte vraag stellen over of mensen herkennen dat ze in de buitenwereld o zo anders zijn, zelfs bij beste vrienden, maar het is zomaar toch een heel verhaal geworden.

Sinds november 2010 woon ik, na een relatie van 6 jaar met een narcist, alleen.
Ik ben heel blij met mijn eigen onderkomen maar heb nog steeds grote moeite om hem uit mijn hoofd te krijgen, hij zit onder mijn huid, ik ga er mee naar bed en sta er mee op.
Deze relatie heeft me enorm beschadigd en ik ben echt geen doetje hoor, wel iemand die onder de " Helpers " valt.
Ik worstel met gevoelens van kwaad en verdriet, soms verlang ik naar hem, buitengewoon bizar, dat heeft meer met het lichamelijke te maken, dat was voor mijn gevoel goed, "mijn gevoel", let op mijn woorden, dan had ik het idee dat hij toch om me gaf, niets is minder waar!
Mijn ex was naast narcist ook verslaafd aan drank, gokken, internet, facebook, ik haat het.
Daarachter kon hij zich verschuilen en zich anders voor doen dan in werkelijkheid, dat is veilig.
Gladde praters zijn het en zetten iedereen op het verkeerde been. Ko van Dijk noemde ik hem wel eens, wat een acteur zeg, ongelooflijk.
Toen ik pas alleen was kon ik geen stap zetten zo ziek was ik, hartritme stoornissen en fibromyalgie was mijn kadootje, het gaat nu beter maar ik ben er nog niet.
De momenten van verdriet kunnen zo groot zijn.
Ik heb hulp gezocht om mijn grenzen te leren stellen want daar ben ik continue over heen gegaan.
Soms wil ik wraak nemen omdat ik 2 maanden op het kale beton heb gezeten voor ik geld kreeg van de sociale dienst om mijn huis in te richten, ik was alles kwijt inclusief mezelf, ik weet dat hij financieel de boel belazerd en zou 'm zo graag willen terug pakken, en toch doe ik het niet. Angst?
Als ik 's morgens in de spiegel kijk, zie ik mezelf soms niet ,wel die deuk op mijn linker jukbeen.
Ook van buiten beschadigd!
Morgen ga ik (57) weer naar de voedselbank.

Toch zal er een dag zijn dat ik van hem verlost ben daar ben ik van overtuigd!

Als je het langere tijd uithoud met een narcist schuilt er een bepaalde kracht in ons die we nu voor onszelf moeten gebruiken!

Helen,

Hoe kan ik je bereiken om je plan voor het boek te ondersteunen?

Ik heb door mijn ex 2 x in de cel gezeten.
Tot in Rijswijk ben ik geweest om mijn gelijk te halen wat niet gelukt is.

Dat boek over de vele gezichten van de narcist en wat zijn gedrag met jou doet en ook hoe je daar overheen kunt komen heb ik geschreven.

Wat nog niet geschreven is, is hoe de instanties erin trappen en wat daarvan de gevolgen zijn voor moeders en kinderen.

Moet dat een boek worden, of kun je daar niet beter een 'verhaal' van maken en daarmee naar een landelijke krant stappen?

Dat dealen met de narcist en de gevolgen voor jezelf, verlies van je zaak, werk, etc. en dat het jaren en jaren kan duren voordat je weer overeind staat, dat is een individuele zaak vind ik. Daar heb je die 'hulpverleners' voor die er geen zak van snappen en die het ook niet WILLEN snappen. Dat moet je gewoon zelf maar uitzoeken en als je je voldoende informeert dan lukt het ook best wel en kom je er sterker uit.
Tenminste... als je je lesjes geleerd hebt en je zwakke punten weet én er wat aan doet.

Dat instanties ratten zijn is ook allang bekend, dat over de instanties zelf en hoe ze zelf functioneren. Wat niet of weinig bekend is, zijn de gevolgen voor diegenen die met die rattenbende te maken hebben.
Dan heb ik het over AMK, BJZ, politie, justitie en misschien zelfs je eigen hulpverleners die beweren dat er bij jou een steekje los is dus dat alles door jou komt.

Als je met zo'n rat te maken hebt/gehad kun je naast ptss ook alle kenmerken gaan vertonen van de hele DSM IV, nu V bij elkaar, logisch toch. Je word paranoïde van zo'n figuur m/v.

Denk dat het belangrijk is bekend te maken dat instanties er met open ogen intrappen bij die ratten.

Ik heb een ongezouten boek geschreven. Drie keer raden wat de 'hulpverlening' daarmee doet. NIKS!
Ik kan zien wie op de website van het boek kijken, nooit feedback niks.

Instanties WILLEN het niet weten, WILLEN het niet zien, iets anders kan ik er echt niet van maken want er zijn er genoeg, zie alleen dit forum al, die hard genoeg roepen dat er iets helemaal fout zit.

Het is pure onwil, men wil willens en wetens de kraan open laten staan en dweilen. En wel op zo'n manier als Zij dat WILLEN, Zij dat bepalen (voor jou = niet luisteren, wederom niet luisteren).

Echt, je moet het in je eentje opknappen, met de hulp van diegenen die het ook meegemaakt hebben en die eruit zijn gekomen. Voedselbank of niet, eruit ben je.
En je leven opnieuw vormgeven en opbouwen kost jaren en jaren want je hebt niet meer de energie en motivatie (zeg maar gewoon: naïviteit en blije onwetendheid) van 25 jaar geleden.

Het is keihard aanpoten en overal zelf de verantwoordelijkheid voor nemen, vooral voor jezelf en de kinderen. Dat je daarvoor soms lak moet hebben aan de regeltjes, soi. Niet jouw probleem, als het aankomt op overleven bepaal JIJ wat goed voor jou/hen is en niet de Regeltjes.

Instanties houden zich namelijjk zelf niet aan de regeltjes. Die zijn er alleen voor anderen. En dat is puur rattengedrag. Als er bloed aan de muren zit draait iedereen zich eruit. Gut waar kennen we dat van: 'ik wilde alleen maar helpen', of 'daar kunnen wij niets aan doen, wisten we niet'. Overal is het 't zelfde.

Dus: het leven is een jungle. Leef voor jezelf en vecht voor jezelf, mét of zonder hulp van anderen. Doorgaans is het een eenzame strijd, zeker als je iedereen kwijt bent.
Wees blij dat je die mensen kwijt bent, ze hebben jou nooit gezien! Anders waren ze er voor je geweest.

Iedereen is zó oppervlakkig. Als jij niemand iets zegt over jezelf praten ze allemaal alleen maar over zichzelf, luisteren naar zichzelf, etc. etc. Ik vertel mijn omgeving niets meer, stel alleen maar vragen over hoe het met ze gaat. Krijg hele verhalen, waar ik dan op in ga. Aan het eind van het gesprek weten ze niets over mij. En dat hou ik zo. Dat is veilig en goed. MOET iemand iets van je weten dan? Dan hebben ze alleen maar haakjes waaraan ze kunnen trekken, of dan zien ze dingen totaal anders.
Mensen oordelen niet zelf, ze luisteren liever lekker lui naar anderen. En hoe onechter ze zijn, of dommer of naïever of laffer, hoe minder het ze interesseert wie jij bent.

Ga daar vanuit. De echte mensen komen vanzelf wel bovendrijven. Of er dienen zich nieuwe aan, als je eindelijk ratloos bent. Daar hoef je echt niet het zonnetje in huis voor te zijn, wees jezelf, dat is al heel wat tegenwoordig want alles is uiterlijke schijn.

Als je zo'n rat overleefd hebt ben je sterker dan een gemiddeld persoon. Mensen die in zo'n rattenhuwelijk zaten voor 10, 20, 30 of 40 jaar en voor zichzelf gekozen hebben zijn geen sukkels, dat zijn de volhouders en optimisten, tomeloze energie.

Steek die energie in jezelf op wat voor manier dan ook, zet je razernij om in excelleren, boven jezelf uit stijgen.
Bij de pakken neer gaan zitten schiet je zelf niks mee op.
En als je nu niet vooruit te branden bent moet je gewoon de tijd nemen bij te komen. Dan maar 3-hoog achter op het beton zonder eten. Je bent wel mooi van die rat af!

Dat beton en nauwelijks iets te eten is makkelijker wat aan te doen dan je bevrijden van zo'n rotrat, zo je er ooit vanaf komt.

De beste manier om een rat te grazen te nemen is te laten zien dat je het prima zonder hem/haar redt en dat je heel gelukkig bent. Zo er op je gelet wordt, kan me niet herinneren dat een rat ooit 'mij' zag. Ze kijken alleen naar de buitenkant. Een toneelstukje kun jij ook wel opvoeren. Hij/zij ziet niet dat je buikje een deuk heeft en dat het daar knort. Hij/zij steekt de voelsprieten uit en voelt of je gelukkig bent of niet. Dat voelen ze perfect aan hoor, want autistisch zijn ze niet.

Loop niet met je rug naar de toekomst, draai je om, neus vooruit, laat die shit achter je. Dat is de enige manier, hou je bezig met morgen t/m wat je plannen zijn of wat je graag zou willen. Steek daar je energie in. En als je weer een grombui hebt koop je van je laatste centen maar een reep pure chocola, die is niet duur bij aldi en lidl en prima te eten hoor!

Kop op, neus en borst vooruit! Laat zien wie je bent!

Ik ben er achtergekomen dat altijd heb weggestopt dat ik slachtoffer ben van een vader die een narcist was. Ik zoek lotgenoten die ook op latere leeftijd er achtergekomen dat eea een diepe impact heeft op je eigen leven. ik weet ondertussen dat ik professionele hulp nodig heb om deze ellendige periode te kunnen afsluiten. maar wie heeft ervaring met een goede hulpverlening of zijn er praat groepen alles is welkom ik wil en moet verder

Hoi Michael,

Triest dat je dit hebt moeten mee maken.

Kijk hier eens naar, ik heb er zelf heel veel baat bij gehad!

http://www.youtube.com

Gr. Dina

Michael, waar heb je dan hulp bij nodig?
Wat was de impact op de rest van je leven en nu nog?

Begin ermee jezelf niet als een slachtoffer te zien maar een overlever.
Gedane zaken nemen geen keer, je kunt zelf bepalen wát je met deze 'ontdekking' doet.
Erachter komen is een dreun, het kan echter ook heel veel verklaren over wat er in jouw leven later gebeurde.
Doe daar wat mee, iets constructiefs.

Ga er vanuit dat je volledig ondermijnd bent, nooit bevestigd, eerder het tegenovergestelde.
Ga nu maar laten zien, aan jezelf, dat zijn 'macht' die hij hele smerig verkregen heeft, gebroken is.

Er zijn talloze manieren om er kortemetten mee te maken en er ook nog eens sterker door te worden.
Je hebt die man overleefd tenslotte, je bent er nog steeds.
Oh ja, als hij nog leeft, het is zinloos hem te vertellen wat een rotjeugd en nog later dat hij invloed op je had, hij je bezorgd heeft. Komt niet aan.

Psychologen die hier iets mee kunnen zijn schaars.
Zoals ik het gedaan heb: alles gelezen wat los en vast zit, toen het beeld inelkaar gepuzzeld, de problemen die ik ervaren heb uitgesorteerd en toen was ik er klaar mee.

Omdat je er wat 'gektes' aan overhoudt, die bekijken of het wel zo gek is, of juist van voordeel. Eventueel de scherpe kantjes eraf zien te rationaliseren. Zoals dat veroordelende stemmetje van je ouder wat je nog altijd in je oor fluistert het zwijgen opleggen. Dat is namelijk irrationeel dus zo'n gekte. Wees mild tegenover jezelf m.b.t. die gektes en veroordeel jezelf er niet om.

Enneh, je leeft nu en elke volgende seconde is je toekomst.
Ik ken en weet niets/niemand die jou kan helpen, misschien iemand anders. Je bent zeker de enige niet.

Hoe ben je er eigenlijk achter gekomen?

Vreselijk hard is het te ervaren, na een relatie van 10 jaar dat deze liefdesinvestering in feite totaal zinloos is geweest. De emotionele shock is onbeschrijfelijk. Er is geen weg terug. Ik heb zijn gedrag ongevoelig, beledigend, onaanvaardbaar en wreed genoemd. Mijn verhaal: Bij onze eerste ontmoeting was ik meteen smoorverliefd, maar ontdekte vrij vlug dat hij veel woede in zich had en dat hij mij gemakkelijk uit mijn evenwicht kon brengen. Het was een vurige passionele relatie met aantrekken en afstoten. Hij was tot het beste in staat in het begin, we hadden een toekomst en dat voelde ik ook zo aan. . Hij kon de geweldigste man van de wereld zijn maar hij prees mij de lucht in om mij vervolgens gelijk met de grond te maken. Dat ik mij verzette bij zijn liefdeloze aanpak en er meer dan eens politie aan te pas moest komen is nu meer dan begrijpelijk. Ik stelde alles in het werk om de relatie te verbeteren en hij stelde alles in het werk er een puinhoop van te maken. Hij verzamelde zoveel mogelijk bewijzen om later tegen mij te gebruiken. Alles wat ik in vertrouwen had gezegd gooide hij op internet, gebruikte deze bij mijn familie, zijn familie, mijn kind, zijn vrienden, advocaten, openbare instanties, om er zelf beter van te worden. Wat hem betrof lag alles aan mij. Hij gaf mij van alles de schuld en ik geloofde het nog ook. ik was er van overtuigd dat alles aan mij lag. Hij versterkte deze overtuiging door te zeggen dat hij wel aardig zou zijn als ik het juiste gedrag kon vertonen en hij daardoor zich weer liefdevol zou gedragen. Een erg gevaarlijke redenering en verwarrende situatie, dat betekende een enorme stap in de verkeerde richting. Ik nam de verantwoordelijkheid voor zijn gedrag. Zijn enthousiasme in het begin was voor mij fantastisch en opwindend. Het was gemakkelijk in te zien waarom ik het gevaar ervan niet inzag. Hij zag mij niet als een mens met tekortkomingen en fouten zoals ieder normaal mens. Hij verheerlijkte mij, zijn droom was werkelijkheid geworden, in zijn ogen was ik een godin, en hij verwachtte dat ik altijd zo zou zijn. Hij was teleurgesteld, ik was niet wat hij had verwacht, hij voelde zich bedrogen. Waar was de perfecte vrouw gebleven waar hij verliefd op was geworden? Hij verwachte een eeuwige stromende bron van volledige, opofferende liefde, aanbidding, belangstelling, goedkeuring en bewondering. Het was moeilijk om me los te maken uit deze relatie, want al na de eerste ruzies is een schuldgevoel ontstaan. Ik voelde mij verantwoordelijk voor het verloop van de relatie. Ik had geen steun en wist niet beter. Al zoekend op het internet besefte ik dat er iets goed fout zat. Geen twijfel meer, hij is een NARCIST. Vaak wordt pas aan het eind van zo'n relatie in volle omvang duidelijk hoe gestoord hij is. Hij die mij zo laat lijden is van mening dat ik dat verdiend had en niet het recht had mij te beklagen. Als ik dan ophield mij te gedragen als lijdzaam voorwerp werd ik beschouwd als gevaarlijk of agressief. Hij kende geen groter genoegen dan te zien hoe hij mij zover kon krijgen dat ik destructief gedrag ging vertonen.
Wanneer dacht ik: nu is het genoeg?
Voor mij is er geen weg terug en mijn 'diagnose' is: "ik wil nooit meer iets met deze persoon te maken hebben". Ik heb jaren liefde gegeven en op geen enkele wijze wederkerigheid mogen ervaren. De emotionele shock is onbeschrijfelijk. Jarenlang onvoldoende gezien. Mijn zelfvertrouwen is ernstig geschaad, zowel lichamelijk als psychisch schade. Ongestraft zich dit te kunnen veroorloven. Alles doen om maar goed over te komen. Er is geen twijfel mogelijk, het feit er vele jaren bij door te brengen is immers al traumatisch genoeg! Dat de intimiteit vaak niet echt blijkt te zijn is begrijpelijk, omdat het bij intimiteit over echt gevoel gaat en daar faalt hij. THE MASK OF SANITY
Alles is ingestudeerd, destructief, schijn altruïsme, agressie, misbruik, verleiden, dat allemaal door zijn zwak zelfbeeld te moeten compenseren, alles zou hij er voor doen. de meest psychopathische gestoorden bevinden zich buiten de gevangenismuren juist. De schade die ze veroorzaken is niet te overzien. Niet direct maar uiteindelijk na jaren wordt dit duidelijk dat er een extreme behoefte aan aandacht en spiegeling, het chronische egoïsme, het gevoel bijzondere rechten te hebben boven anderen, opvallend tekort aan empathie en gewetenloosheid in relaties, dat in zijn leven niets geleerd wordt zoals echte liefde, zorg en aandacht, empathie en positieve gevoelens ervaren zoals echte intimiteit en gevoelswarmte. Subtiele echolalie van een gevoelsgestoorde weet ik nu. . Erg, maar de vreselijke waarheid. De macht die hij heeft voor zijn zieke fantasieën met zijn gefrustreerde vrouwen gelijkgestoord die klaarstaan hem te dienen. De onmenselijke tronie van de waanzin licht bij hem altijd op de loer. Het is echt wegwezen en afstand nemen en het verleden, hoe vreselijk moeilijk dit emotioneel ook is achter mij te laten ten gunste van mijn eigen gezondheid en toekomst. Erg, maar de vreselijke waarheid
Iedere dag kan er weer een leugen boven tafel komen. Alles ontkennen ook al zijn er bewijzen. Ik was alleen maar knettergek en had ze niet alle vijf op een rij, een dubbelleven leiden en totaal geen verantwoordelijkheid willen nemen voor zijn daden. Mij verwijten en beschuldigen omdat ik zijn leugens niet aannam. Hij bleef maar alles ontkennen, bewijzen staan als paal boven water en nog gaf hij niet toe. De zon schijnt en nog zal hij zeggen dat het regent. Hij kikt gewoon op aandacht van anderen en zal er altijd mee doorgaan. Het is een ziekte die nooit over zal gaan. Hij maakt alles kapot en laat je leven in een leugen. Alle feiten en bewijzen liggen op de tafel. Maar hij weet van niets.
Ach, het leven gaat verder en ik hoef zijn waanzin niet meer te begrijpen.

CADEAUBON VAN EEN
‘NARCIST’

liegen, manipuleren, projectie, frustratie, bizar, argumenteren, agressief, de beste, arrogant, competitiegericht, profileren, kritiek, minachtig, intimideren, dreigen, onmenselijk, minachten, negeren, silent treatment, instabil, machtig, superieur, controleren, roddelen, oplichter, nep, isoleert, oordelen, bad guy, boosaardige rattigheid, lafheid, aandachtjunk, provoceert, misdragen, verzint, je mag doodvallen, deugd niet, macht, wraakzuchtig, straffen, projecteren, pijn doen, krenken, ontkennen, veracht, bedreigen, pesten, emotionele chantage, onvriendelijk, gek, smerig, verwerpelijk, schofterig, geen moraal en ethiek, misdadig, antisociaal, psychopaaat, gevaarlijk, overdreven, competitie of verdediging, pervert, leven voorliegen, schizorat, destructief, masochist, schreeuwen en brullen, alles kunnen flikken, is God, loser, geen motivatie, verslaafd, alles verzieken, roddelen, treiteren, pesten enz…

Ja je krijgt het er allemaal gratis bij!!! En dan wordt er nog verwacht dat je dankbaar bent...............behalve het cadeaupapiertje en de strik die mag je er zelf om doen als je daar uiteindelijk nog toe in staat bent..............

Getver...wat komt mij dit allemaal bekend voor...

Wat een herkenning.
Net als Helen ben ik ook voornemens een boek te schrijven hoe je tegen alle instanties aanloopt, terwijl banden van auto lekgesstoken zijn, je huis in brand is gezet, spullen uit je huis gestolen zijn (zonder braaksporen). En als klap op de vuurpijl een rechtzaak aangespannen krijgt omdat kinderen hebben gezien wat vader doet en zich even niet aan de bezoekregeling willen houden.
Nu dient de 2e rechtzaak zich aan... zeer vermoeiend om alle insinuaties weer te moeten weerleggen. Zelfs mijn eigen advocaat moet ik af en toe weer op het goede spoor zetten.
Helen, misschien kunnen we iets voor elkaar betekenen?!

Wat een herkenning,
Na een liefdeloos huwelijk van 8 jaar met een niet-communicerende autist, waardoor ik een burn-out kreeg, ben ik enkele jaren in therapie geweest.
En ja, toen ontmoette ik de geweldig goed communicerende Narcist.
Ik mocht hem de eerste jaren even van zijn uitstaande schuld afhelpen, zijn dochter van 15 opvangen, die door haar moeder op straat was gezet. Zij ging ook steeds meer narcistische trekken vertonen.
Er -terecht!- zijn voor mijn 3 kinderen, hard werken -in de zorg- en thuis het huishouden laten draaien.
Na twee jaar was meneer een paar dagen weg, hij had een ander, ik werkte te veel was zij excuus, ja voor zijn schulden en naar de kroeg gaan en voor zijndochter.
Na twee dagen had hij al spijt, hem toch weer teruggenomen,ach ja, het was ook moeilijk aldie kinderen...
Ik moet zeggen, enkele maanden later was zijn dochter weg, had hij eindelijk weer een leuke vaste baan en is het 1 1/2 jaar leuk geweest.
Maar toen had hij bedacht dat hij chef moest worden, hij werd het wel, maar toen begonnen de problemen pas echt. Uit frustratie omdat ze op zijn werk niet precies deden wat hij wilde, eiste hij van ons absolute overgave, wat hij natuurlijk niet kreeg,
Hij was mij toen al geregeld aan het mishandelen, maar gooide het op zijn drankmisbruik, ik ook.
Toen kreeg ik een vaste baan als leidinggevende en sloegen de stoppen door, na de zoveelste mishandeling aangifte gedaan, hij ging enkele dagen vast en er volgde een huisverbod,zijn dochter kwam mij toen ook nog even proberen te wurgen.
Einde verhaal zou je zeggen, maar na twee weken kreeg zijn vader een ernstig hartinfarct en ging ik toch weer naar het ziekenhuis, omdat hij enkele jaren daarvoor er ook was voor mij, toen mijn vader ernstig ziek was.
Relatietherapie, natuurlijk niet geholpen, nu lag het aan mijn kinderen, die hij steeds meer ging zoeken. en weer altijd dat vreemdgaan, helemaal toen ik de ziek thuis kwam ivm de ziekte van Bechterew.
Na de laatste maanden van toenemend drankmisbruik, steeds dreigender agressie en weer dat vreemdgaan ,op alle sites en in de kroeg, zijn reclasserings medewerker ingelicht.
Zij! heeft samen met de politie hem een huisverbod opgelegd tot mijn kinderen en ik weg zijn.
Hij mag hier alleen komen onder politiebegeleiding om spulletjes op te halen.
Meteen mijn tel.nr. veranderd, facebook en hyves geblokkeerd, hij kan mij alleen nog mailen.
Gelukkig heb ik altijd mijn eigen rekening gehouden en kan nu waarschijnlijk zelfs een klein huisje kopen, ik realiseerde me dat ik eigenlijk stomverbaasd was daarover.
Heeft hij me toch geraakt in mijn eigenwaarde, ik dacht dat ik niet meer zo snel in die valkuil zou trappen.
Waarom ik toch zo lang gebleven ben, ondanks dat ik eigenlijk wel wist dat hij ziek was?
Ik kon me niet voorstellen dat iemand zo weinig geweten en empathie had, hoopte steeds op die "goede"binnenkant, waarvan hij altijd zei, dat die er zat.
Tja, bekend verhaal, zelfs nu ik nog in zijn huis woon, maar hij er niet is, ben ik al opgelucht, kun je nagaan als ik echt weg ben.
Mijn voordeel is, dat hij in het verleden al veroordeeld is geweest wegens stalking, nu nog tot november onder toezicht staat en als de dood is om de gevangenis in te gaan.
Hij weet intussen heel goed dat ik niet meer zal aarzelen om aangifte te doen en daarom durft hij niet zo veel.
Als ik veel van jullie verhalen less, heb ik nog mazzel.
Ik wil jullie veelwijsheid toewensen en vooral het geloof in je zelf.
Jullie zijn prachtige mensen, die in staat zijn om te geven, nu nog leren om te ontvangen!